شمارهٔ ۱۴۷

هوش مصنوعی: ای زیبایی تو همچون گل سرخ و لبانت نیز مانند آن است. سخنان تو مانند آب حیات بوده و دهانت نیز به همین اندازه جذاب است.

هوش مصنوعی: ریحان مانند موهای تو نیست و سرو هم مانند قامت تو نیست. همچنین نخل بهشتی هم به زیبایی تو نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: ای سرور، سرکه زیر پاهای تو قربانی شده است. چه غمی از این بابت که جانم نیز در راه قدم‌های تو فدا خواهد شد.

هوش مصنوعی: اگرچه ممکن است کلام تو تند و صریح باشد، اما تلاش کن که با دو یا سه واژه ساده و زیبا آن را بنویسی که بیان تو همچون عسل شیرین و دلنشین باشد.

هوش مصنوعی: غیر از کسانی که به ما ارتباطی ندارند، به حریم تو وارد نمی‌شوند و من نیز از رسیدن به آن محرومم. این رفتار با من نادرست است و با او هم نباید چنین باشد.

هوش مصنوعی: در پنهانی منتظر باش تا تیر انتقام به سوی تو پرتاب شود. دل تو به خاطر این تیر درد و آسیب می‌بیند، و جان تو نیز به همین شکل است.

هوش مصنوعی: روزها به راه می‌روید و شب‌ها به ناله و آه می‌گذرد. رازهای روز این‌گونه است و شب‌ها نیز به همین منوال ادامه دارد.