شمارهٔ ۱۳۵

هوش مصنوعی: خورشید دانش و آگاهی از سمت دل طلوع کرد. تا چه زمانی می‌خواهی خواب ناز را ادامه دهی؟

هوش مصنوعی: ای عشق، چه سودی دارد که با یک نگاه تو، مقتول به دست قاتل خود را در زیر تیغ ببوسد؟

هوش مصنوعی: در مدرسه‌ی حقیقت، عالم می‌داند که عشقش اگر باطل باشد، هم باز هم مانند معلمی از شخصی آگاه بهره‌مند می‌شود.

هوش مصنوعی: ما با کشتی جسم‌مان از دست ناخدای زندگی رهایی پیدا کردیم و در دریای عشق غرق شدیم، ای کسانی که در ساحل خوابیده‌اید.

هوش مصنوعی: ای مدعی، از اینکه ما در قید و بند هستیم نترس، چون ما در میانسالی به سر می‌بریم و در محافل خوشی‌ها شیرین هستیم، حتی اگر در زنجیر باشیم.

هوش مصنوعی: خورشید و ماه با هم می‌درخشند، و این امر تعجب‌آور نیست؛ به نظر می‌رسد معشوق، جان خود را به شکل آینه‌ای در برابر ما قرار داده است.

هوش مصنوعی: هر کسی که به این شیوه شعر زیبا و دلنشین گفت، از «حاجبش» بگویید که واقعا در نظر شاعر قابل ستایش است.