شمارهٔ ١۴٢ - وله ایضاً در مدح پهلوان حسن دامغانی امیر سربداری

هوش مصنوعی: ای محبوب من، از زیبایی‌های تو در دل من گلی سرشار از احساسات و محبت وجود دارد، که نمی‌توانم وصف آن را به زبان بیاورم. چهره‌ی تو با عطر نرم و دل‌انگیزی همچون عطر عَنبر است و هر بار که به تو فکر می‌کنم، هزاران حس و emoción متفاوت در درونم شعله‌ور می‌شود.

هوش مصنوعی: شایسته نیست که تو با آن زیبایی خیره‌کننده‌ات، راه تساهل و سازش را در پیش بگیری.

هوش مصنوعی: شایسته نیست که تو با چنین زیبایی، راه رفتار متظاهرانه و دورویی را در پیش بگیری.

هوش مصنوعی: وقتی می‌گویم تو را ببوسم، با دل بپذیر. گویا نباید قلب را در معاملاتی از این دست در نظر گرفت.

هوش مصنوعی: از زمانی که عشق و جنون مرا در خود پیچید، دلم به شدت بی‌قرار شد و نتوانستم از قید زلف محبوب خود رهایی یابم.

هوش مصنوعی: هر شب، با وجود زیبایی تو، در دل من آتشی شعله‌ور می‌شود و احساساتم به شدت شعله‌ور است.

هوش مصنوعی: وقتی غم به دل انسان چیره می‌شود، کار به جایی می‌رسد که آدمی از سر ناچاری دست به دامان خود می‌زند، همان‌طور که در شرایط سخت، انسان به فکر نجات خود می‌افتد.

هوش مصنوعی: وقتی ماه تحت تاثیر نور خورشید قرار می‌گیرد، تصویر تو نیز از من بازتاب می‌شود و خورشید مقابل تو قرار می‌گیرد.

هوش مصنوعی: اگر حتی در رابطه‌ام با تو رفتاری متضاد و دوگانه داشته باشی، من مانند گل خواهم بود و به صفای خود ادامه می‌دهم. همچنان که لاله‌ام، با تو یکدل و وفادار می‌مانم.

هوش مصنوعی: زمانی رسیده است که دوباره در باغ، بلبل خوش‌خوان به نغمه‌سرایی خواهد پرداخت.

هوش مصنوعی: ای نگار زیبا، بیا و باده ناب را به ما بده تا یکجا تمام غم‌های زندگی‌مان را فراموش کنیم و از فکر آنها آزاد شویم.

هوش مصنوعی: دهان بلبل را باز کن تا صدای او در همه جا طنین‌انداز شود، چرا که صدای بلبل در جهان پخش شده است.

هوش مصنوعی: من ناامید نیستم که جز آرزوهایم چیز دیگری زاده نمی‌شود، چون شبی که در آن هستیم، حامله است و می‌تواند چیزی جدید به دنیا بیاورد.

هوش مصنوعی: نگاه کن که این عهد و دوستی از چه کسی است. دیگر بیشتر از این به من بی‌توجهی نکن، زیرا هیچ‌کس بیشتر از این به من بی‌محلی نکرده است.

هوش مصنوعی: من ناگهان تصمیم دارم حال و روز خود را پیش شاه مطرح کنم، چه در دیدار حضوری و چه در مکاتبه.

هوش مصنوعی: شاهی که به نیازمندان کمک کند و از آن‌ها جدا نشود، هرگز از دیگران دور نمی‌شود.

هوش مصنوعی: تاج سر پادشاهان و بزرگان جهان، پهلوان حسن است که از ترس او دشمنان در وحشت و به هم ریخته‌اند.

هوش مصنوعی: اگر ستاره‌ها فرمان دهند و برای او سفره‌ای پهن کنند، از شیر گوسفند جدا می‌شود و از زنگوله فاخته به دست می‌آید.

هوش مصنوعی: نفس ارزشمند او هرگز تسلیم آسمان نمی‌شود، چون هیچ‌کس نمی‌تواند سیمرغ را در دام بیندازد.

هوش مصنوعی: با احتیاط و تدبیر، کارهای او در زمینه دین و کشور را بررسی کن، که آیا از سخنان بی‌اساس و بی‌محتوا چیزی در می‌آید؟

هوش مصنوعی: زخمهایی که از سم اسب قوی و سختی ظاهر می‌شود، همچنان در جاهای زندگی دشمنان احساس می‌شود و مانند زلزله‌ای پیوسته در آنجا تاثیر دارد.

هوش مصنوعی: ای بخشنده‌ای که بخشش‌های تو مانند دریا و معادن ارزشمند است، با generosity بی‌نظیرت، حتی کمی از خرد برای من کم نکن.

هوش مصنوعی: نمی‌توانم از رحمت و بخشش بگویم، زیرا ابر بدون ناله و فریاد، باران نمی‌بارد.

هوش مصنوعی: زمانی که دشمن به میدان جنگ بیاید، پرچم تو نشانه پیروزی خواهد شد و او در برابر تو تسلیم می‌شود.

هوش مصنوعی: ای شاه، مانند ابن یمین، هیچ شاعری در توصیف و ستایش تو به پای تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: اما آسمان به هیچ وجه بین تفاوت نمی‌گذارد؛ پس چه موجودات بی‌فکر، چه سنبل (گل) و چه سنبله (گندم)، برایش اهمیتی ندارد.

هوش مصنوعی: از این به بعد من با سرنوشت و تقدیر کاری ندارم، زیرا هیچ نفرین و بلایی به من نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: آخر انسان در کجا می‌تواند به آرزویش برسد، وقتی که این دنیا با تمام سختی‌ها و کمبودها، به مانند لقمه‌ای کوچک، باعث می‌شود روزش را به سختی بگذراند؟

هوش مصنوعی: اگر از تو دانش و تربیت دریافت کنم، ای پادشاه، می‌توانم بازار نفس و گفت‌وگوی بی‌فایده را بشکنم.

هوش مصنوعی: بهتر از سخن گفتن منشی آسمانی را نخواه، زیرا او نیز در محاوره شریک نیست.

هوش مصنوعی: تا زمانی که خورشید و ماه در این کاخ طلایی درخشش دارند، مانند برجستگی‌های کنگره‌ها که در مقابل همدیگر قرار دارند، زیبایی و شکوه این مکان حفظ می‌شود.

هوش مصنوعی: امیدوارم روشنایی و روشنی اندیشه‌ات همچون خورشید و ماه، در بلندی و بزرگی تو گسترش یابد.