شمارهٔ ٩١ - وله

هوش مصنوعی: وقتی که یاد خراسان در ذهنم می‌آید، از چشمانم اشک می‌ریزد و مانند لاله‌ای که بر روی زمین افتاده، احساس درد و دلسوزی می‌کنم.

هوش مصنوعی: دل من چنان شعله‌ور است که آتش آن به آسمان می‌رسد و هر جرقه‌اش می‌تواند بر افلاک تأثیر بگذارد.

هوش مصنوعی: اگرچه از دوستانم دور هستم و از دنیا بیزارم و اگرچه با غم و اندوه همراه هستم و صدای دلخراش فراوانی دارم،

هوش مصنوعی: شراب و ساز من همیشه حاضر است، شرابی که سردرگمی و غم را به همراه دارد و نغمه‌ام پر از آه و غم است.

هوش مصنوعی: برای من که هیچ‌گاه از دوستانم آرامش نداشتم و لحظه‌ای بدون جانان تحمل نکردم، راه فراری وجود ندارد.

هوش مصنوعی: به صورت ناگواری، سرنوشت مرا از آنها دور کرده است، به گونه‌ای که عقل من در آن لحظه از شگفتی حیران مانده است.

هوش مصنوعی: به هزار راه و شگرد برای رسیدن به وصال دوستان تلاش کردم، اما سرنوشت با حیله‌های من تغییر نمی‌کند.

هوش مصنوعی: ای نسیم باد صبا، پیام ابن یمین را به یارم برسان، وقتی که شب به سر بالینش نشسته‌ام.

هوش مصنوعی: اگر عمر باقی باشد و به وصالت برسم، وگرنه اگر از تو دور باشم و بمیرم، لطفاً عذر ما را بپذیر.