خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

حکیم سبزواری » دیوان اشعار » غزلیات

شمارهٔ ۱ : اَلا یٰا اَیُّها الْوَرقیٰ ثَریٰ تَثوِی‌ اطْلَعِن عَنْها

شمارهٔ ۲ : ای که پنداری که نَبوَد حشمت و جاهی ترا

شمارهٔ ۳ : تغییری ای صنم بده اطوار خویش را

شمارهٔ ۴ : رشتهٔ تسبیح بگسستیم ما

شمارهٔ ۵ : دل بسته نقش چهرهٔ دلدار خویش را

شمارهٔ ۶ : از آن زلف پریشانیم چون سنبل پریشان‌ها

شمارهٔ ۷ : ای قد تو سرو بوستان‌ها

شمارهٔ ۸ : گرفته سبزه و گل روی صحرا

شمارهٔ ۹ : ای نام خوش تو بر زبان‌ها

شمارهٔ ۱۰ : تا جان بتن آید بیا احوالپرس این خسته را

شمارهٔ ۱۱ : آمده از خود به تنگ کو سرِ دار فنا

شمارهٔ ۱۲ : ایزد بسرشت چون گل ما

شمارهٔ ۱۳ : گرمهٔ من برافکنَد، از رخ خود نقاب را

شمارهٔ ۱۴ : بشکست بسنگ کین پر ما

شمارهٔ ۱۵ : کمان شد قامتم از بس کشیدم بار محنت‌ها

شمارهٔ ۱۶ : شهنشهی طلبی باش چاکر فقرا

شمارهٔ ۱۷ : الا یا نفس قد زموالمطا یا

شمارهٔ ۱۸ : وجودش بس ز حق دارد مزایا

شمارهٔ ۱۹ : گر پریشان حالم او داند لسان حال را

شمارهٔ ۲۰ : الهی بر دلم ابواب تسلیم و رضا بگشا

شمارهٔ ۲۱ : سینه بشوی از علوم زاده سینا

شمارهٔ ۲۲ : دور از شاه خراسان در بلا

شمارهٔ ۲۳ : صبا از ما بگو آن بیوفا را

شمارهٔ ۲۴ : اختران پرتُوِ مشکاتِ دلِ انورِ ما

شمارهٔ ۲۵ : ساقی بیا که گشت دلارام رام ما

شمارهٔ ۲۶ : تا شدی آینهٔ مهر رخت سینهٔ ما

شمارهٔ ۲۷ : اصحبوا العشق ایها الا صحاب

شمارهٔ ۲۸ : فتادهایم ز غم روزگار درگرداب

شمارهٔ ۲۹ : ای ماه جبین سیم غبغب

شمارهٔ ۳۰ : پیوسته مرا ز غم تب و تاب

شمارهٔ ۳۱ : جلوه گر در پرده آمد آفتاب

شمارهٔ ۳۲ : دل و جانم فدای حضرت دوست

شمارهٔ ۳۳ : باز بلبل لحن موسیقار داشت

شمارهٔ ۳۴ : ره و رهبر دلا محبت اوست

شمارهٔ ۳۵ : جرعهٔ ما را ز لعل می پرستش مشکل است

شمارهٔ ۳۶ : ای من فدای عاشقی هرچندخونخوارمن است

شمارهٔ ۳۷ : به چار سوق طریقت بجز متاع محبت

شمارهٔ ۳۸ : ای به رَهِ جستجوی نعره‌زنان دوست دوست

شمارهٔ ۳۹ : گردی از آن رهگذرم آرزوست

شمارهٔ ۴۰ : خانهٔ دل حریم خلوت اوست

شمارهٔ ۴۱ : شهر پر آشوب و غارت دل و دین است

شمارهٔ ۴۲ : دمی نه کار زوی مرگ بر زبانم نیست

شمارهٔ ۴۳ : شورش عشق تو درهیچ سری نیست که نیست

شمارهٔ ۴۴ : ای از صفات گشته هویدا همه صفات

شمارهٔ ۴۵ : خرامد از برم آن قد و قامت

شمارهٔ ۴۶ : نی رحم ترا باین فکار است

شمارهٔ ۴۷ : خطت دمیدو هنوزت سری ز ناز گرانست

شمارهٔ ۴۸ : آن شاه که گاهی نظری سوی گدا داشت

شمارهٔ ۴۹ : سینه پر ناله و لب خاموش است

شمارهٔ ۵۰ : ای آفت جان ها خم ابروی کمندت

شمارهٔ ۵۱ : دل و دین بتی نامسلمان گرفت

شمارهٔ ۵۲ : ای دل نخوری محنت و اندوه که چندت

شمارهٔ ۵۳ : گل آمد بلبلان را این پیام است

شمارهٔ ۵۴ : دل ز محنت شده خون جام می ناب کجاست

شمارهٔ ۵۵ : باغ و گل و مل همه مهیاست

شمارهٔ ۵۶ : هندوی خال رخش باج ز عنبر گرفت

شمارهٔ ۵۷ : باز یار بیوفای ما سر یاریش نیست

شمارهٔ ۵۸ : گودست کشد از ناز این نرگس طنّازت

شمارهٔ ۵۹ : شبی دارم دراز و تیره همچون تار گیسویت

شمارهٔ ۶۰ : مرا از عشق دل لبریز خون است

شمارهٔ ۶۱ : ای قبلهٔ حاجات ملک طرف کلاهت

شمارهٔ ۶۲ : چون دست قضا رشته اعمار برشت

شمارهٔ ۶۳ : زیبی که بشکل هرنگار است

شمارهٔ ۶۴ : جام جم مظهر اعظم دل درویشان است

شمارهٔ ۶۵ : ساقی قدحی در ده تقریب و تعلل چیست

شمارهٔ ۶۶ : ای نقش چکل چو گل محدث

شمارهٔ ۶۷ : دل را به تمنّا ز تو دیدار و دگر هیچ

شمارهٔ ۶۸ : جسته‌ام شیرین‌سخن یاری فصیح

شمارهٔ ۶۹ : دل و دین می کنی یغما بدین رخ

شمارهٔ ۷۰ : تا کی ز غمت ناله و فریاد توان کرد

شمارهٔ ۷۱ : ترا دوشینه بر لب جام و غیر اندر مقابل بود

شمارهٔ ۷۲ : تا بکی یار بکام دگران خواهد بود

شمارهٔ ۷۳ : مستانه بیرون تاخته تا عقل و دین یغما کند

شمارهٔ ۷۴ : دل خود تنگ ز غنچه دهنی باید ساخت

شمارهٔ ۷۵ : تشنهٔ نوش لبت چشمهٔ حیوان چکند

شمارهٔ ۷۶ : آنشوخ که با ما بسر کینه وری بود

شمارهٔ ۷۷ : گر راندیم ز بزم و شدی همنشین غیر

شمارهٔ ۷۸ : به محفلی که تو ای چون منی که راه دهد

شمارهٔ ۷۹ : زمین خوردازمیش دُردی چوچشمش پرخماری شد

شمارهٔ ۸۰ : که اندر این کاروان یارب چه کس می‌رفت و می‌آمد

شمارهٔ ۸۱ : حسن رخی کان تراست ماه ندارد

شمارهٔ ۸۲ : به این لطافت و رو تازه ارغوان نشود

شمارهٔ ۸۳ : دل بشد از دست یاران فکر درمانش کنید

شمارهٔ ۸۴ : جهان گیرئی کز سیاهی برآید

شمارهٔ ۸۵ : پارسایان ریائی ز هوا بنشینند

شمارهٔ ۸۶ : بمن گر یک نظر آن ماه زیبا منظر اندازد

شمارهٔ ۸۷ : خورد چشم سیهت خون مسلمانی چند

شمارهٔ ۸۸ : ما ز میخانه عشقیم گدایانی چند

شمارهٔ ۸۹ : یار با ما بیوفائی میکند

شمارهٔ ۹۰ : گل رنگ نگار ما ندارد

شمارهٔ ۹۱ : گر آسمان دو سه روزی بمدعا گردد

شمارهٔ ۹۲ : در دل از شمع رخش انجمنی ساخته‌اند

شمارهٔ ۹۳ : هر آنگو دیده بگشاید براو چشم از جهان بندد

شمارهٔ ۹۴ : دل نبود آن دلی که نه دله باشد

شمارهٔ ۹۵ : بر دلم قهر و رضای تو لذیذ

شمارهٔ ۹۶ : سر که ندارد ز تو سودا بگور

شمارهٔ ۹۷ : جاءَ الصَّبا بِعِطر رَیاحین و الزَّهَر

شمارهٔ ۹۸ : روردهٔ میناکشی چشم سیه مستش نگر

شمارهٔ ۹۹ : رخ است این یا قمر یا آتش طور

شمارهٔ ۱۰۰ : گل می دمد ز شاخ و وزد باد نوبهار

شمارهٔ ۱۰۱ : ریزد عرق ز روی تو یادانه گهر

شمارهٔ ۱۰۲ : ای شعله رخ آتش بدلم در زدهٔ باز

شمارهٔ ۱۰۳ : غم از حد برونی دارم امروز

شمارهٔ ۱۰۴ : در دام خود کی افکند صیاد عشق اهل هوس

شمارهٔ ۱۰۵ : غم عشقی ز نشاط دو سرا ما را بس

شمارهٔ ۱۰۶ : بدیدم آنچه در هجر جمالش

شمارهٔ ۱۰۷ : مدتی شد دل گمگشته نیامد خبرش

شمارهٔ ۱۰۸ : دوش به گوشم رساند نکتهٔ غیبی سروش

شمارهٔ ۱۰۹ : مه آیینه داری است از طلعتش

شمارهٔ ۱۱۰ : کم اسی صیاد فی جوالقفص

شمارهٔ ۱۱۱ : ز جهان بود وجود تو غرض

شمارهٔ ۱۱۲ : دمیده بر رخ آن نازنین خط

شمارهٔ ۱۱۳ : افسردگانیم از باده کوشط

شمارهٔ ۱۱۴ : هزاران آفرین بر جان حافظ

شمارهٔ ۱۱۵ : شمع رویش چو برافروخت ببزم ابداع

شمارهٔ ۱۱۶ : جدا شد از بر من یار گلعذار دریغ

شمارهٔ ۱۱۷ : ساقی بیا که عمر گران‌مایه شد تلف

شمارهٔ ۱۱۸ : ای بکوی عافیت برداشته آهنگ عشق

شمارهٔ ۱۱۹ : نقش دیوان قضا آیتی از دفتر عشق

شمارهٔ ۱۲۰ : دل هیکل توحید است دل مظهر ذات حق

شمارهٔ ۱۲۱ : هان وامگیر رخش طلب یکزمان ز تک

شمارهٔ ۱۲۲ : به تیغم گرنمائی سینه صد چاک

شمارهٔ ۱۲۳ : ای که ریزی بدل ریشم از آن حقه نمک

شمارهٔ ۱۲۴ : زدی مشاطهات شانه به سنبل

شمارهٔ ۱۲۵ : چه شوری بود یاران بر سر دل

شمارهٔ ۱۲۶ : فلک دوران زند بر محور دل

شمارهٔ ۱۲۷ : ای قامت تو سرو لب جویبار دل

شمارهٔ ۱۲۸ : هست در سینه سل بدیده سبل

شمارهٔ ۱۲۹ : دهید شیشهٔ صهبای سالخورده بدستم

شمارهٔ ۱۳۰ : ترا چون مهر با غیر است و اسرار نهانی هم

شمارهٔ ۱۳۱ : علی صدغ لیلی تهب النسیم

شمارهٔ ۱۳۲ : شد وقت آنکه باز هوای چمن کنم

شمارهٔ ۱۳۳ : تحمل از غم تو یا ز روزگار کنم

شمارهٔ ۱۳۴ : گرم صدبار می‌رانی مدامت مدح‌گو باشم

شمارهٔ ۱۳۵ : فغان که سخت به افسوس می رود ایام

شمارهٔ ۱۳۶ : چولاله بی گل روی تو داغم

شمارهٔ ۱۳۷ : اگر فرزانهام بهرچه از زلفت در اغلالم

شمارهٔ ۱۳۸ : ز اشک و آه اندر بوتهٔ تصعید و تقطیرم

شمارهٔ ۱۳۹ : صبحگاهان بسوی خانهٔ خمّار شدم

شمارهٔ ۱۴۰ : زور و زر ننگرد او عجز و سکون آوردیم

شمارهٔ ۱۴۱ : از روز ازل می خور و رندانه سرشتیم

شمارهٔ ۱۴۲ : آنکه شیران را کشیدی در شطن

شمارهٔ ۱۴۳ : بر افتی ای فراق از روزگاران

شمارهٔ ۱۴۴ : راه خواهی رخت بر دریا فکن

شمارهٔ ۱۴۵ : شدم صدره به زیر سنگ طفلان در جنون پنهان

شمارهٔ ۱۴۶ : کلاه دلربائی بر سرش بین

شمارهٔ ۱۴۷ : ای رخت برگ گل سور و لبان نیز چنان

شمارهٔ ۱۴۸ : از بهترین سلالهٔ آدم توئی بهین

شمارهٔ ۱۴۹ : فتنه چسان بپا شود خیز بیا که همچنین

شمارهٔ ۱۵۰ : فلک گشته سرگشتهٔ کوی او

شمارهٔ ۱۵۱ : حرف اغیار دغا در حق یاران مشنو

شمارهٔ ۱۵۲ : از باده مغز تر کن و آن یار نغز جو

شمارهٔ ۱۵۳ : راه عشق است و بهرگام دوصد جان بگرو

شمارهٔ ۱۵۴ : ای مهر همچو مه ز رخت کرده کسب ضو

شمارهٔ ۱۵۵ : قد کاد شمسی تخفی شعاعه

شمارهٔ ۱۵۶ : چو ماه چارده دارم نگاری چارده‌ساله

شمارهٔ ۱۵۷ : ای نرگست سحر آفرین لعلت شکرخا آمده

شمارهٔ ۱۵۸ : گیرم نقاب برفکنی از رخ چو ماه

شمارهٔ ۱۵۹ : از مژه گرچشم مستت دست در خنجر زده

شمارهٔ ۱۶۰ : دل مستمند و حیران بهوای آب و دانه

شمارهٔ ۱۶۱ : خوشا جانی که جانانش تو باشی

شمارهٔ ۱۶۲ : نه بگویمت که مهری نه بخوانمت که ماهی

شمارهٔ ۱۶۳ : هذ اغزال هلال السمآء مضناکی

شمارهٔ ۱۶۴ : صبا برگو بآن شیرین که گاهی

شمارهٔ ۱۶۵ : دلا دیریست دور از دلستانی

شمارهٔ ۱۶۶ : پا مانده در گل در سرزمینی

شمارهٔ ۱۶۷ : خاک در تو ما را به ز آب زندگانی

شمارهٔ ۱۶۸ : الاقد صاد عقلی بالدلالی

شمارهٔ ۱۶۹ : آنچه در مدرسه عمریست که اندوختمی

شمارهٔ ۱۷۰ : بر قامت تو شد راست دنیای کن فکانی

شمارهٔ ۱۷۱ : تا دل اندر نظر آورده نگار عجبی

شمارهٔ ۱۷۲ : خوبان همه چو صورت تو دلنشین چو جانی

شمارهٔ ۱۷۳ : عشق است حیات جاودانی

شمارهٔ ۱۷۴ : ز اِشتیاق تو مُردم نه پیکی و نه پیامی

شمارهٔ ۱۷۵ : اَلا مَن مُبَلِغٌ سَلُمی سَلامی

شمارهٔ ۱۷۶ : از غصّه دلم خون است در گوشهٔ تنهائی

شمارهٔ ۱۷۷ : اَلا یا نَفسُ غُزتُک اَلاَمانی

شمارهٔ ۱۷۸ : مپند ار او نهان و تو عیانی

شمارهٔ ۱۷۹ : نبود چو ماه روی تو تابنده اختری

شمارهٔ ۱۸۰ : نه از لفظ تو پیغامی نه از کلک تو تحریری

شمارهٔ ۱۸۱ : اتی الرّبیع قیل الهموم بالنغماتی

شمارهٔ ۱۸۲ : شدم پیر از فراق نوجوانی

شمارهٔ ۱۸۳ : الا یا جنة لم یحن جانی

شمارهٔ ۱۸۴ : ای که با نور خرد نور خدا میجوئی

شمارهٔ ۱۸۵ : ای آتش هوای تو در جان عالمی

شمارهٔ ۱۸۶ : تو چون پیمانِ عهدت می شکستی