شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: در شب وصال تو، نمی‌خواهم به روز فکر کنم چون هر لحظه زلف زیبایت ذهن مرا به یاد روز جدایی می‌اندازد.

هوش مصنوعی: در آغوش تو به یاد آن روزی که غمگین شدم، تو با دیدارت مرا دلشاد کردی، همان‌طور که دو صبح روشن از شکاف پیراهن تو نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: من از اینکه تو خونریزی و قهری راضی‌ام، چون در روز محشر به خاطر خونخواهی‌ام دستت را به دامنت می‌زنم.

هوش مصنوعی: شاید بتوان به زخم دیگری درمانی پیدا کرد، اما نمی‌توان به صید دیگری کمک کرد که عشق تو او را در خاک نابود کرد، زمانی که تیر نگاهت به او اصابت کرد.

هوش مصنوعی: وقتی از کنارم رفتی، گفتی که به آرزویت می‌رسم. اما حالا که برگردی، شانس من تغییر کرده و اگر پشیمان باشی، دیگر فرصتی نیست.

هوش مصنوعی: خوشبختی را تو به من هدایت کردی و روزی که سرم را به پای تو بگذارم و جانم را در مسیرت قرار بدهم، برایم روشنایی می‌آورد.

هوش مصنوعی: تو از ضعف، فقر، جهل و ناتوانی من دست بردار که حتی با وجود این نقص‌ها، مشکلات برایت آسان‌تر خواهد شد.

هوش مصنوعی: عشق من باعث شده که از دغدغه‌های دنیایی رها شوم، اما هنوز به خاطر خیال و آرزوی موهای پریشان تو در نگرانی و اضطراب هستم.

هوش مصنوعی: به جز این یک آرزو از خالق وجود ندارد، صفایی که هر لحظه زندگی را به او ببخشد و روح را سرشار کند.