شمارهٔ ۳۶

هوش مصنوعی: ای عشق من، هرچند که درد و رنجی از تو به دل دارم، اما من فدای عشق تو هستم. غم تو مانند خاری در سینه‌ام جا گرفته و قلبم را همواره آکنده از زیبایی و محبت کرده است.

هوش مصنوعی: من به عشق خود اولیه را دادم و قلبم را به خاطر او قربانی کردم، اما در واقع آن جنگجو همیشه در حال رقصیدن و آزار دادن من است.

هوش مصنوعی: در این جا اشاره به حسی عمیق و دلی پرفراز و نشیب است. گیسوان فرد به سان نخی نازک نشان از زیبایی و جوانی دارد که جان‌ها را به خود جلب می‌کند. در دل احساساتی وجود دارد که گویی به خاطر عشق و احساسات شدید دچار درگیری شده است. فرد با شهامت از خود می‌گوید که در این میانه، او همانند منصور است که در مواجهه با شرایط سخت، به جای هراس از مرگ، به آن به عنوان بخشی از وجود خود نگاه می‌کند. این بیان، نشان از شجاعت و تسلیم‌ناپذیری در برابر تقدیر دارد.

هوش مصنوعی: در جایی که حقیقت وجود دارد، همه چیز به طور کامل غرق در آن حقیقت است. در مکانی که نور مطلق وجود دارد، جایی برای خودنمایی من نیست.

هوش مصنوعی: من از خودم جدا بودم و احساس نمی‌کردم که بدنم متعلق به من است. به همین دلیل از او خرده‌گیری نداشته و دوری از او فقط در تصورات من وجود دارد.

هوش مصنوعی: هر جا که نگاه کردم، غیر از او کسی را نشناختم. وقتی به عمق دل پرداختم، متوجه شدم که همه‌ی عشق و محبت من به اوست.

هوش مصنوعی: هر زمانی که دل من در اضطراب و غم است، هر نوع خیری از من دور و بی‌فایده می‌شود. آنچه که در ظاهر دیده می‌شود، با واقعیت متفاوت است و مشکل اصلی در درون من نهفته است.

هوش مصنوعی: آشکار شدن آگاهی و دانش من به این بستگی دارد که من چه اندازه برای بخشیدن رازها و اسرار وجود خود به عالم تلاش کنم. وجود من شامل همه موجودات، چه جن و فرشته و چه ستاره‌ها و زمین و آسمان است.