شمارهٔ ۱۱۴

هوش مصنوعی: روز و شب، عمر به طور مداوم در حال نشان دادن بی‌وفایی است و مشغول تمرین جدایی می‌باشد.

هوش مصنوعی: عقل از عرصه‌ی عشق دور می‌شود و در وجود ما، به خودپسندی و خودستایی مشغول است.

هوش مصنوعی: زاهد شب و روز در وضعیتی مست و گیج به سر می‌برد و مدام در حال تعریف و تمجید از خود است.

هوش مصنوعی: هرکس که به مسجد می‌رود، عیب‌هایی را در دیگران می‌بیند که خود از آن عیب‌ها بی‌خبر است و مانند کسی که کور است، دیگران را به راهنمایی دعوت می‌کند.

هوش مصنوعی: به خانه و محفل پیر مغان احترام بگذار، زیرا حتی شاه بزرگ نیز در این مکان به درخواست و نیاز خود می‌آید.

هوش مصنوعی: این جسارت را در نظر بگیر که آن معشوقه‌ی زیبا به قدری جذاب است که دل‌ها را از سرتاسر دنیا به خود جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: بنده‌ای که در میخانه و بین افراد عادی زندگی می‌کند، به قدری در عشق و معرفت غرق شده است که خودش را در مقام خدایی احساس می‌کند و بر دیگران تأثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: دیو، وقتی که قید و بندی ندارد و آزاد است، مانند سلیمان خود را بزرگ و شگفت‌انگیز نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: بچه نادان و نرسیده را ببین که چقدر با اعتماد به نفس در مورد علم و دانایی‌اش صحبت می‌کند.

هوش مصنوعی: به زیبایی‌های دنیا دل نبند، زیرا این زندگی زود گذر و فانی است و به سرعت تمام روابط و آشنایی‌ها را فراموش می‌کند.

هوش مصنوعی: کسانی که در جایگاه پایین‌تری قرار دارند، پس از افتادن دیگران، به رهبری و فرماندهی خود ادعا می‌کنند.

هوش مصنوعی: دشمن ما که همیشه به ما آسیب می‌زند، بدون حجاب و بی‌شرمی عمل می‌کند.

هوش مصنوعی: پای خود را بر روی چرخ نگذار، زیرا آن کشاورز سالخورده جان بره و گاوش را فدای تو می‌کند.

هوش مصنوعی: شعر به این معناست که خصلت و طبیعت «حاجب» به مانند دریا و آسمان در عمق تفکر انسان است و تنها کسی که به خوبی این موضوع را درک می‌کند، فردی با تجربه و آگاه است که مانند ناخدای کشتی، می‌تواند بر امواج فکر تسلط یابد.