شمارهٔ ١۴٠ - وله در مدح کرایشاه

هوش مصنوعی: ای کاش صبحی نسیمی لطیف می‌گذشت و بر کنار خسرو، که نشانه‌ای از زیبایی است، می‌وزید.

هوش مصنوعی: آنکه آسمان در هنر شبیه او را ندید، هرچند بارها از مرکز ماه به اوج ماه نگاه کرده است.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است کسی هنری مشابه او را ببیند، اما اگر نگاه احول (معیوب‌النظر) به او بیفتد، همچنان به گردون (آسمان) می‌نگرد.

هوش مصنوعی: هنرور و هنرمند، شخصی است که با توجه به نعمت‌ها و فضاهایی که برای اهل علم و فضیلت فراهم می‌کند، در مشکلات و چالش‌ها به آن‌ها کمک می‌کند و در کارهای دشوار یاری رسان است.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف احساسی می‌پردازد که با وجود تلاش‌های بسیار، هرگز به آنچه که می‌خواهیم نمی‌رسیم. زنگ زدن بر آئینه به معنای ایجاد اختلال در زیبایی و وضوح است، و بیانگر این است که اگر با درد و ناراحتی مواجه شویم، ممکن است به جوانب منفی زندگی دچار شویم. در نتیجه، این احساس ناامیدی و غم در برابر ناملایمات روزگار را به تصویر می‌کشد.

هوش مصنوعی: کوه با وجود سنگین بودنش، به خاطر آرامش و خونسردی خود مانند پر کاهی حرکت می‌کند.

هوش مصنوعی: حسود آرزو می‌کند که در هنر مانند او باشد، اما انسان عاقل می‌داند که هرکسی ویژگی‌ها و قابلیت‌های خاص خود را دارد.

هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، چون از خوش شانسی و اقبال بلند برخوردار هستی، وقتی خاک درگاه او را می‌بوسی، خوشا به حال تو.

هوش مصنوعی: به درگاه تو پیش از این نیامده‌ام، اما اکنون چاکرت قصد دارد بهانه‌ای بیاورد و شاهدی به میان بیاورد.

هوش مصنوعی: کعبه‌ی دل‌سوزان و عارفان، جایی است که آرامش و خوشبختی در آن جریان دارد. اما هر کسی ضعیف و ناتوان نمی‌تواند به راحتی به چنین مکان مقدسی دسترسی پیدا کند یا راه آن را پیدا کند.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه من هم کرم و بخشنده‌ام، عذر من کجاست در جهانی که کرم ابن یمین هم از من عذر می‌خواهد؟