شمارهٔ ۱۲۸

هوش مصنوعی: آن‌چنان اشک‌های من به خاطر غم تو ریخته شد که داستان ما در سراسر جهان شناخته شد.

هوش مصنوعی: او تمام دردها را به راحتی تحمل کرد و اشک‌هایش به اندازه آتش حسرت می‌سوزد. هر کس که از دید تو دور شود، این حسرت و غم را احساس می‌کند.

هوش مصنوعی: همه به دنبال ایرادهایم هستند و در نهایت جز این نتیجه‌ای نخواهند گرفت. چون کسی که عاشق عیب‌جویی است، به هنری مانند من نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: ای کاش با وجود همه سرسبزی و زیبایی که در باغ تو وجود دارد، اما هنوز هیچ نتیجه‌ای از وفاداری و محبت من نمی‌بینم.

هوش مصنوعی: با این دل آتشین و سوزان، نمی‌دانم چرا این همه ناله و فریاد ما بی‌نتیجه مانده است.

هوش مصنوعی: جز اشک و آه، هیچ چیز دیگری در من باقی نمانده است. تمام وجودم در آتش عشق سوخته و دچار خشکی و بی‌حالی شده است.

هوش مصنوعی: ای درخت عشق، تو چه نهال زیبایی هستی که همیشه زنده‌ای و دل و جان عاشقان به تو وابسته است. برگ و ثمر تو از عشق در حال ریزش است.

هوش مصنوعی: اگر شکار تو به دام افتاد، هرگز از دستت نمی‌رود و در جایی نمی‌تواند برود؛ چون وقتی در دام تو گرفتار شود، دیگر نمی‌تواند پرواز کند و از قید تو آزاد شود.

هوش مصنوعی: در باغ و دمنوش نه اثری باقی ماند و نه نامی از آن پرنده‌ای که بیچاره در دام تو گرفتار شد.

هوش مصنوعی: اگر تلاش رقیب باعث شد که مرا از تو دور کند، صد شکر که او هم همچون من در میدان نبرد به زمین افتاد.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به آرامش و صفا، برخی افراد به خاطر عداوت و دشمنی، از دیگران فاصله می‌گیرند و به سمت تو می‌آیند. در این میان، آنهایی که قبلاً به آن‌ها اهمیت می‌دادی به تدریج از نزد تو دور می‌شوند.