شمارهٔ ۱۱۰

هوش مصنوعی: ای معشوق من! من به تو وابسته‌ام. خواهش می‌کنم به دربند بیای و نگاهی به من خسته بینداز که دل‌باخته‌ات هستم.

هوش مصنوعی: انگشت تو، کلید قفل اسرار است و به همین دلیل، بر چهره‌ات، هر در و مسأله‌ای باز می‌شود.

هوش مصنوعی: از برکت و نعمت تو، مناطق تجریش، جماران و دزاشیب برای ما ارزشمندتر از شهرهای تاریخی بلخ، بخارا و سمرقند هستند.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال فیض و رحمت الهی هستی، در مسیر روحانی ما بیا و با روح خداوند همراه شو تا روح تو هم به او ملحق شود.

هوش مصنوعی: اگر سنگینی و وقار تو را کاهی از کوه بسنجد، آن کاه بر کوه دماوند می‌افتد.

هوش مصنوعی: اگر نام تو را بر دل کوه الوند بنویسند، هر روز دماوند به خاطر الوند سجده می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر نور خدا به تأیید تو برساند، مانند نوری که از کوه طور می‌گذرد، از کوه‌های البرز و دماوند نیز عبور خواهد کرد.

هوش مصنوعی: به سوی قلعه‌ای دور برو که کسی جز آنجا تو را نبیند، تا شاه از وجود تو و وضعیتت آگاه نشود.

هوش مصنوعی: در این بیت به سفر از مناطق قلهک و زرگنده اشاره شده و به بهشت و زیبایی‌هایی که در آنجا وجود دارد پرداخته می‌شود. شاعر دعوت می‌کند که به آن زیبایی‌ها توجه کنیم و از زندگی شاداب و سرشار از خوشی لذت ببریم.

هوش مصنوعی: «حاجب» همیشه در حال سفر و گشت و گذار است و هر سال به شمران می‌رود، در حالی که از دروازه‌ای به دروازه دیگر و از محله‌ای به محله دیگر می‌گذرد.