شمارهٔ ۹۳

هوش مصنوعی: هر کس که چشمش را باز کند و به او نگاهی بیفکند، دیگر از این دنیا دل می‌کند و تمام وجودش را از دست می‌دهد. آن کسی که دلش به جان عشق وابسته باشد، به راحتی جانش را فدای آن عشق می‌کند.

هوش مصنوعی: من از زیبایی و قامت او نمی‌گویم، بلکه به سوی بهشت و درخت طوبی اشاره می‌کنم، زیرا آنجا جایی است که او حضور دارد و دل‌ها به او وابسته می‌شوند.

هوش مصنوعی: ماه من تنها به خاطر عشق و محبت با کسی قهر نمی‌کند. اگر هم قهر کند، این قهر مانند آتش بر جان نگهبانش تاثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: در میخانه، نگهبان می‌خواهد به فصل گل، در آنجا بند بزند. اما من میرم (داور) که دست این افراد ظالم را بگیرم.

هوش مصنوعی: دختری زیبا که دل مرا به درد می‌آورد، با چشمان جادوگرش، بر آب روان تأثیر می‌گذارد و کارهایم را به هم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: عالم به حالت آشفتگی و اضطراب من پی می‌برد، چون اگر اشک‌های من به راه بیفتند، به جمعیت فریاد و ناله بی‌پایان می‌پیوندد و همگان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: این شعر به این معناست که تنها یک نگاه از یار می‌تواند رازهای بسیاری را فاش کند و باعث حسادت رقبای او شود. به عبارت دیگر، زیبایی و جذابیت یار به قدری قدرت دارد که می‌تواند توجه و نظرات دیگران را به خود جلب کند و در دل آنها حس حسادت ایجاد کند.