شمارهٔ ۱۶۹

هوش مصنوعی: به او گفتم چرا عهد و پیمانی که بسته بودیم دیگر پابرجا نمانده است؟ او در پاسخ گفت که یک کلمه از آن عهد و وفا فراموش شده است.

هوش مصنوعی: آرزو و عشق تو، ای فرمانروا با لبانی شیرین، باعث شده که در جهان دیگر هیچ یاد و نشانی از داستان فرهاد باقی نماند.

هوش مصنوعی: من غلام موی زیبای تو هستم که در این شهر هیچ‌کس حتی برای لحظه‌ای نمی‌تواند از زیر سلطه‌ی آن آزاد بماند.

هوش مصنوعی: زمانی که تو زلف خود را بر دوش انداختی، دیگر در کعبه چیزی جز تسبیح دعاها نمانده است.

هوش مصنوعی: هرجا که زیبایی و جذابیت تو خود را نشان می‌دهد، عشق به دل می‌زند و دل از اندیشه غم تو نمی‌تواند خوشحال بماند.

هوش مصنوعی: نگاه خود را به زیبایی‌های طبیعی دوخته‌ام و در این میان، دیگر نشانی از گل و شمشاد باقی نمانده است.

هوش مصنوعی: وجود تو بر صفحه هستی مانند نقش و نگاری ثبت شده است، اما رنگ و شکل دوگانگی در این صفحه ماندگار نیست و زود محو می‌شود.

هوش مصنوعی: هر آنچه در دایره‌ی امکان وجود داشته، همه زیباتر از این هنر که در قلم قدرت استاد آفریده شده، وجود ندارد.

هوش مصنوعی: نه لبم به آرامش رسیده و نه دلم راحت است؛ صدای بی‌تابی و ناله‌ام از نبود تو چنان بلند است که فرصتی برای فریاد زدن ندارم.

هوش مصنوعی: مردم در جدایی می‌گویند که باید صبر و شکیبایی را بیاموزم، اما غافل از این هستند که من دیگر آن صبر الهی را ندارم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند آرامش و صفای وجود تو را فراموش کند، تا زمانی که تو خودت در یاد و خاطر من باقی مانده‌ای.