شمارهٔ ۱۵۸

هوش مصنوعی: ای کاش از چهره‌ات پرده‌برداری کنی مانند ماه، اما یک نگاه مهرآمیز و یک حرکت دلربا از تو بس است، تا اینکه کسی تاب و توان تحمل نگاه تو را داشته باشد.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و تازگی تو مانند بهار و باغ است و درخشش چهره‌ات نور ماه و خورشید را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: یک بار زیبایی چهره‌ات را نشان بده تا عاشقان ببینند و سرانجام، ننگ و ذلت خود را به خاک بیندازند.

هوش مصنوعی: نگاه کن که چطور دل مردمان را به خون می‌مالم، افرادی که چشم‌هاشان را آماده کرده‌اند و با اشک‌های خود، نشانه‌ای از ارتش را به نمایش می‌گذارند.

هوش مصنوعی: من را از پی شکار فراری نده، زیرا در زمان شکار، بودن سگ در پی شاه عیبی ندارد.

هوش مصنوعی: آن چهره زیبا و دلربا قصد دارد تا روح من را به غارت ببرد، اما من با جمعی از اشک و ناله مقاومت می‌کنم.

هوش مصنوعی: تنها در برابر این معبودان زیبا، کسی که در دین به کشتن بی‌گناه روا بداند، دیگر چه کسی می‌تواند چنین کاری را مجاز بداند؟

هوش مصنوعی: در جنگ و نبرد لشکر زیبایی‌اش به سرزمین حسن، هیچ کس جان را به خطر نینداخته، به‌خصوص تو از این گروه، اسرار و رازها را نداری.