شمارهٔ ۳۰۳

هوش مصنوعی: فقط یار من است، فقط جانم که باغی پر از گل است، باغی پر از گل.

هوش مصنوعی: جدایی از آنجا که به من آسیب رسانده، باعث شده‌ام تا حسرت و پشیمانی را در خود احساس کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر آرزوی آن زلف بی‌نظم و سرکش، در آشفتگی و پریشانی به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: من و صبر از دوری تو بسیار نگران و آشفته‌حالم، نگران و آشفته‌حالم، نگران و آشفته‌حالم.

هوش مصنوعی: از درد و رنج دوری از تو، در نزدیکی‌ات می‌گریزم و از آن می‌گریزم و می‌گریزم.

هوش مصنوعی: چطور به همین سادگی مرا از دست دادی؟ چرا اینقدر بی‌توجهی کردی به من و احساسم؟

هوش مصنوعی: اگر موقعیتی پیش آمد که دوباره به من برسید، اجازه ندهید تا از دستتان برود.

هوش مصنوعی: بیا، خواهش می‌کنم با تندخویی و بدخلقیت من را ناراحت نکن. خواهش می‌کنم من را اذیت نکن.

هوش مصنوعی: در هر جایی که هستم، چه در دریا و چه در دشت، احساس می‌کنم که در زندانم.

هوش مصنوعی: همچون نی که همیشه در درد فراق بی‌تاب و ناآرام است، من نیز در این حال و وضعیت هستم و درونم پر از احساسات متلاطم و شورانگیز است.