خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

حاجب شیرازی » گزیدهٔ اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : اتی امرالله ای ساقی بیار آن راحت دل‌ها

شمارهٔ ۲ : از رخ فکند شاهد واحد نقاب را

شمارهٔ ۳ : ای که بس بی خبری عالم انسانی را

شمارهٔ ۴ : شنیده ایم که خون کرده ای هدر مارا

شمارهٔ ۵ : خواهی ار، روشن کنی ای ماه سیما جمع را

شمارهٔ ۶ : تا، به کی گرم کنی رخش قضا جولان را

شمارهٔ ۷ : در عدم آئینه بودم روی یار خویش را

شمارهٔ ۸ : سیمرغ بهر دانه ای کی صید گردد خام را

شمارهٔ ۹ : برناقه بند محمل ای ساربان خدا را

شمارهٔ ۱۰ : کم شانه می زن ای صنم آن طره پرتاب را

شمارهٔ ۱۱ : صبح عطسه زد یار، با وفا

شمارهٔ ۱۲ : ساقی رسان بر، ابروی مردان سلام ما

شمارهٔ ۱۳ : خورشید نور، باده و ماه است جام ما

شمارهٔ ۱۴ : اگر ای حریف جوئی به صفای دل خدا را

شمارهٔ ۱۵ : تا پریشان به رخ آن زلف سمن‌ساست تو را

شمارهٔ ۱۶ : چون مدعی از سر ننهی این من و ما را

شمارهٔ ۱۷ : تا، به کی خورد بباید غم دانائی را

شمارهٔ ۱۸ : جشن ملی است که آرد فرح و شادی را

شمارهٔ ۱۹ : در آن مجلس که حرمت نیست می را

شمارهٔ ۲۰ : الایا ایها الساقی دع الدنیا و ما فیها

شمارهٔ ۲۱ : به حقارت منگر مدعیا ایران را

شمارهٔ ۲۲ : سپیده دم بدم کشد اساس اعتبار شب

شمارهٔ ۲۳ : نظر از روت کی بردارم امشب

شمارهٔ ۲۴ : بود تا صبح مهمان یارم امشب

شمارهٔ ۲۵ : برفت آن مه بی مهر از کنار امشب

شمارهٔ ۲۶ : پرد، در عرش مرغ جانم امشب

شمارهٔ ۲۷ : ای ز سر، تا به قدم ناز و عطیب

شمارهٔ ۲۸ : طالع به صبحدم شود، ار با تو آفتاب

شمارهٔ ۲۹ : ز چشم ساقی و تاب شراب و بانگ رباب

شمارهٔ ۳۰ : ای فلک ببال امروز، وی زمین بناز امشب

شمارهٔ ۳۱ : ای خلق همه خلق ز اخلاق تو تذهیب

شمارهٔ ۳۲ : ای امم را سر بسر مالک رقاب

شمارهٔ ۳۳ : ناصح چو گذشت از سرم آب

شمارهٔ ۳۴ : دهر است پر از فتنه و شهر است پرآشوب

شمارهٔ ۳۵ : در کاسه دو چشم بود خون دل شراب

شمارهٔ ۳۶ : ببین که عشق تو افروخت آتش اندر آب

شمارهٔ ۳۷ : صبح شد ساقیان مست و خراب

شمارهٔ ۳۸ : عطسه مشکبار زد صبح جهان چو رفت شب

شمارهٔ ۳۹ : بر در میکده درویش بنه پای طلب

شمارهٔ ۴۰ : زد صبح صادق سر از غیائب

شمارهٔ ۴۱ : عصر شیخوخیت افضل باشد از عهد شباب

شمارهٔ ۴۲ : روی و موی تو، ای تو رب و رب

شمارهٔ ۴۳ : بسته زلف چو زنجیر تو بس شیر نر است

شمارهٔ ۴۴ : ز روی، تا مه من زلف پر زتاب گرفت

شمارهٔ ۴۵ : نزد ما خوبترین هدیه به عالم ادب است

شمارهٔ ۴۶ : آنجا که هست بود تو باد بهار چیست؟

شمارهٔ ۴۷ : این جهان جای آرمیدن نیست

شمارهٔ ۴۸ : مرا که دل حرم خاص جاودانه توست

شمارهٔ ۴۹ : گر جهان دشمن جانند مرا جانان دوست

شمارهٔ ۵۰ : دوش در بر داشتم خورشید، ماه آمد گذشت

شمارهٔ ۵۱ : هر که زد بر آب و آتش حرق و غرقش باک نیست

شمارهٔ ۵۲ : قبله عالم و آدم همه جا کوی من است

شمارهٔ ۵۳ : هر آنکه واقف دم نیست بی شک آدم نیست

شمارهٔ ۵۴ : در ارض و سما غیر تو شمس و قمری نیست

شمارهٔ ۵۵ : معدوم گشت انصاف منسوخ شد مروت

شمارهٔ ۵۶ : روشنیم سر تا پا گر زمانه تاریک است

شمارهٔ ۵۷ : هر که حق گفت چو منصور نصیبش داراست

شمارهٔ ۵۸ : پادشاهان را خبر از عالم درویش نیست

شمارهٔ ۵۹ : هر که آمد گل ز باغ زندگانی چید و رفت

شمارهٔ ۶۰ : عاشق جانانه از جان بگذرد

شمارهٔ ۶۱ : صبح مؤذن چو کرد وصف تو بر بام، داد

شمارهٔ ۶۲ : چند بباید زدن از داد، داد

شمارهٔ ۶۳ : دادن جان گرچه بر ابناء عالم شاق بود

شمارهٔ ۶۴ : تا نسیم صبح، بر جهان وزید

شمارهٔ ۶۵ : صبحدم مغ بچه گان صف در میخانه زدند

شمارهٔ ۶۶ : ماه من گر طرف کاکل بشکند

شمارهٔ ۶۷ : چشم تو آهوی ختن پرورد

شمارهٔ ۶۸ : پیش بینان همه گفتند کسی می آید

شمارهٔ ۶۹ : یار آنقدر، به حسن بنازید و ناز کرد

شمارهٔ ۷۰ : خورشید اگر زانکه به سیمای تو ماند

شمارهٔ ۷۱ : نمی‌دانم چرا ساقی به کف ساغر نمی‌گیرد

شمارهٔ ۷۲ : معاشران به خدائیتی ثواب کنید

شمارهٔ ۷۳ : ای رخت آئینه مظاهر معبود

شمارهٔ ۷۴ : در لباس کثرت آن سر تا قدم وحدت درآمد

شمارهٔ ۷۵ : جم باز نظر به جام دارد

شمارهٔ ۷۶ : دلم چو صعوه به زلف تو آشیان دارد

شمارهٔ ۷۷ : هر آنکه جامه جان در محبتی بدرید

شمارهٔ ۷۸ : تا دست من ای دوست به دامان تو شد بند

شمارهٔ ۷۹ : ماه در، ابر بماند چو رخت جلوه نماید

شمارهٔ ۸۰ : آمد به فرخندگی، روز نجات ابد

شمارهٔ ۸۱ : گر، رعیت را، به ظاهر لطفِ شه می‌پرورد

شمارهٔ ۸۲ : آنکه در نثر، به دعوی ید بیضا می‌کرد

شمارهٔ ۸۳ : هست مرد را، ترک می بعید

شمارهٔ ۸۴ : مه من تنگتر از پسته خندان دهان دارد

شمارهٔ ۸۵ : همچنان تیر که ناگه ز کمان می‌گذرد

شمارهٔ ۸۶ : آنکه غایب ز نظر بود عیان می‌گذرد

شمارهٔ ۸۷ : بر سر خاکم اگر یار گذاری بکند

شمارهٔ ۸۸ : پرده وهم برانداز بتا، تات ببینند

شمارهٔ ۸۹ : سرای میکده را گو همیشه باز کنید

شمارهٔ ۹۰ : گرچه بر پیر و جوان دادن جان شاق آمد

شمارهٔ ۹۱ : خون من گر خورد آن نوش دهن نوشش باد

شمارهٔ ۹۲ : دوستان از راستی کم فکر تل و ول کنید

شمارهٔ ۹۳ : چه باشد تن گر او را جان نباشد

شمارهٔ ۹۴ : تا ماه مرا بررخ زلف سیه افشان شد

شمارهٔ ۹۵ : ای آستانت خلد مخلد

شمارهٔ ۹۶ : در حق تو کس را سر انکار نباشد

شمارهٔ ۹۷ : اسیر سنبل زلف تو گلعذارانند

شمارهٔ ۹۸ : جور اغیار و غم فرقت یار آخر شد

شمارهٔ ۹۹ : دل آئینه روی خدا شد چه بجا شد

شمارهٔ ۱۰۰ : جهان جای آرام و راحت ندارد

شمارهٔ ۱۰۱ : مئی که باده وصل تو در، دماغ کند

شمارهٔ ۱۰۲ : مرا قلم سخن از غیب و علم غیب کند

شمارهٔ ۱۰۳ : خود را، ز قید هستی، آزاد کرد باید

شمارهٔ ۱۰۴ : ای آیت مهر، وی معنی داد

شمارهٔ ۱۰۵ : دو، روز مطرب و ساقی گر اتفاق کنند

شمارهٔ ۱۰۶ : اوست مولی که ز قید غمت آزاد کند

شمارهٔ ۱۰۷ : آمد آن کس که جهان را همه ارشاد کند

شمارهٔ ۱۰۸ : عقل کل تا، به قدم از من و از ما دم زد

شمارهٔ ۱۰۹ : هیچ ملکی به شرف کشور ایران نشود

شمارهٔ ۱۱۰ : در بندِ توام ای بتِ تجریش به دربند

شمارهٔ ۱۱۱ : شاهدان کار تموچین کرده‌اند

شمارهٔ ۱۱۲ : زلف را خوبان پر از چین کرده اند

شمارهٔ ۱۱۳ : حسن تو را، آفتاب و ماه ندارد

شمارهٔ ۱۱۴ : عمر عزم بی‌وفایی می‌کند

شمارهٔ ۱۱۵ : شد صبح وصل روشن یا ایها المدثر

شمارهٔ ۱۱۶ : به می کشان صبحدم داد صلا پیر دیر

شمارهٔ ۱۱۷ : روز جشن جم و هان نوبت جامست امروز

شمارهٔ ۱۱۸ : دلدار دوست ترک سفر کرد ساز باز

شمارهٔ ۱۱۹ : ای لعل تو شیرین و بیان تو شکرریز

شمارهٔ ۱۲۰ : مطبوع اگر که مال بود جان اگر عزیز

شمارهٔ ۱۲۱ : مستانه بسر میکده را در زده ای باز

شمارهٔ ۱۲۲ : ساقی شب زنده دار وقت صبوح است خیز

شمارهٔ ۱۲۳ : ناز تو کشیم ای ز سر تا قدمی ناز

شمارهٔ ۱۲۴ : چهره بر افروخت دلارام باز

شمارهٔ ۱۲۵ : اگرچه رشته مشروطه را سری است دراز

شمارهٔ ۱۲۶ : تو هر چه ناز کنی ما اگر کنیم نیاز

شمارهٔ ۱۲۷ : قبله آزادگان ابروی جانان است و بس

شمارهٔ ۱۲۸ : مسلم است مرا فقر و نعمت افلاس

شمارهٔ ۱۲۹ : ما را نبود شکوه ز آلمان گله از روس

شمارهٔ ۱۳۰ : امشب بخواب ناز مگر رفته این خروس؟

شمارهٔ ۱۳۱ : در دو عالم جلوه گر نور رخ یاراست و بس

شمارهٔ ۱۳۲ : پیر مغان بر در میخانه دوش

شمارهٔ ۱۳۳ : اگر خونم خورَد جانان نخواهم کرد من ترکش

شمارهٔ ۱۳۴ : رسم ایران است یا اهل فرنگ

شمارهٔ ۱۳۵ : خورشید معرفت زد سر بر ز مشرق دل

شمارهٔ ۱۳۶ : ما خرابات نشینان همه همرنگ همیم

شمارهٔ ۱۳۷ : زاغ و لاغ شب در سفیده دم

شمارهٔ ۱۳۸ : تیر ملامتت به بین بسکه نشسته بر دلم

شمارهٔ ۱۳۹ : ای سرو جهان، بازآ به چمن

شمارهٔ ۱۴۰ : نسیم صبح توئی جبرئیل نام از من

شمارهٔ ۱۴۱ : یکه تازا خنگ عزم امروز در میدان فکن

شمارهٔ ۱۴۲ : نسیم صبح به عالم زمن سلام رسان

شمارهٔ ۱۴۳ : شد فصل دی و صفای بستان

شمارهٔ ۱۴۴ : ای مست عالم سوز من شد مستی از چشمت عیان

شمارهٔ ۱۴۵ : ای تذرو خوش خرام ای طوطی شکرشکن

شمارهٔ ۱۴۶ : خیزید شمع وحدت روشن کنید روشن

شمارهٔ ۱۴۷ : جام جهان بین جم به طالع میمون

شمارهٔ ۱۴۸ : ای قبله مه رویان برقع به عذار افکن

شمارهٔ ۱۴۹ : پیش قدت، ای بت شیرین بیان

شمارهٔ ۱۵۰ : از پرتو عکس رخت، افتاده بر طرف چمن

شمارهٔ ۱۵۱ : سنجند اگر قدرت حسنت به ترازو