شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: وقتی محبوب صحبت می‌کند و از دهانش شیرینی می‌ریزد، آن لب خاموش چه نیازی به شکر دارد؟

هوش مصنوعی: بی‌پرده جلوه‌گر شو تا دوباره ببینم کیست که با چهره‌اش همچون ماه می‌درخشد و قدش مانند سرو است.

هوش مصنوعی: بلند شو و همه خوبان را در جای خود بنشان، چرا که این نشستن و دست کشیدن‌ها مانند چمن سرو، بی‌خود و بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: یک تکه از موهای خود را در مقابل نسیم رها کن تا کسی که از زیبایی های تو خبر ندارد، گمان نکند که موهایت مثل گل له شده و پژمرده است.

هوش مصنوعی: کشاورز قدیمی از نو می‌گوید که در همه جا، از این به بعد، باید بذر بهتری بکاریم و از این درخت‌ها با کیفیت‌تر بکاریم.

هوش مصنوعی: به آسمان نگاه کن و چهره‌ات را به سوی خورشید باز کن، تا با تمامی درخشانی که داری، خود را ننگینی نپنداری.

هوش مصنوعی: بخوان که صدایی از کسی به گوش نرسیده، تنها آن دهان شیرین صحبت کند. اگر نمک بر زخم‌ها پاشیده شود یا از غنچه‌ها داستانی نقل شود.

هوش مصنوعی: دعوی و ادعاهای تو بی‌معناست، زیرا کسی که فقط به ظواهر توجه دارد، از قضا تو را پس می‌زند و از ذات تو دور می‌شود.

هوش مصنوعی: باز هم برای دیدن تو حاضر می‌شوم، حتی اگر مرگ اجازه بدهد. جانم را در حضورت نثار می‌کنم، اگر حادثه‌ای پیش نیاید.

هوش مصنوعی: روزی با وصل محبوب، دل را شاد کن و در شب هجران، دندان بر جگر بگذار. تا کی باید بر صبر خود افزوده و رنج کشید؟

هوش مصنوعی: یک قدم از مهربانی‌ات را بر سر من بگذار تا جانم را به پای تو نثار کنم.