شمارهٔ ١٣٠ - ایضاً له در مدح علاءالدین محمد

هوش مصنوعی: من که قدرت بیان و گفتگو را دارم، با تیغی از کلام شیرین و گرانبها سخن می‌گویم و این کلام به مانند جواهر درخشان است.

هوش مصنوعی: اگر ایام مرا رها کند، می‌توانم با تامل و دقت، مشکلات کلام را حل کنم.

هوش مصنوعی: مبارزان کلام وقتی به گفتگو می‌پردازند، من چیزی جز حکمت نمی‌خوانم، مگر آنکه کسی با مهارت در فن بیان حاضر شود.

هوش مصنوعی: من آن کسی هستم که دلم مانند عروسی تازه به روزی زیبا و دلنواز، زیبایی دلنشینی از سخن را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: زمانه به خاطر حسادت، به هنرمندان آسیب می‌زند و مانع از بیان سخنان آنها می‌شود.

هوش مصنوعی: در این جمله اشاره به فردی است که دارای استعداد و توانایی کافی در زمینه شعر و سخنوری است و می‌تواند از هنرهای خود بهره‌برداری کند. به عبارت دیگر، این فرد با مهارت خود می‌تواند مفاهیم عمیق‌تر و زیبایی‌های بیشتری را از کلمات استخراج کند و آن‌ها را به شکل مؤثر و تأثیرگذاری ارائه دهد.

هوش مصنوعی: اگر تربیت و آداب شاهانه‌ای در کار نباشد، حتی بهترین سخنان هم به بی‌اهمیتی و فراموشی می‌رود.

هوش مصنوعی: آسمان عظمت و بلندی مقام او، مرکز ستایش و مدحش است که همه بحث‌ها حول او می‌چرخند.

هوش مصنوعی: محمد بن محمد، که در سرزمین‌های دانش و فضیلت، شهرت سخن‌وری‌اش را از اوج بلاغت می‌بینم.

هوش مصنوعی: اگر سخنی که گفته می‌شود، نشانه‌های کمال و فضیلت خداوند را نداشته باشد، سخن‌ورانی که آن را بیان می‌کنند، نمی‌توانند در زمره‌ی سخن‌وران بزرگ قرار گیرند.

هوش مصنوعی: در دل طبیعت، مهندس خیال و اندیشه، بافته‌ای از ستایش و سخن را به‌وجود می‌آورد و آن را به نوعی لباس می‌زند.

هوش مصنوعی: نای خامه سیاه مانند نی است که در آن به زیبایی و شیرینی سخن می‌گوید و هیچ چیز نمی‌تواند او را از بیان کلامش بازدارد، مانند نیشکر که در کنار جویبار درختانش در حال رشد است.

هوش مصنوعی: آسمان پر از ستاره‌های فضیلت می‌شود و گاهی از آتش احساس، شعله‌هایی از کلام منتشر می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر بوی علم و فضیلت او به جایی برسد، گل سوسن هم از او قدرت بیان پیدا می‌کند.

هوش مصنوعی: چه مکان بلند و والایی! جایی که گل مدح تو در بهار سخن، همچون نفس حقیقت در آن شکوفا شده است.

هوش مصنوعی: تو که به مانند یک زرگر، ویژگی‌های خوب را به خوبی می‌سازی، شعر و سخن تو همانند سکه‌ای است که با نام نیک تو ضرب شده است.

هوش مصنوعی: در مکان تو که محلی برای نمایش و فروش هنر است، رهبر کاروان دانش و بلاغت، بار سخنان ارزشمند را گشوده است.

هوش مصنوعی: اکنون که هنر تو به گونه‌ای برجسته و زیبا در حال شکل‌گیری است، دیگر این سرزمین سخن خراب نخواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی که زبان تند تو صحبت می‌کند، باید سخنی بگوید که جان‌ها را مجذوب کرده و از آن لذت ببرند.

هوش مصنوعی: گاه اوقات، زمانی که امواج احساسات به جوش می‌آیند، در کنار فضایل و زیبایی‌های کلامی که مانند الماس درخشان است، قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: از دستان تو می‌بینم که چطور کرم به آرامی و با نظم از آب چشمه به سمت باغ می‌رود.

هوش مصنوعی: ای خدای بزرگ، چون تو را ستایش‌گر می‌دانم، با لطف و نعمت تو، آن کسانی که سخن را با مهارت بیان می‌کنند، بهره‌مند خواهند شد.

هوش مصنوعی: کسانی که در زمینه شعر و ادبیات فعالیت می‌کنند، باید اعتراف کنند که هیچ‌کس امروز به اندازه او در هنر سخنوری موفق نیست.

هوش مصنوعی: همیشه معانی نرم و زیبا مانند عروسی هستند که در کنار سخن به نمایش درمی‌آیند.

هوش مصنوعی: عروس زیبا و خوش‌چهره، مدح و ستایش در کناره‌ی تو باشد، چون در این دنیا هیچ‌کس مانند تو نیست که بخواهد درباره‌اش صحبت شود.