شمارهٔ ١٣۵ - وله ایضاً

هوش مصنوعی: پروردگارا، چه چیزی باعث شده که فرمانروای بزرگ و دارای شکوه و جلال، آصف زمان باشد.

هوش مصنوعی: خورشید علم و دانایی، که جان و جهان را روشن می‌کند، فضیلت و حمایت‌کننده‌ای برای ملک و ملت است و به انسان و روح او توجه دارد.

هوش مصنوعی: روزی نخواهد بود که کسی از محبت و مهربانی‌های مولای خود، ابن یمین را مورد سوال قرار دهد و او را مورد اشاره قرار دهد که ای فلانی.

هوش مصنوعی: چگونه‌ای و در چه امری مشغول هستی و این روزها چه چیزی تو را به سمت خدامت جلب کرده است؟

هوش مصنوعی: سلطان، حاکم و نیکوکار است که با قدرت و عظمتش، پایه تختش به آسمان رسیده و حکومت و دین را به خوبی رهبری می‌کند.

هوش مصنوعی: ای کسی که رأی و نظر روشن تو نمایان شده است، رازی که در پرده‌های آسمان پنهان است، در حال ظهور است.

هوش مصنوعی: من از روی خوشحالی و گشاده‌دستی سؤال می‌کنم، لطفاً به محبت و بزرگواری خودتان پاسخ دهید.

هوش مصنوعی: امروز نظر تو در مورد اعتبار و احترام من اهمیت دارد، چون من کسی هستم که در دنیا شناخته شده‌ام.

هوش مصنوعی: می‌خواهم در حضور تابش رازداری و عظمت خورشید، همچون یک نقطه کوچک و بی‌نام در سایه‌اش وجود داشته باشم.

هوش مصنوعی: به ویژه اکنون که تو در هنر و مهارت آموزش دیده‌ای، در سرزمین پادشاه، دادگر، نیکوکار و قهرمان.

هوش مصنوعی: اگر به نظر پادشاه توجهی نداشته باشی و حال من را نخواهی فهمید، افسوس که به آسمان برسم و ناله و فغانی سر دهم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو در این دنیا نیستی و اثری از تو وجود ندارد، جهان بدون تو ارزشی ندارد و جایگاه خداوند هم در این جهان بی‌معناست.