شمارهٔ ١٢١ - وله ایضاً

هوش مصنوعی: هر بار که نام مجلس مولی را مطرح می‌کنم، به اهمیت و ارزش سخن برتر فکر می‌کنم.

هوش مصنوعی: من برای ستایش مولای پادشاهان و کسانی که در فضیلت و برتری ممتاز هستند، شعری می‌نویسم.

هوش مصنوعی: ای پیوند استوار دین، به خاطر تو در ستایش تو همچون دستی که به آسمان بلند می‌شود، دعا می‌کنم.

هوش مصنوعی: واقعاً که از زیبایی‌های ذات تو، به لطف نظم، آب ثریا نیز طراوت و سرسبزی می‌گیرد.

هوش مصنوعی: ای هوش دار ابن یمین، چنین سخن مگوی! من خوشه‌ای از خرمن مولی می‌چینم.

هوش مصنوعی: اگر فرض کنیم که من هم سخنانی جادویی دارم مانند سامری، اما باید توجه کنی که من هم می‌توانم کارهای شگفت‌انگیزی انجام دهم.

هوش مصنوعی: من سخنانی را برای تو از کرمان و بصره می‌آورم، درست مانند اینکه هدیه‌ای از زیره و خرما برایت بیاورم.

هوش مصنوعی: من سال‌هاست که در دنیای شعر تو مانند غواصی در عمق دریا غوطه‌ور هستم و از هر یک از قطره‌های آن، لؤلؤ و مرواریدهای زیبا را استخراج می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از بندگان خودم هستم و مدتی است که دلم می‌خواهد این خوشبختی را از زمانه بگیرم.

هوش مصنوعی: می‌گویم این حرف را به‌صورت جدی مطرح می‌کنم، اما با این حال، شوخی کن و به این فکر کن که یک قطره در دریا همیشگی است.