شمارهٔ ١۶٢ - وله

هوش مصنوعی: ای باد صبحگاهی، اگر لطفی کنی، بهتر است که خبری از آن پادشاه جهان را به سحرگاهان برسانی.

هوش مصنوعی: در میان بهترین‌های سخاوت، یونس قرار دارد، که نسبش پاک و خالص است. او مانند دریا بزرگ و بی‌نهایت است، اما هیچ خطری از سوی دل و دست او متوجه کسی نمی‌شود.

هوش مصنوعی: آن بخششی که از دل و اندیشه‌اش به دشت وجود می‌ریزد، از پرده‌ی عدم مادر همه‌ی هستی‌ها را به وجود می‌آورد.

هوش مصنوعی: کسی که نتواند به زیبایی و دلنشینی سخن بگوید، مانند طوطی نیست که از وجود شیرینی در دهانش بهره‌مند باشد. در واقع، حرف‌هایش فاقد جذابیت و شیرینی است.

هوش مصنوعی: وقتی به آن مقام والا و بزرگ برسی، از طرف من و وضعیت من در آنجا چیزی بگو و ارائه کن.

هوش مصنوعی: من به خوبی می‌دانم که توجه و عنایت تو به من همواره وجود دارد و هر لحظه از وجودت مرا می‌نگری.

هوش مصنوعی: چرا امسال نتوانستم مانند سال گذشته، با شوق و محبت به درگاه تو بیایم و جلوه‌های زیبایت را ببینم؟

هوش مصنوعی: خرد نمی‌تواند از وجود کسی مثل من خوشنود باشد در حالی که وجود تو هست. چرا باید از دیگری خوبی و بخشش را جستجو کنم؟

هوش مصنوعی: خورشید کرمی، سایه‌اش را از کسی نگیرید تا بفهمند که لطف و محبت او چه تأثیری دارد.