خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

صفایی جندقی » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : فلک سرگشته تر گردد که با ما

شمارهٔ ۲ : مر‌‌‌ا دل خسته تر باید ز خارا

شمارهٔ ۳ : کنون کز ملامت ترا نیست پروا

شمارهٔ ۴ : اگر رخ تو بدین دست دلبری کندا

شمارهٔ ۵ : اگر جفاست تلافی به مذهب تو وفا را

شمارهٔ ۶ : زنهار الا یار دلازار خدا را

شمارهٔ ۷ : به نیم پرده که برداشت روی زیبا را

شمارهٔ ۸ : ز یار دیده بدوز ای نظر تماشا را

شمارهٔ ۹ : ندارم فرصت از شوق گرفتاری تماشا را

شمارهٔ ۱۰ : میسر نیست آزادی ز تنها غیر تنها را

شمارهٔ ۱۱ : شهره نه از عشق ما حدیث تو یارا

شمارهٔ ۱۲ : به نام آنکه روان آفرید تن ها را

شمارهٔ ۱۳ : رو ترش ار کنی همی محتملم عتاب را

شمارهٔ ۱۴ : آن کز جفا آموخت رسم و ره بیداد را

شمارهٔ ۱۵ : ای آتش از رخت به درون لاله زار را

شمارهٔ ۱۶ : مردم عوض اشک فتد دیده ی تر را

شمارهٔ ۱۷ : آن کآفرید روز اول اشتیاق را

شمارهٔ ۱۸ : بهار آمد صبا زد چاک پیراهن به بر گل را

شمارهٔ ۱۹ : الا ای باغبان بگذار یا بلبل دمی گل را

شمارهٔ ۲۰ : کنون که سایهٔ تیغ تو بر سر است مرا

شمارهٔ ۲۱ : بس که دشنام دهی چون شنوی نام مرا

شمارهٔ ۲۲ : گر بدین سان اشک بارد دیده در دامان مرا

شمارهٔ ۲۳ : گر به سودای محبت رفت در پا جان مرا

شمارهٔ ۲۴ : به چنگ اگر کنم آن گیسوان پر خم را

شمارهٔ ۲۵ : اگر بهم زنم از گریه چشم پر نم را

شمارهٔ ۲۶ : الهی مهربان کن دلبر نامهربانم را

شمارهٔ ۲۷ : عشق توگرفت جای جان را

شمارهٔ ۲۸ : بیا به چشم تماشا کن اشکباران را

شمارهٔ ۲۹ : بر آن سرم که نهم سر به پای جانان را

شمارهٔ ۳۰ : دهد هرچشمی به وجهی طلعت جانانه را

شمارهٔ ۳۱ : بنده ی خاک درم عالم ربانی را

شمارهٔ ۳۲ : نگارم گر نکو دانسته رسم دلستانی را

شمارهٔ ۳۳ : گدای کوی تو کی خواست پادشایی را

شمارهٔ ۳۴ : مطرب خوش نوا دمی نای غزل سراگشا

شمارهٔ ۳۵ : در عهد غیر دلبر پیمان گسست ما

شمارهٔ ۳۶ : پیمان به پا فکنده ونالی ز دست ما

شمارهٔ ۳۷ : بگذر صبا به بزم جفا کرده یار ما

شمارهٔ ۳۸ : در پی وصل جفا جوی ستم پاره ی ما

شمارهٔ ۳۹ : جور است اگرتلافی مهر و وفای ما

شمارهٔ ۴۰ : ای در دلم زکاوش عشق تو خارها

شمارهٔ ۴۱ : مشاطهٔ زیبایی آراسته چنبرها

شمارهٔ ۴۲ : علی‌الصباح چه گل‌ها که در گلستان‌ها

شمارهٔ ۴۳ : چاره ی اندوه را ساقی نبینم جز شراب

شمارهٔ ۴۴ : لعل یار ار نبود لعل مذاب

شمارهٔ ۴۵ : دل چو پر خون شد بدو دادم به قصدی ناصواب

شمارهٔ ۴۶ : برای صبا به یارم امشب

شمارهٔ ۴۷ : ترک کاوش کرد کیوان کوکب آمد یارم امشب

شمارهٔ ۴۸ : به توصیف تو از فرط صباحت

شمارهٔ ۴۹ : نگارینا تو با چندین ملاحت

شمارهٔ ۵۰ : چو بخت از کین اختر غافلم ساخت

شمارهٔ ۵۱ : نه جان از طعن تیغم آن قدر سوخت

شمارهٔ ۵۲ : غمت بر تابه ی عشقم چنان سوخت

شمارهٔ ۵۳ : قضا چنانکه ترا طرز دلبری آموخت

شمارهٔ ۵۴ : دلی در آتش عشقت سمندری آموخت

شمارهٔ ۵۵ : دل از کسی نرباید بتم به جور و جلادت

شمارهٔ ۵۶ : خورشید تو رشک آفتاب است

شمارهٔ ۵۷ : ترا تا ساقی مجلس رقیب است

شمارهٔ ۵۸ : به هجرم صبح روشن شام تار است

شمارهٔ ۵۹ : مرا امروز اختر سازگار است

شمارهٔ ۶۰ : تا فتنه ی قامت توبرخاست

شمارهٔ ۶۱ : نوشین لب یاقوتیش ار لعل مذاب است

شمارهٔ ۶۲ : قتل عشاق نه از عارض او بیداد است

شمارهٔ ۶۳ : مرا بس شکرها از کردگار است

شمارهٔ ۶۴ : مرا چون تو یاری غم گسار است

شمارهٔ ۶۵ : چه بسته ای که به بند وفا گرفتار است

شمارهٔ ۶۶ : نه سر ز تیغ تو تنها بریدنم هوس است

شمارهٔ ۶۷ : در بزم عشق باده سرشک روان خوش است

شمارهٔ ۶۸ : تا صید تو شد مرغ مرا بال وبال است

شمارهٔ ۶۹ : با ساقی و مطرب همه را کار به کام است

شمارهٔ ۷۰ : آن باده که در ملت اسلام حرام است

شمارهٔ ۷۱ : گرچشم تو فتنه زمان است

شمارهٔ ۷۲ : آن نه ابروی و این نه مژگان است

شمارهٔ ۷۳ : مژده ای دل که روز قربان است

شمارهٔ ۷۴ : به جای دوستی ار دشمنی سزای من است

شمارهٔ ۷۵ : مرا درد از شکیبایی فزون است

شمارهٔ ۷۶ : گرنه در خورد یار دیرین است

شمارهٔ ۷۷ : لبت از بس لطیف و شیرین است

شمارهٔ ۷۸ : خون به رخسارم از جهان بین است

شمارهٔ ۷۹ : سرخوشم با لبت که نوشین است

شمارهٔ ۸۰ : گرچه این فن خلاف آیین است

شمارهٔ ۸۱ : روشن شب عالمی ز ماه است

شمارهٔ ۸۲ : شادم که شمارم اشک وآه است

شمارهٔ ۸۳ : سوای دل که به ترک تو مایل افتاده است

شمارهٔ ۸۴ : انجام عمر ما را آغاز عشق بازی است

شمارهٔ ۸۵ : غم بی تو مرا ز زندگانی است

شمارهٔ ۸۶ : کاهش ما هجر غم افزای تست

شمارهٔ ۸۷ : اگر مرا سر و جانی بود برای تو هست

شمارهٔ ۸۸ : تاب دلم ار تو را عیان نیست

شمارهٔ ۸۹ : ماهی که به رخ نگار مانی است

شمارهٔ ۹۰ : گر نه به دل هر نگهت خنجری است

شمارهٔ ۹۱ : هرکه یک دل به خطا درخم گیسوی تو بست

شمارهٔ ۹۲ : از جان و سر دریغ ندارم به پای دوست

شمارهٔ ۹۳ : با دو ابرویِ تو ام ، بر دل غمِ شمشیر چیست؟

شمارهٔ ۹۴ : دفع غم را ساقیا جز جام می تدبیر چیست

شمارهٔ ۹۵ : تا غایبی تو اهل صفا را حضور نیست

شمارهٔ ۹۶ : زاهد مرا که بی می و شاهد حضور نیست

شمارهٔ ۹۷ : سری کاینجا چو دامان در قدم نیست

شمارهٔ ۹۸ : از عشق تنی که ناتوان نیست

شمارهٔ ۹۹ : در هجر توام سری به جان نیست

شمارهٔ ۱۰۰ : سگی به از من سرگشته پاسبان تو نیست

شمارهٔ ۱۰۱ : کدام دل که نه آسیمه سر برای تو نیست

شمارهٔ ۱۰۲ : گناه عاشق و معشوق را عقابی نیست

شمارهٔ ۱۰۳ : دریغا کز دلازاری بری نیست

شمارهٔ ۱۰۴ : بر مهر تو مه را مشتری نیست

شمارهٔ ۱۰۵ : آن دل که بر او ناله ما را اثری نیست

شمارهٔ ۱۰۶ : ز نقص سروکش از برگ و بر کمالی نیست

شمارهٔ ۱۰۷ : بیا ساقی دمی کم همدمی نیست

شمارهٔ ۱۰۸ : جز کلبه ی عشاق تو بیت الحزنی نیست

شمارهٔ ۱۰۹ : دور پیمانه را بقایی نیست

شمارهٔ ۱۱۰ : گرم به قهر کشی با هزار طوع و اطاعت

شمارهٔ ۱۱۱ : به کوی خویش مترسانم از رسیدن آفت

شمارهٔ ۱۱۲ : یار از چهره چون نقاب گرفت

شمارهٔ ۱۱۳ : دامن از اشکِ دیده آب گرفت،

شمارهٔ ۱۱۴ : خجلت مشتری آن مه ره بازار گرفت

شمارهٔ ۱۱۵ : یار در طرف چمن پرده ز رخسارگرفت

شمارهٔ ۱۱۶ : صفایی مگر ز نو نگاری دگر گرفت

شمارهٔ ۱۱۷ : نقاب از تمام رخ بتی شوخ برگرفت

شمارهٔ ۱۱۸ : قیامت از چه ترا گفته اند در قد و قامت

شمارهٔ ۱۱۹ : قیامت خوانمت بهر چه قامت

شمارهٔ ۱۲۰ : گر به خواری خون من ریزد به خاک آستانت

شمارهٔ ۱۲۱ : هر که آید به سیر جولانت

شمارهٔ ۱۲۲ : سزاوارم به هجران گر به چنگ آید گریبانت

شمارهٔ ۱۲۳ : شب وصلت نخواهم روز از آن رو زلف فتانت

شمارهٔ ۱۲۴ : تا نگردم غبار جولانت

شمارهٔ ۱۲۵ : به پای بوس توام دست و دل ز کار شد آوخ

شمارهٔ ۱۲۶ : با غم عشق تو مرا کار باد

شمارهٔ ۱۲۷ : بیدلی را چوتودلدار مباد

شمارهٔ ۱۲۸ : آنگونه سرشکم به غمت پرده در افتاد

شمارهٔ ۱۲۹ : مرا سودای جانان بر سر افتاد

شمارهٔ ۱۳۰ : دردا که ز دوران به غم خویشتن افتاد

شمارهٔ ۱۳۱ : عشقی که به سوز و ساز گردد

شمارهٔ ۱۳۲ : مسلسل زلف مشکین گرد آن رخسار می‌گردد

شمارهٔ ۱۳۳ : از آن دو زلف پریشان که خم به خم دارد

شمارهٔ ۱۳۴ : چون یار سخن راند وز نطق شکر بارد

شمارهٔ ۱۳۵ : مقابل مه ما مشتری کمال ندارد

شمارهٔ ۱۳۶ : گردون ماهی جوان ندارد

شمارهٔ ۱۳۷ : کس ره به دیار جان ندارد

شمارهٔ ۱۳۸ : آن پیر نه دل که جان ندارد

شمارهٔ ۱۳۹ : مرا خود از سر کوی تو ترسم آب برد

شمارهٔ ۱۴۰ : دلا خواهی توجه با خدا کرد

شمارهٔ ۱۴۱ : ندانم خویش کردم یا قضا کرد

شمارهٔ ۱۴۲ : صبا یک عقده از جعد تو وا کرد

شمارهٔ ۱۴۳ : قلم تا سر ز سودای تو درکرد

شمارهٔ ۱۴۴ : سروقامت قیام دیگر کرد

شمارهٔ ۱۴۵ : عشقم از اشک و رخ توانگر کرد

شمارهٔ ۱۴۶ : که جز من کاشکم اینسان دربدر کرد

شمارهٔ ۱۴۷ : دردا که اشک خون به رخم کشف راز کرد

شمارهٔ ۱۴۸ : کس نیست کش از قصه ی دل راز توان کرد

شمارهٔ ۱۴۹ : صفایی از سر کویت چوعزم بیرون کرد

شمارهٔ ۱۵۰ : نه او روزی دو، ترک بد سری کرد

شمارهٔ ۱۵۱ : بحمدالله که کوکب یاوری کرد

شمارهٔ ۱۵۲ : صفایی از سر کوی تو کی سفر می‌کرد

شمارهٔ ۱۵۳ : خلاف عادت اگر چرخ یاوری می کرد

شمارهٔ ۱۵۴ : سحرگهان که صبا نافه گستری می کرد

شمارهٔ ۱۵۵ : کس ار به دیده ی دل در نگار ما نگرد

شمارهٔ ۱۵۶ : چو ترک چشم تو ز ابروی خود کمان گیرد

شمارهٔ ۱۵۷ : بخت بد کآخر دمم شمشیر زد

شمارهٔ ۱۵۸ : دل ازجراحت تیغم نه آن قدر سوزد

شمارهٔ ۱۵۹ : تیر عشق تو بهر دل نرسد

شمارهٔ ۱۶۰ : بی تکلف دل ندارد هر که دلدارش نباشد

شمارهٔ ۱۶۱ : کس را چه تمنا که خریدار تو باشد

شمارهٔ ۱۶۲ : آن را که دو صد چشم بر انعام تو باشد

شمارهٔ ۱۶۳ : غم نیست دلی را که در او جای تو باشد

شمارهٔ ۱۶۴ : خیال هر دو جهان هرچه جز هوای تو باشد

شمارهٔ ۱۶۵ : دوش از غم تو ما را دانی چگونه سر شد

شمارهٔ ۱۶۶ : مرا این مایه رسوایی مگر از دیده یا دل شد

شمارهٔ ۱۶۷ : تا جان به هوای دلبر آمد

شمارهٔ ۱۶۸ : جانم از سینه به حسرت چوگلوگیر آمد

شمارهٔ ۱۶۹ : گفتم آخر ز چه برعهد تو بنیاد نماند

شمارهٔ ۱۷۰ : ای گرفتار به سودای تو آزادی چند

شمارهٔ ۱۷۱ : هر که زین دور میسر شودش کامی چند

شمارهٔ ۱۷۲ : باده از خم به قدح ریز که با جامی چند

شمارهٔ ۱۷۳ : امان نداد جدایی مرا زمانی چند

شمارهٔ ۱۷۴ : فغان که نیست مرا در دهان زبانی چند

شمارهٔ ۱۷۵ : ز چاک سینه اگر بر کشم فغانی چند

شمارهٔ ۱۷۶ : داشت وجهی که ندادند ترا جانی چند

شمارهٔ ۱۷۷ : نیست در صومعه جز معنی حیوانی چند

شمارهٔ ۱۷۸ : به زلف جستم از آن دو خط گریز گاهی چند

شمارهٔ ۱۷۹ : برس به داد دل ما که پادشاهی چند

شمارهٔ ۱۸۰ : ستاده بر سر راه تو دادخواهی چند

شمارهٔ ۱۸۱ : بتان شهر ز ما هر زمان که یاد آرند

شمارهٔ ۱۸۲ : باید دلی که درک معانی کند ز پند

شمارهٔ ۱۸۳ : چون بگسلم نه زلف توکز هر شکنج و بند

شمارهٔ ۱۸۴ : عقل را گیسوی لیلی طلعتان مجنون کند

شمارهٔ ۱۸۵ : اگر سرشک منت خاک راه تر نکند

شمارهٔ ۱۸۶ : گر مهم چو مهر ز آن جمال و چهر با شروط مهر دلبری کند

شمارهٔ ۱۸۷ : گل رخان کز خار مژگان دم به دم خنجر زنند

شمارهٔ ۱۸۸ : اگر یک چندم از دل برگشایند

شمارهٔ ۱۸۹ : عقل اگر حلقه ی زلف زره آسای تو بیند

شمارهٔ ۱۹۰ : چشم معنی نگر عارف اگر روی تو بیند

شمارهٔ ۱۹۱ : شرع در خون رود ار قامت دلجوی تو بیند

شمارهٔ ۱۹۲ : مرغ دل از قید غم های جهان آزاد بود

شمارهٔ ۱۹۳ : به بزمم دوش حورا پیکری بود

شمارهٔ ۱۹۴ : به مینو منظری دوشم سری بود

شمارهٔ ۱۹۵ : در دلم هر لحظه صد سودای باطل می‌رود

شمارهٔ ۱۹۶ : روی زمین ز گریه ی من گر شمر شود

شمارهٔ ۱۹۷ : رفت و دل رفت ز ره کز پی آن ماه شود

شمارهٔ ۱۹۸ : جز از لب جانانه که چندین شکر آید

شمارهٔ ۱۹۹ : نکهت نافه ز انفاس نسیم سحر آید

شمارهٔ ۲۰۰ : با حضور تو به لب جانم از آن دیرآید

شمارهٔ ۲۰۱ : مگو دل ها به طراری رباید

شمارهٔ ۲۰۲ : ازین پس دور من چندی نپاید

شمارهٔ ۲۰۳ : هزار کام ز لعل تو یک دقیقه برآید

شمارهٔ ۲۰۴ : ستم گری که جفا کیش اوست دل برباید

شمارهٔ ۲۰۵ : چشم و ابرویش به قهرم دل رباید

شمارهٔ ۲۰۶ : بر تو از دست صبا شام و سحر غیرتم آید

شمارهٔ ۲۰۷ : صاحب دلی به سیر کمانت نظر نکرد

شمارهٔ ۲۰۸ : نیست حاجت که دل از دست کسی او برباید

شمارهٔ ۲۰۹ : هر دمت کز مژه بر سینه ی من تیر نیاید

شمارهٔ ۲۱۰ : یک نظر از دیده ی ماروت دید

شمارهٔ ۲۱۱ : هرکه دلاویزی گیسوت دید

شمارهٔ ۲۱۲ : کار خونریزی لعلت چو به فرجام رسید

شمارهٔ ۲۱۳ : آوخ که یار برسر این ناتوان رسید

شمارهٔ ۲۱۴ : چون صبح عید هفتم ماه رجب رسید

شمارهٔ ۲۱۵ : فقیه شهر که سجاده ها برآب کشید

شمارهٔ ۲۱۶ : در آغاز پیری و انجام کار

شمارهٔ ۲۱۷ : مرا هست امشب بتی درکنار

شمارهٔ ۲۱۸ : رفت وگریم در رکابش زار زار

شمارهٔ ۲۱۹ : در این انجام عمر و آخر کار

شمارهٔ ۲۲۰ : رسد چندانکه از ترکانم آزار

شمارهٔ ۲۲۱ : ز خوبان جز تو ای ترک ستمکار

شمارهٔ ۲۲۲ : در گلستان رخ ار گشاید بار

شمارهٔ ۲۲۳ : دست عشقم گشود جایی بار

شمارهٔ ۲۲۴ : هر شب از یاد زلف و طره ی یار

شمارهٔ ۲۲۵ : با صبا همره است نکهت یار

شمارهٔ ۲۲۶ : تن از تیمار عشقم مانده بیمار

شمارهٔ ۲۲۷ : هزار چون تو و من مانده محو طلعت یار

شمارهٔ ۲۲۸ : ز صد ملک جم این جام خوشتر

شمارهٔ ۲۲۹ : بنگر به تیره روزی من در شمار هجر

شمارهٔ ۲۳۰ : مرا که نیست به جز خون دل شراب دگر

شمارهٔ ۲۳۱ : مرا نشان نظر باشد از نگار دگر

شمارهٔ ۲۳۲ : به پاس عشق مرا هردم از وفای دگر

شمارهٔ ۲۳۳ : حرف ها از خون دل خوش بر زبان آورده باز

شمارهٔ ۲۳۴ : باشد از آنروز طالعم فیروز

شمارهٔ ۲۳۵ : روان تسلیم دلبر دارم امروز

شمارهٔ ۲۳۶ : بیا ساقی عرق در جام زر ریز

شمارهٔ ۲۳۷ : دلا در عشق او رنگ دگر ریز

شمارهٔ ۲۳۸ : ای دوست سرگذشت من از اهل راز پرس

شمارهٔ ۲۳۹ : در رهش جان دادم اما هرکه دلبر بایدش

شمارهٔ ۲۴۰ : عاشق اول هدیه ای کز بهر جانان بایدش

شمارهٔ ۲۴۱ : به دستی برد از جا پای صبرم شوق دیدارش

شمارهٔ ۲۴۲ : نگر مژگان و اشکم لوحش الله عشق و گلزارش

شمارهٔ ۲۴۳ : ز مهرم خوب تر آن مهر مهوش

شمارهٔ ۲۴۴ : خیال خیل خالم نیست با زلف زره فامش

شمارهٔ ۲۴۵ : نهادی بر دلم دردی که درماندم به درمانش

شمارهٔ ۲۴۶ : دلم پیوست به ایشان در آن زلف و زنخدانش

شمارهٔ ۲۴۷ : گرفتم چون تو سروی را قبا پوش

شمارهٔ ۲۴۸ : به پایان رفت در بزمت مرا دوش

شمارهٔ ۲۴۹ : به ترک مست تو دستی رها کنم دل خویش

شمارهٔ ۲۵۰ : نهی مرهم به زخمم یا کنی ریش

شمارهٔ ۲۵۱ : به پای تا سر تسلیم سودمت برخاک

شمارهٔ ۲۵۲ : باغبان را بودی ار مغزی به سر بر جای خاک

شمارهٔ ۲۵۳ : کاش مغزی داشتی تا جای خاک

شمارهٔ ۲۵۴ : دلم از قید آن مشکین حمایل

شمارهٔ ۲۵۵ : منتی دارم به یاران کز بس افغان کرده‌ام

شمارهٔ ۲۵۶ : جاودان دولت بیدار به دیدار تو یابم

شمارهٔ ۲۵۷ : به مهر روی ماهی عهد بستم

شمارهٔ ۲۵۸ : دیده و دل تا به عقد گوهر و لعل تو بستم

شمارهٔ ۲۵۹ : قبولم کن که لالای تو گردم

شمارهٔ ۲۶۰ : ز میر کعبه زرقی چند دیدم

شمارهٔ ۲۶۱ : به عهد بتان اعتباری ندیدم

شمارهٔ ۲۶۲ : وفا و حسن در یاری ندیدم

شمارهٔ ۲۶۳ : از سرو سخنوری ندیدم

شمارهٔ ۲۶۴ : به دل نوید وفا دادم و جفا ز تو دیدم

شمارهٔ ۲۶۵ : ترا تا از دو عالم برگزیدم

شمارهٔ ۲۶۶ : من اول ره که رفتار تو دیدم

شمارهٔ ۲۶۷ : ز دل یک ناله در دام تو ای صیاد نشنیدم

شمارهٔ ۲۶۸ : تنی جز خاطر لیلی به غم دلشاد نشنیدم

شمارهٔ ۲۶۹ : بنامیزد بتی عیار دارم

شمارهٔ ۲۷۰ : تعالی الله یکی دلدار دارم

شمارهٔ ۲۷۱ : به گردون رشته تا زان دو زلف پر شکن دارم

شمارهٔ ۲۷۲ : به دست اگر چه متاعی به جز گناه ندارم

شمارهٔ ۲۷۳ : تار گیسوی تو برگردن دل سلسله دارم

شمارهٔ ۲۷۴ : ندانمش که به گردون چگونه بگذارم

شمارهٔ ۲۷۵ : وفای عهد راجاوید اگر مانم نگه دارم

شمارهٔ ۲۷۶ : چنان خیال تو انگیخت چاره در نظرم

شمارهٔ ۲۷۷ : ساقی بریز باده ی صافی به ساغرم

شمارهٔ ۲۷۸ : باخاک ره اگر فلک آرد برابرم

شمارهٔ ۲۷۹ : چرا به دوش بود منتی ز باده فروشم

شمارهٔ ۲۸۰ : دهی بشارت کوثر گر از زبان سروشم

شمارهٔ ۲۸۱ : به فر دوستی از افترای خصم چه باکم

شمارهٔ ۲۸۲ : خواهم از شوق زنم بوسه مکرر به دهانم

شمارهٔ ۲۸۳ : دوش از آن باده که پیمود بطی جانانم

شمارهٔ ۲۸۴ : به لب رسید به جانان رسید تا جانم

شمارهٔ ۲۸۵ : گر بود قابل قربان قدومت جانم

شمارهٔ ۲۸۶ : آن روز و شب به کام که من با تو سر کنم

شمارهٔ ۲۸۷ : تا نمیرم کی ز افغان چاره ی هجران کنم

شمارهٔ ۲۸۸ : تا سیر سرو و سوری آن سیم تن کنم

شمارهٔ ۲۸۹ : سرشک دیده اگر رشک آب جو نکنم

شمارهٔ ۲۹۰ : ای دل امشب چاره هجران به مردن می کنم

شمارهٔ ۲۹۱ : بیا ساقی بپیما ساغری زان صاف گلگونم

شمارهٔ ۲۹۲ : حاضر و غایب مگو خداست گواهم

شمارهٔ ۲۹۳ : سیه مستی فراز آمد به راهم

شمارهٔ ۲۹۴ : راندی آخر چون سگ از درگاه خود با خواریم

شمارهٔ ۲۹۵ : ساقی امشب ز تو ما چشم نگاهی داریم

شمارهٔ ۲۹۶ : من و یار ار همی باشیم با هم

شمارهٔ ۲۹۷ : گشودی طلعت از گیسوی درهم

شمارهٔ ۲۹۸ : صرف شد عمر گرانمایه به جمع زر و سیم

شمارهٔ ۲۹۹ : که گفتت تا بدین غایت شها روی از گدا گردان

شمارهٔ ۳۰۰ : الهی خاطرم فارغ ز قید ماسوا گردان

شمارهٔ ۳۰۱ : به جز خار جفا زین گل عذاران

شمارهٔ ۳۰۲ : بیا بنگر سرشک اشکباران

شمارهٔ ۳۰۳ : الا ماهم الا یارم الا جان

شمارهٔ ۳۰۴ : غمت گرفت فضای دلم چنان که در آن

شمارهٔ ۳۰۵ : شب و روز از غمت در باغ و زندان

شمارهٔ ۳۰۶ : به زندان بلا آونگ هجران

شمارهٔ ۳۰۷ : از آن طره ی مشکفام جانان

شمارهٔ ۳۰۸ : دردمندیم و دوای خویشتن

شمارهٔ ۳۰۹ : بست زاهد از ردای خویشتن

شمارهٔ ۳۱۰ : وه که نگذاری به جای خویشتن

شمارهٔ ۳۱۱ : نه از دلبر توان دل برگرفتن

شمارهٔ ۳۱۲ : مرا خوشتر ز جام عشق خوناب جگر خوردن

شمارهٔ ۳۱۳ : مرا چون شمع هرشب سوختن و آنگه سحر مردن

شمارهٔ ۳۱۴ : لبی زان لعل جان پرور کشیدن

شمارهٔ ۳۱۵ : مرا یک دم ز لعلت در کشیدن

شمارهٔ ۳۱۶ : نه از حکمت توانم سر کشیدن

شمارهٔ ۳۱۷ : دست را تا دارم امیدی به دامانت رسیدن

شمارهٔ ۳۱۸ : هر شبم چون شمع در بزمت به زاری سر بریدن

شمارهٔ ۳۱۹ : نگویم با من از روی حقیقت دوست داری کن

شمارهٔ ۳۲۰ : الهی نفس را من چاره نتوانم تو یاری کن

شمارهٔ ۳۲۱ : یک ره ای صبا سوی یار من، بگذر و بگو کای نگار من

شمارهٔ ۳۲۲ : اگر چه دور به فرسنگ هایی از برمن

شمارهٔ ۳۲۳ : یک رشحه از تراوش لعلت به کام من

شمارهٔ ۳۲۴ : از دست برد دین و دل ار دلستان من

شمارهٔ ۳۲۵ : رفت در پا از سر زلفش دل مفتون من

شمارهٔ ۳۲۶ : در کیش عشق گرنه مرض شد شفای من

شمارهٔ ۳۲۷ : آن گوی چوگان آزما چاه است یا سیمین ذقن

شمارهٔ ۳۲۸ : تعالی الله چه سیمین غبغب است این

شمارهٔ ۳۲۹ : خسرو پرویز گو در آتش ما بین

شمارهٔ ۳۳۰ : برد عیبم به دشمن یاریش بین

شمارهٔ ۳۳۱ : جائی که دل مریض و تو گردی طبیب او

شمارهٔ ۳۳۲ : مسکین کجا رود به شکایت ز دست تو

شمارهٔ ۳۳۳ : سر را نه دولتی که سپارم به پای تو

شمارهٔ ۳۳۴ : تا جان و سر فدا نکنم در وفای تو

شمارهٔ ۳۳۵ : بود فروغ چشم و دل صحبت جان فزای تو

شمارهٔ ۳۳۶ : دلم در قید آن زنجیر گیسو

شمارهٔ ۳۳۷ : گسستن کی توانم زان دو گیسو

شمارهٔ ۳۳۸ : در تب و تیمار هجر همچو پر کاه

شمارهٔ ۳۳۹ : به طور عم خون بریزی یا به اکراه

شمارهٔ ۳۴۰ : بیاکه این شب هجران ز بس دراز و سیاه

شمارهٔ ۳۴۱ : دیگر شدم اسیر نگاری به یک نگاه

شمارهٔ ۳۴۲ : چو اختیار به دست من و تو داد اله

شمارهٔ ۳۴۳ : پس از این سنگ به ساغر زنم ان شاء الله

شمارهٔ ۳۴۴ : عقلم از آن چه برد بو قصه ی عشق یار به

شمارهٔ ۳۴۵ : از توچون نام برم کز دهن آلوده

شمارهٔ ۳۴۶ : چون کنم یاد توای دوست من آلوده

شمارهٔ ۳۴۷ : زیر رخش آن گردن سیمین کشیده

شمارهٔ ۳۴۸ : دوش مرا در غم تو همدم و هم رای

شمارهٔ ۳۴۹ : دور چون با من رسید از بیخودی ساغر شکستی

شمارهٔ ۳۵۰ : گر دل هوای عشق تو بر سر نداشتی

شمارهٔ ۳۵۱ : برخاست از قیام تو ز آنسان قیامتی

شمارهٔ ۳۵۲ : گفتم بگویمت که صنوبر به قامتی

شمارهٔ ۳۵۳ : مگو از بندت ای صیاد خرسندم به آزادی

شمارهٔ ۳۵۴ : میثاق دوش را ز اول وفا نکردی

شمارهٔ ۳۵۵ : تاهمچو من از عشق گرفتار نگردی

شمارهٔ ۳۵۶ : چشم یوسف گر به خواب آن چهر عالمتاب دیدی

شمارهٔ ۳۵۷ : ماه کنعانی اگر در مصر معنی روت دیدی

شمارهٔ ۳۵۸ : رسید جان به لبم ز انتظار و تیغ کشیدی

شمارهٔ ۳۵۹ : به هجرانت مرا با جان خود جنگ است پنداری

شمارهٔ ۳۶۰ : نبود و نیست ترا جز جفای من کاری

شمارهٔ ۳۶۱ : به پایت حاصلم زین سر سپاری

شمارهٔ ۳۶۲ : به کیش من که حرام است غیر فکر تو کاری

شمارهٔ ۳۶۳ : سر به فتراکم نخواهی بست بعد از جان‌سپاری

شمارهٔ ۳۶۴ : ای چشم یار بس که دل آشوب و دلبری

شمارهٔ ۳۶۵ : ای زاغ زلف یار از آن رخ در آذری

شمارهٔ ۳۶۶ : ای زلف یار بس که پر از چین و چنبری

شمارهٔ ۳۶۷ : ای لعل نوش پرور جانان چه جوهری

شمارهٔ ۳۶۸ : ای قد یار بسکه دل آرای و دلبری

شمارهٔ ۳۶۹ : وه این میان یار چه باریک و لاغری

شمارهٔ ۳۷۰ : ای چهر یار وه که چه پاکیزه منظری

شمارهٔ ۳۷۱ : یار از رخ نکرده جلوه گری

شمارهٔ ۳۷۲ : شد مرا عمر در وفا سپری

شمارهٔ ۳۷۳ : تو نبودی نکوتر ار ز پری

شمارهٔ ۳۷۴ : بدین جمال که دل می بری ز دست پری

شمارهٔ ۳۷۵ : سعادتی است زمین را تو چون بر آن گذری

شمارهٔ ۳۷۶ : کنون که نام من از سلک دوستان نبری

شمارهٔ ۳۷۷ : روی در پرده نهان کرده پری

شمارهٔ ۳۷۸ : یار در پرده کند دل شکری

شمارهٔ ۳۷۹ : رخ نمودی اگر از پرده پری

شمارهٔ ۳۸۰ : نیست عشاق تو را در دو جهان دادرسی

شمارهٔ ۳۸۱ : ز رخ برداشت دوش آن مه جلیلی

شمارهٔ ۳۸۲ : ترسم که رسد از تو مرا پیک و پیامی

شمارهٔ ۳۸۳ : کاش چون مینا به دستت بودمی

شمارهٔ ۳۸۴ : دریغ و درد کز این لطمه های پنهانی

شمارهٔ ۳۸۵ : از این خشم و غرور و سرگرانی

شمارهٔ ۳۸۶ : زیانت خود چه بود از مهربانی

شمارهٔ ۳۸۷ : آه که گشتم ز عشق با همه دانی

شمارهٔ ۳۸۸ : دل از دستم ربود آن یار جانی

شمارهٔ ۳۸۹ : با آن همه لطف و مهربانی

شمارهٔ ۳۹۰ : بدین لطف و وفا و مهربانی

شمارهٔ ۳۹۱ : دلا معاونت اشک پرده در نکنی

شمارهٔ ۳۹۲ : راه دیار یا مرا ای صبا بپوی

شمارهٔ ۳۹۳ : مکن از برم جدایی به طریق بی وفایی

شمارهٔ ۳۹۴ : به میدانت از کشتگان نیست جانی

شمارهٔ ۳۹۵ : تا شدی ای دوست از کنار صفایی

شمارهٔ ۳۹۶ : ز فرق تا قدم از عضو عضو او به ادایی

شمارهٔ ۳۹۷ : فغان کآغاز عشق و آشنایی

شمارهٔ ۳۹۸ : اگر باری به باغ از در درآیی

شمارهٔ ۳۹۹ : بدین اخلاق و اوصاف خدایی

شمارهٔ ۴۰۰ : بدین اخلاص و صدق و بی ریایی

شمارهٔ ۴۰۱ : ترا آخر چه شدکز بی وفایی

شمارهٔ ۴۰۲ : نماند از تاب هجرانت مرا دیگر شکیبایی

شمارهٔ ۴۰۳ : عجب دارم تو با این خوب رویی

شمارهٔ ۴۰۴ : تعالی الله چه گویم ز آن نکویی

شمارهٔ ۴۰۵ : از تو ای دوست چه پنهان رهم افتاد به کویی