شمارهٔ ۱۲۲

هوش مصنوعی: اگر با شمشیرم سینه‌ای را بشکافی، صد زخم را بر قلبم احساس می‌کنم که تو را می‌طلبد و به تو عشق می‌ورزد.

هوش مصنوعی: تو هرگز به یاد من نمی‌آیی، به همین دلیل عمر تو همیشه به طول می‌انجامد.

هوش مصنوعی: تمام زیبایی و لطافت من از سر تا پا، به قدری است که هیچ کس جز تو، قابل مقایسه با این زیبایی نیست.

هوش مصنوعی: تو را به زیبایی درخت سرو در چمن توصیف کردم، که ای کاش ظلمت شب بر تو سایه نیندازد. تو را از اینگونه افکار دور می‌دانم و تصوری چنین از تو ندارم.

هوش مصنوعی: با زیبایی تو بهار و صبحی تازه برای ما آغاز شده است.

هوش مصنوعی: سر خود را از وفاداری‌هایی که بر سر این قتل بی‌گناه آورده‌ام، دور نگه‌دار.

هوش مصنوعی: به سوی تو راهی می‌زنم که به دروازه‌ی کاخ برسم، هرچند تعداد کشته‌ها در این مسیر زیاد است.

هوش مصنوعی: بیا ساعتی ما را در آغوش بگیر و بدان که وقت ملاقات ما نزدیک است.

هوش مصنوعی: ای عزیز، در مصر جان من جای تو است. پس چه باک از سختی‌ها وقتی که توبه من احترام می‌گذاری و در کنارم هستی.

هوش مصنوعی: این سخن همواره تکرار می‌کند که رازهای ناامیدی به کجا می‌رسند و من می‌گویم آیا این‌ها به تو رسیده‌اند؟