شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: بیدل را نباید دلی باشد که عاشق کسی شود، چون دلبری همچون تو موجب زخم دل است.

هوش مصنوعی: من از دستت رفته‌ام و غم تو برایم باقی مانده است. هیچ‌کس را نمی‌خواهم که به این اندازه تنها و غمگین باشد.

هوش مصنوعی: کسی که در نظر دیگران محترم و ارزشمند است، نباید در نظر محبوب خود بی‌ارزش و ناچیز شود.

هوش مصنوعی: هر کسی که در تنهایی و بی‌کسی به سر می‌برد، آرزو می‌کند که نیازی به پرستار و کمک دیگران نداشته باشد.

هوش مصنوعی: صیاد به من رحم نمی‌کند، بهتر است که من گرفتار او نشوم.

هوش مصنوعی: می‌توانم تو را به راحتی از این وضعیت نجات دهم، اما برای این کار باید خون من را بریزی و این نه تنها کار سختی نیست بلکه همچنین باعث شرم و ننگ خواهد بود.

هوش مصنوعی: به جز من، هیچ چیز دیگری که بتواند درد دل را التیام بخشد، وجود ندارد.

هوش مصنوعی: به جز از محبت و محبت تو، در تمام عمرم آرزو ندارم که چشمی پر از اشک و درد داشته باشم.

هوش مصنوعی: خون ما هیچ تأثیری در سیراب کردن تو نداشته و ای کاش هرگز حکم‌روایی ستمگر در دست کسی نباشد.

هوش مصنوعی: از محله‌ات بیرون رفتم تا دلتنگی و ناراحتی دیگران باعث آزار من نشود.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر وضعیت پاکی‌ات نسوخت، پس باشد که کافری مثل تو که موجب درد و رنج است، وجود نداشته باشد.