شمارهٔ ١١٢ - قصیده در مدح فاضل اوحد حکیم الدین

هوش مصنوعی: من هستم که در دل خود شادی و خوشحالی پیدا کردم و آنچه را که دنبال آن بودم، به خواست آسمانی به دست آوردم.

هوش مصنوعی: چرخ با من به شیوه‌ای بدخواهانه رفتار می‌کند، در حالی که از بزرگی که دارای علم و مهربانی است، بهره‌مند شده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر حکیم دنیا، اوحد الدنیا، راضی به عقل و خرد نباشد، دیگر چه جای نگرانی است اگر آسمان بگوید که در این دنیا کسی را همتخت او پیدا کرده‌ام؟

هوش مصنوعی: کسی که وقتی نوشته‌های شیرین او را عطارد مشاهده کرد، گفت که در دوران پیری، لذت دوران جوانی را تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: مهربانی به این صورت است که به راهنمایی او، در زمینه‌های مختلفی از خوبی‌ها و فضیلت‌ها موفقیت و کامیابی کسب کرده‌ام.

هوش مصنوعی: به سوی کتابخانه‌های مفهومی می‌رویم تا با مهربانی و بزرگواری راهنمایی شویم و در آنجا دریایی از معانی و مفاهیم را بیابیم.

هوش مصنوعی: شاید اگر مانند خضر به زندگی ادامه دهم، جرعه‌ای از آب حیات برایم فراهم شود تا به زندگی کامل و معنادار دست یابم.

هوش مصنوعی: ما به خوشگذرانی ادامه می‌دهیم، حتی در برابر دشمنان، زیرا تا ابد از دست ساقی مهربان، دوستانی پیدا کرده‌ام.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم شکرگزار باشم از اینکه از گوشه‌ای از نیاز، به یکباره راهی به سوی گنجی ارزشمند پیدا کردم?

هوش مصنوعی: ای ابنع یمین، به کتابت اهمیت نده، روشن و واضح بگو که من از تصاویری که جانم را افزوده‌اند، بهره‌مند شدم.

هوش مصنوعی: ای کاش همواره این حال خوب و بهره‌مندی پایدار باشد، زیرا از کلام او زندگی ابدی کسب کرده‌ام.