قصاید
ابن یمین
»
دیوان اشعار
»
قصاید
شمارهٔ ١ : ای کرمت نظم داده کار جهانرا
شمارهٔ ٢ - وله : ای دل ار خواهی گذر بر گلشن دارالبقا
شمارهٔ ٣ - وله در مدح علاءالدین محمد : اگر تو جلوه دهی قامت چو طوبی را
شمارهٔ ۴ - وله ایضاً در مدح حضرت مولی علی (ع) والصلوه : مقتدای اهل عالم چون گذشت از مصطفا
شمارهٔ ۵ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد : مدتی گردون ز غیرت داشت سرگردان مرا
شمارهٔ ۶ - وله ایضاً در مدح امیر شیخ حسن : واجب بود از راه نیاز اهل زمن را
شمارهٔ ٧ - قصیده در مدح طغا تیمور خان : ای کرده روز را ز شب قیرگون نقاب
شمارهٔ ٨ - وله : ای بزیر سایه لطفت مدار آفتاب
شمارهٔ ٩ - وله ایضاً : حبذا قصری که دارد پای ثابت اندر آب
شمارهٔ ١٠ - ایضاً قصیده در مدح و تهنیت ورود امیر یحیی : فرخنده باد مقدم دستور کامیاب
شمارهٔ ١١ - وله ایضاً در مدح امیر ستلمش بیگ : دوش این سیمرغ زرین بال یعنی آفتاب
شمارهٔ ١٢ - ایضاً قصیده در مدح امیر تاج الدین علی سربداری : منت ایزد را که دیگر باره بی هیچ انقلاب
شمارهٔ ١٣ - وله ایضاً فی التوحید : ایدل گرت شناختن راه حق هواست
شمارهٔ ١۴ - وله ایضاً : ای دیده در شناختن حال کاینات
شمارهٔ ١۵ - ایضاً فی التوحید : ایدل غافل بدان کاحوال عالم هیچ نیست
شمارهٔ ١۶ - وله ایضاً در تعریف بنا و مدح حکیم الدین بانی آن : اینمنزل خجسته که بس روحپرورست
شمارهٔ ١٧ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد وزیر : امروز در زمانه دلم شاد و خرم است
شمارهٔ ١٨ - قصیده ایضاً له : ای کاشف اسرار فلک رأی منیرت
شمارهٔ ١٩ - ایضاً له در مدح تاج الدین علی : آنکه دست و دل او مظهر جود و کرم است
شمارهٔ ٢٠ - ایضاً له : ای سایه خدای توئی همچو آفتاب
شمارهٔ ٢١ - قصیده : جهان پیر را دولت جوانست
شمارهٔ ٢٢ - ایضاً له قصیده : چون فلک از آفتاب مشعله ئی درگرفت
شمارهٔ ٢٣ - قصیده در تعریف بنای مسجد جامع سبزوار و مدح تاج الدین بانی آن : حبذّا طاقی که جفت این رواق اخضرست
شمارهٔ ٢۴ - قصیده فی المنقبه : خرم دلی که مجمع سودای حیدرست
شمارهٔ ٢۵ - قصیده : دو سه روزی دگرم جان بر تن مهمانست
شمارهٔ ٢۶ - وله ایضاً قصیده در مدح علاءالدین محمد : ساقی بیا که موسم نوشیدن ملست
شمارهٔ ٢٧ - وله ایضاً ملمع در مدح وجیه الدین مسعود شاه : ساقی الاصحاب مائا بارقا کالنار هات
شمارهٔ ٢٨ - وله در تهنیت عید روزه : شهریارا ماه روزه بر تو میمون باد و هست
شمارهٔ ٢٩ - قصیده در مدح خواجه یحیی : کار ملک و دین بحمدالله نظام از سرگرفت
شمارهٔ ٣٠ - قصیده در مدح حضرت علی بن موسی الرضا علیه آلاف التحیه و الثناء و تعریف بقعه منوره او : گوهر افشان کن ز جان ایدل که میدانی چه جاست
شمارهٔ ٣١ - قصیده در مدح خاتم الانبیاءعلی مرتضی و بقیه امامان هدی : مظهر نور نخستین ذات پاک مصطفاست
شمارهٔ ٣٢ - قصیده در مدح حضرت ولایت : نوری که هست مطلع آن هل اتی علیست
شمارهٔ ٣٣ - قصیده : هر که را توفیق ایزد یار و دولت یاورست
شمارهٔ ٣۴ - ایضاً قصیده در مدح شاه ابونصر : یا رب این نکهت جانپرور مشک ختن است
شمارهٔ ٣۵ - در تعریف شادیاخ : یا رب این باغ ارم یا شادیاخ خرم است
شمارهٔ ٣۶ - قصیده : الوداع ایدل که ما زینجا سفر خواهیم کرد
شمارهٔ ٣٧ - ایضاً قصیده در منقبت حضرت علی مرتضی(ع) والصلوه : آنرا که پیشوای دو عالم علی بود
شمارهٔ ٣٨ - قصیده فی النصیحه : ایها الناس دل از کار جهان برگیرید
شمارهٔ ٣٩ - وله قصیده در مدح امیرمعز الدین حسین کرت : این منم یا رب که بختم پیشوایی میکند
شمارهٔ ۴٠ - ایضاً قصیده له در مدح علاءالدین محمد : این سعادت بین که باز اهل خراسان یافتند
شمارهٔ ۴١ - ایضاً له : آن پریچهره که صد عاشق زارش باشد
شمارهٔ ۴٢ - وله فی المدح ایضاً : این سعادت بین که باز اندر زمان آمد پدید
شمارهٔ ۴٣ - قصیده ایضاً له در مدح طغا یتمور خان و تهنیت ورود او : ایدل بیار مژده که شاه جهان رسید
شمارهٔ ۴۴ - قصیده در مدح محمد بیک ارغونشاه : امیری کو سزای گاه باشد
شمارهٔ ۴۵ - قصیده : بار دگر زمانه مراد دلم بداد
شمارهٔ ۴۶ - وله : با شاه بین چه مرحمتست این که حق نمود
شمارهٔ ۴٧ - وله ایضاً : ترک من بر سطح مه خطی مدور میکشد
شمارهٔ ۴٨ - وله ایضاً قصیده در مدح امیر محمد بیک : چون نگارم گوی مه از غالیه چوگان کند
شمارهٔ ۴٩ - قصیده : خبری سوی نگارم بخراسان که برد
شمارهٔ ۵٠ - قصیده : دوش نسیم سحر بادم مشک وز باد
شمارهٔ ۵١ - قصیده : رسید خسرو عادل بطالع مسعود
شمارهٔ ۵٢ - قصیده در مدح خواجه علاءالدین محمد : زهی به سلسله زلف مشگبار مجعد
شمارهٔ ۵٣ - وله قصیده در مدح طغا یتمور خان : زلف تو بر دو هفته قمر چون مقر کند
شمارهٔ ۵۴ - قصیده در مدح نظام الدین یحیی کرایی : شاه عالم روز کین چون قصد دشمن میکند
شمارهٔ ۵۵ - قصیده در مدح طغا یتمور خان : شاه جهان چو رخش بمیدان در آورد
شمارهٔ ۵۶ - قصیده در مدح امیر تالش : شاد باش ای دل که بختت پیشوایی میکند
شمارهٔ ۵٧ - وله ایضاً : شاد آنک عیش برطرف بوستان کند
شمارهٔ ۵٨ - وله در مدح طغا یتمور خان : شاه جهان چو پای فرا پیش صف نهاد
شمارهٔ ۵٩ - قصیده در مدح علاءالدین محمد هندو وزیر : صبا بهر شکن از زلف او که تاب دهد
شمارهٔ ۶٠ - ایضاً له قصیده در مدح طغاتیمور خان : صبح سعادت از افق خرمی دمید
شمارهٔ ۶١ - ایضاً قصیده در مدح تاج الدین علی : صبح صادق بیرق نور از افق چون برکشید
شمارهٔ ۶٢ - قصیده در مدح معزالدین حسین کرت و تهنیت عید : عید نو بر خسرو خسرو نشان فرخنده باد
شمارهٔ ۶٣ - ایضاً له مدح طغایتمورخان : فروغ صبح سعادت جهان منور کرد
شمارهٔ ۶۴ - وله قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری : گاه آن آمد که بر کف ساقیان ساغر نهند
شمارهٔ ۶۵ - ایضاً در مدح نظام الدین یحیی کرابی : گاه آن آمد که عالم جمله باغستان شود
شمارهٔ ۶۶ - قصیده در مدح طغایتمورخان : مرا خدای اگر عمر جاودان بدهد
شمارهٔ ۶٧ - ایضاً له در تهنیت قدوم ارغونشاه : مقدم میمون نوئین جهان فرخنده باد
شمارهٔ ۶٨ - قصیده : یارب این نکهت عنبر ز کجا میآید
شمارهٔ ۶٩ - ایضاً له : یا رب از من خبری سوی خراسان که برد
شمارهٔ ٧٠ - وله ایضاً در مدح امیر یحیی : یکچند بکام دلم ایام زمان داد
شمارهٔ ٧١ - قصیده فی مدح پادشاه عالی مقدار تاج الدین علی : یارب این خرم نسیم از عالم جان میرسد
شمارهٔ ٧٢ - قصیده در مدح نظام الدین یحیی : آفرین باد آفرین ای حیدر خنجر گذار
شمارهٔ ٧٣ - قصیده : باد بهار میوزد از روی مرغزار
شمارهٔ ٧۴ - وله : بعزم سفر شاه جمشید فر
شمارهٔ ٧۵ - قصیده در تعریف و تاریخ بنای قصری که نظام الدین یحیی ساخته : حبذا این قصر جانپرور که تا گشت آشکار
شمارهٔ ٧۶ - قصیده : خرم صباح آنکه او ز اول که بگشاید نظر
شمارهٔ ٧٧ - قصیده : دوش رفتم از ره فکرت بر این نیلی حصار
شمارهٔ ٧٨ - وله ایضاً در مدح و تهنیت قدوم پادشاه : دوش وقت صبحدم آمد نسیمی مشکبار
شمارهٔ ٧٩ - وله ایضاً قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری : دوش بی هیچ خبر کوکبه باد سحر
شمارهٔ ٨٠ - وله ایضاً : دوش بادی مشکبو آمد به هنگام سحر
شمارهٔ ٨١ - قصیده در مدح : زهی حیران ز قد و خط و دندان و لب دلبر
شمارهٔ ٨٢ - قصیده گوهر : زهی عقیق تو افشانده بر روان گوهر
شمارهٔ ٨٣ - وله ایضاً : زهی خجسته شبی کز درم نسیم سحر
شمارهٔ ٨۴ - قصیده در مدح معزالدین حسین کرت : شکر این دولت که یارد گفت ز اهل روزگار
شمارهٔ ٨۵ - قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری : عید آمد ای نگار بده جام خوشگوار
شمارهٔ ٨۶ - قصیده در مدح امیر تالش : فصل بهارست خیز ای صنم گلعذار
شمارهٔ ٨٧ - ایضاً در تهنیت عید و مدح وجیه الدین مسعود : فرخنده باد مقدم عید خجسته فر
شمارهٔ ٨٨ - قصیده فی التوحید و الزهد و نعت الرسول صلی الله علیه و سلم : موسم پیری رسید ایدل جوانی ترک گیر
شمارهٔ ٨٩ - ایضاً قصیده در مدح معز الدین حسین کرت : منت خدایرا که بتوفیق کردگار
شمارهٔ ٩٠ - وله ایضاً قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری : منت ایزد را که بخت نوجوان پیرانه سر
شمارهٔ ٩١ - وله : مرا چو یاد خراسان گذر کند بضمیر
شمارهٔ ٩٢ - قصیده : نامد الحق اینچنین فیروز کآمد شهریار
شمارهٔ ٩٣ - قصیده در مدح طغایتمورخان : هر چند مدتی شدم از روی اضطرار
شمارهٔ ٩۴ - مطلع ثانی : دولت بود مساعد و اقبال و بخت یار
شمارهٔ ٩۵ - وله ایضاً : روز نوروز و می اندر قدح و ما هشیار
شمارهٔ ٩۶ - قصیده : بر من در سعادت و دولت کشاد باز
شمارهٔ ٩٧ - قصیده در مدح علاءالدین محمد : مرا ز جور تو ای روزگار سفله نواز
شمارهٔ ٩٨ - وله ایضاً قصیده در مدح ملک معزالدین کرت : منت خدیرا که پس از هجر دیر باز
شمارهٔ ٩٩ - وله ایضاً : جهان جود و کرم ای پناه اهل نیاز
شمارهٔ ١٠٠ - قصیده در طیبت و مدح نظام الدین یحیی : چیست آن گوهر که هست از لعل تاجی برسرش
شمارهٔ ١٠١ - قصیده : گردش گردون بکامم گر نباشد گو مباش
شمارهٔ ١٠٢ - قصیده عینیه : چگویم ازین روزگار مخادع
شمارهٔ ١٠٣ - ایضاً له : گر شود در عشق جانان جان شیرینم تلف
شمارهٔ ١٠۴ - ایضاً له : حبذا دارالحدیثی کز معالی و شرف
شمارهٔ ١٠۵ - ایضاً در مدح رضی الدین عبدالحق : زهی صدر وزارت را ز رأی روشنت رونق
شمارهٔ ١٠۶ - وله ایضاً در مدح طغایتمورخان : تا شه نهاد پای بر اوج سریر ملک
شمارهٔ ١٠٧ - ایضاً در مدح امیر مولای بیگ : ندانم آن رخ حورست یا جمال ملک
شمارهٔ ١٠٨ - وله ایضاً فی المدح خواجه نظام الدین یحیی : از افق ماه نو عید بفیروز فال
شمارهٔ ١٠٩ - ایضاً له : چو از نشیمن قدسی بیمن طالع و فال
شمارهٔ ١١٠ - وله ایضاً : خجسته صبحدمی کان نگار مهر گسل
شمارهٔ ١١١ - وله ایضاً در مدح مولانا غیاث الدین بحرآبادی : صبحدم بر خاک کویش بگذاری باد شمال
شمارهٔ ١١٢ - قصیده در مدح فاضل اوحد حکیم الدین : این منم یا رب که در دل شادمانی یافتم
شمارهٔ ١١٣ - ایضاً عرض اخلاص و مدح امیر ابونصر بن علی : ای پیک پی خجسته نسیم سپیده دم
شمارهٔ ١١۴ - وله ایضاً : این منم باز که در باغ بهشت افتادم
شمارهٔ ١١۵ - وله در مدح علاءالدین حسین : پیشتر زین چند گاهی دل پریشان داشتم
شمارهٔ ١١۶ - ایضاً له : حبذا آرامگاهی خوشتر از دار النعیم
شمارهٔ ١١٧ - قصیده فی مدح السلطان نظام الدین یحیی : خراسان بار دیگر شد بهشت آسا خوش و خرم
شمارهٔ ١١٨ - وله ایضاً در مدح خواجه علاءالدین هندو : روز جشن عربست ای مه خوبان عجم
شمارهٔ ١١٩ - وله ایضاً در مدح علاء الدین وزیر خراسان : زهی جمال تو خورشید آسمان کرم
شمارهٔ ١٢٠ - قصیده در مدح طغایتمورخان : که برد رونق کان و که داد خجلت قلزم
شمارهٔ ١٢١ - وله ایضاً : هر گه که نام مجلس مولی همی برم
شمارهٔ ١٢٢ - وله ایضاً قصیده در مدح زنگی بیک محمد برکال قتلغ : ای چشم مست دلربای تو مست از شراب حسن
شمارهٔ ١٢٣ - قصیده در مدح نظام الدین یحیی کرابی : ای داور زمانه و فرمانده زمین
شمارهٔ ١٢۴ - وله ایضاً قصیده در مدح طغایتمورخان : ترا سزد بصفا ماه آسمان گفتن
شمارهٔ ١٢۵ - وله ایضاً در مدح تاج الدین علی سربداری : چون شد سعادت ابدی یار ملک و دین
شمارهٔ ١٢۶ - ایضاً له در مدح نجم الدین عبدالعلی : دوش وقت صبحدم از لطف رب العالمین
شمارهٔ ١٢٧ - ایضاً له در مدح نظام الدین یحیی : ساقی بیار باده که چون خلد شد چمن
شمارهٔ ١٢٨ - قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری : مرا دولت بشارت داد و گفت آمد زمان آن
شمارهٔ ١٢٩ - وله ایضاً در مدح طغایتمورخان : منت خدای را که علی غفله الزمان
شمارهٔ ١٣٠ - ایضاً له در مدح علاءالدین محمد : مرا که هست زبان تیغ آبدار سخن
شمارهٔ ١٣١ - ایضاً قصیده در مدح وجیه الدین مسعود : ندانم صبغه الله است یا گلگون شرابست این
شمارهٔ ١٣٢ - ایضاً له در مدح ملک شمس الدین محمد : نوجوان شد گاه پیری دولت ابن یمین
شمارهٔ ١٣٣ - وله ایضاً در مدح علاءالدین وزیر : هوای آنرخ چون ماه و زلف غالیه گون
شمارهٔ ١٣۴ - وله ایضاً در مدح علاءالدین حسین : هزار شکر و سپاسم ز خالق ثقلین
شمارهٔ ١٣۵ - وله ایضاً : یا رب چه موجبست که دستور شه نشان
شمارهٔ ١٣۶ - وله ایضاً : میمون بود چو طلعت فرخ لقای تو
شمارهٔ ١٣٧ - قصیده ایضاً له : آیا بود که باز ببینم جمال شاه
شمارهٔ ١٣٨ - ایضاً له در مدح علاءالدین محمد : اگر بیابم از آن ترک دلستان بوسه
شمارهٔ ١٣٩ - وله در مدح تاج الدین علی سربداری : باز آمدم بحضرت سلطان دین پناه
شمارهٔ ١۴٠ - وله در مدح کرایشاه : ایصبا لطفی بود گر بگذری یک صبحگاه
شمارهٔ ١۴١ - ایضاً له در مدح نظام الدین یحیی : باد میمون نهضت رایات شاه دین پناه
شمارهٔ ١۴٢ - وله ایضاً در مدح پهلوان حسن دامغانی امیر سربداری : دارم ز جورت ایصنم عنبرین کله
شمارهٔ ١۴٣ - وله ایضاً در تهنیت ورود ملک معز الدین حسین کرت : شاد باش ایدل که خوش آمد بشیراز گرد راه
شمارهٔ ١۴۴ - وله ایضاً در مدح تاج الدین شیخ علی مؤید : فرخنده باد مقدم شاه جهانپناه
شمارهٔ ١۴۵ - ایضاً : ای سپهر بیوفا با ما جفا تا کی کنی
شمارهٔ ١۴۶ - قصیده : الا ای نسیم سحر گر توانی
شمارهٔ ١۴٧ - وله ایضاً در مدح تاج الدین علی سربداری و بیان رفع نقار و کدورتی که بین سرداران بوده : باز دین و ملک را بر رغم چرخ چنبری
شمارهٔ ١۴٨ - ایضاً در مدح مولا محمد بیگ عبدالله قهستانی و امیر ستلمش بیگ : به خلوت با خرد گفتم شبی کای پیر نورانی
شمارهٔ ١۴٩ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد : بر آمدم صبحدم باد بهاری
شمارهٔ ١۵٠ - وله ایضاً در مدح شهاب الدین زنگی : بهارست ای پسر در ده ز بهر رفع دلتنگی
شمارهٔ ١۵١ - ایضاً له : بیا تا عشرت آبادی چو خلد جاودان بینی
شمارهٔ ١۵٢ - وله : تا زمان باشد کسی را در زمان سروری
شمارهٔ ١۵٣ - ایضاً له : چند گاهی زیر طاق گنبد نیلوفری
شمارهٔ ١۵۴ - وله در مدح تاج الدین علی سربداری : چون سعادت رهنمائی کرد و دولت یاوری
شمارهٔ ١۵۵ - وله ایضاً در مدح امیر مولای بیگ : حبذا بختی که ناگه گشت ما را رهنمای
شمارهٔ ١۵۶ - وله ایضاً در مدح علاءالدین محمد وزیر و تعریف سرائی که نوبنیاد نهاده : دلا گر میل آن داری که خلد جاودان بینی
شمارهٔ ١۵٧ - وله ایضاً در مدح نظام الدین یحیی : عیدست در ده ای صنم گلعذار می
شمارهٔ ١۵٨ - ایضاً له در مدح خواجه نظام الدین یحیی : گر شود هر سر مویی که مرا هست زبانی
شمارهٔ ١۵٩ - وله ایضاً در مدح نظام الدین یحیی : گر نگارم برقع از رخسار برگیرد همی
شمارهٔ ١۶٠ - وله ایضاً : منت ایزد را که دولت کرد بازم رهبری
شمارهٔ ١۶١ - قصیده عیدیه : نو گشت ماه عید به یمن و مبارکی
شمارهٔ ١۶٢ - وله : از من ای باد صبا لطف بود گر سحری
