شمارهٔ ١٠٧ - ایضاً در مدح امیر مولای بیگ

هوش مصنوعی: نمی‌دانم آیا آن چهره زیبا متعلق به حوری است یا جمال فرشته، که زیبایی او باعث شرمنده شدن خورشید از زیبایی‌اش می‌شود.

هوش مصنوعی: کار من مانند دایره‌ای شده که نه سر دارد و نه پا. عشق آن چهره شیرین، مثل یک نقطه کوچک در وسط این دایره است.

هوش مصنوعی: جمال تو چنان زیباست که حتی زیبایی حوریان به آن نمی‌رسد و به خاطر شرم تو، ملائکه در پس پرده‌ات پنهان شده‌اند.

هوش مصنوعی: کمان ابروی مشکی، به سمت گوشش کج شده و هدفش جان عاشقان است که مانند تیر به هدف می‌زند.

هوش مصنوعی: پسته‌ی شیرین تو در تمام جهان شور و حیرت‌انگیز است، جای تعجب نیست زیرا مانند درویشی است که بر مرکب نشسته و نمک به‌دست دارد.

هوش مصنوعی: وقتی خرد و اندیشه زلف تو را می‌بیند، به زنیدگی و زیبایی تو می‌گوید که کسی چون تو، هم خوشبخت است و هم بسیار هوشمند.

هوش مصنوعی: چهره‌ات همچون ماه از زیر موهایت نور می‌افشاند، به گونه‌ای که همین نور مطمئن در میان تاریکی تردید بر می‌تابد.

هوش مصنوعی: دل من مانند ماهی بر زمین می‌لرزد از وقتی که آب خالص و پاکی را از مشک شبنم بر زمین پاشیده‌ای.

هوش مصنوعی: ای محبوب، بر دلم ستم مکن که ممکن است روزی بشنوی این سخن که در همه جا پیچیده است.

هوش مصنوعی: امیر سرور جهان، با جاه و مقام است، که نام نیکوی انصاف او از ستاره‌ی سماک تا بسمک شناخته شده است.

هوش مصنوعی: محیطی که در آن بلندی و عظمت وجود دارد، و تیغ تیز عدل و انصاف آن، اثرات و نشانه‌های حوادث را از جهان خارج برمی‌دارد.

هوش مصنوعی: زمانی که کلک (یا قلم) او برای ثبت و نگه‌داری جهان به کار می‌رود، دربسته به نظر می‌رسد که این مهر و علامت شبان بر روی سر شیشک (گوسفند کوچک) قرار داده شده است.

هوش مصنوعی: به خاطر بیقراری و ناآرامی او، جهان به آرامشی دست پیدا کرد که دیگر نمی‌تواند در اثر فشار و مشکلات دچار آسیب شود.

هوش مصنوعی: اگر به لطف و مهربانی او، گنجشک هم به مانند یک رود جاری شود، همچنان که دانه برایش می‌شود سنگ، با او همخوانی ندارد.

هوش مصنوعی: بخاطر زیبایی و طراوتی که بوی گلزار خلق او دارد، چشم حسودان به سمت او جلب شده و در دل آنها حسد ایجاد کرده است.

هوش مصنوعی: در زمان تلاش و generosity، روح رستم دستان و یحیی برمک به او حسادت می‌کنند.

هوش مصنوعی: از ترس خنجر او، دشمن به دنبال یک پناهگاه می‌گشت. قضا او را در گوشه چشمانش به سمت هفت درک نشان داد.

هوش مصنوعی: تو کسی هستی که دشمن تو در میدان بررسی هنر، مانند طلا دو رو و در ظاهر زیباست، اما در باطن سیاهدل و بی‌مهر است مانند معیار محک.

هوش مصنوعی: قاضی تقدیر سرنوشت انسان‌ها را بر صفحه زمان نوشت و در آن، فرمانروایی تمامی نقاط زمین را به نام تو ثبت کرد.

هوش مصنوعی: وقتی که مرکب تو به علو و عزت رسید، مانند ستاره‌ها و خورشید بر افراشته شدند و به تو احترام گذاشتند.

هوش مصنوعی: سرنوشت مانند شمشیری است که بر بدن تو در میدان جنگ فرود می‌آید، و در این جنگ، داستان تو را از زبان شمشیر تو می‌خوانند، که در آن به دو نتیجه‌ی نابودی و هلاکت اشاره شده است.

هوش مصنوعی: شایسته است که دشمن تو مانند نوازندگان، از سنگینی بار گناهانش ناله کند و به خاطر زشتی کردار خود، همچون الاغ سرش را خم کند.

هوش مصنوعی: زندگی کسی که حسادت می‌کند، به خاطر جایگاه تو تحت تاثیر قرار می‌گیرد و حالا زمانی رسیده که او باید از آن جدا شود.

هوش مصنوعی: وقتی ابن یمین به توصیف و ستایش تو پرداخت، نشان از این داشت که حق این مقام و اعتبار به تو تعلق دارد، همان‌طور که رهبری و فرمانروایی به یک فرد لایق داده می‌شود.

هوش مصنوعی: فکر و اندیشه من به وسعت آسمان‌ها گسترش یافته است، مانند اینکه دعا و آرزوی تو قدرتی دارد که می‌تواند لشکری را به میدان بکشاند و پیروزی به ارمغان آورد.

هوش مصنوعی: من هستم که در تربیت و پرورش برتر از دیگران هستم، اما پیش از من وجود فاطمه (س) بوده و هیچ‌کس نمی‌تواند فدک را از او بگیرد.

هوش مصنوعی: همیشه در فصول گرم و سرد، زندگی و رفتار مردم تحت تأثیر تغییرات آب و هوا قرار می‌گیرد و این تغییرات باعث تحرک و فعالیت در زندگی آن‌ها می‌شود.

هوش مصنوعی: دنیا تحت فرمان توست، هرچند که اگر بخواهی، فرمان تو بر تقدیر هم تأثیر دارد.

هوش مصنوعی: اگر کسی مانند قمری باشد که بر گردنش نشانه‌های حکمت نیست، نباید مانند خروس به خود ببالد و تنها باید به اره‌ای که بر سرش است بسنده کند. این بدان معناست که فرد بدون داشتن دانش و حکمت نباید خود را بزرگ جلوه دهد و باید حقیقت خود را بپذیرد.