شمارهٔ ۱۳۶

هوش مصنوعی: آسمان دیگر جوانی ندارد و در باغ، درخت سرو دیگری نمی‌روید.

هوش مصنوعی: ماه آسمانی نمی‌تواند سخن بگوید و سرو در باغ هم نمی‌تواند راست بایستد.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر زلف کج و پیچیده‌ات در حالی آسیب‌پذیر است که یک تار موی تو ارزش سرزنش و خارج شدن از آن را ندارد.

هوش مصنوعی: بلبل به خاطر زیبایی چهره‌ات هرگز از دیدن گلستان غم نمی‌خورد.

هوش مصنوعی: ما زمانی که پرتو زیبایی تو را میبینیم، حالتی شاداب و سرزنده داریم، مانند بهار. اما هیچ باغی را نمی شناسیم که بعد از گذر از فصل خزان هنوز توانایی شادابی داشته باشد.

هوش مصنوعی: با وجود زیبایی و جذابیت تو، گل هنوز نمی‌تواند خود را نشان دهد و چیزی از خود بگوید.

هوش مصنوعی: هر بار که به تو نگاه می‌کنم، دل‌ها پر از زخم و غم است و کسی مانند تو این قدرت و اثر را ندارد.

هوش مصنوعی: دل کاملاً سوخته و هیچ‌کس از این موضوع خبر ندارد یا آتش ما دودی تولید نمی‌کند.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی و پاکی در درون تو پنهان باشد، می‌تواند باعث رسوایی جهان شود.