شمارهٔ ۱۲۴

هوش مصنوعی: تا زمانی که گرد و غبار حضورت را بر تن نکنم، از جایت بلند نخواهم شد.

هوش مصنوعی: من احساس رنج و حسرت می‌کنم که با آن گیسوی خمیده‌ات، سرم را نداشتم و این گوشم را به افسارت می‌سپارم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که کمان و انگشت تو را نبوسم، از تیر چشم‌های مژه‌دار تو بازنمی‌گردم.

هوش مصنوعی: درد جدایی تو برای من خیلی سنگین‌تر از دل توست و به خاطر آن، هنوز زنده‌ام.

هوش مصنوعی: تشنگان دنبال آبی هستند که در بیابان تو، زنده بمانند و از تشنگی نمیرند.

هوش مصنوعی: مبادا از غبار من بپاشی که بر من منت داری، چون تو دامانت را بر سرم نهادهای.

هوش مصنوعی: علاقه و وابستگی‌ام تنها به خاطر گیسوان آشفته‌ات است و هیچ چیز دیگری مرا دست و پا گیر نکرده است.

هوش مصنوعی: چطور می‌توان تصویری که در نظر دارم از یادم برود، وقتی که هنوز نشانه‌ای از تو در دل من باقی مانده است؟

هوش مصنوعی: به خاطر آرامش و خوشی که در امید به بازگشت تو دارم، از عشق و اشتیاق به تو دست نمی‌کشم.

هوش مصنوعی: دل و دینت از دستت رفته و هنوز جانت با کارهایش درگیر است.