شمارهٔ ۴۸

هوش مصنوعی: آن پادشاهی که گاهی نگاهی به گدایان می‌کرد، ای کاش سرم همیشه تحت سایهٔ لطف او بود و این لطف را از من دریغ نمی‌کرد.

هوش مصنوعی: از آن روز شادمانی یاد می‌کنم که از غنچه‌ای پیامی به دل سوخته‌ام از طرف باد صبا رسید.

هوش مصنوعی: زندگی را همچون یک مهمانی خوشگذارانی تزیین کرده‌اند و از سفره‌ای شاداب، همراه با زحمت و رنجی که بر دل داریم، سهمی برای ما قرار داده‌اند.

هوش مصنوعی: روزی که همه ما تحت تأثیر شادی و خوشگذرانی قرار داشتیم، ساقی ازل به ما جامی از رنج و درد عطا کرده بود.

هوش مصنوعی: غم یاران و مشکلات دوران، هر دو به من فشار می‌آورد. ای بخت، نمی‌دانم که سرنوشتم چه چیزهایی برایم به همراه دارد.

هوش مصنوعی: بدون پا و سر، همه پیشوایان جهان هستند و عشق تو به راستی همچون بالی دارد که همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: یاقوتی که به جای اشک من ریخته شده، نشان‌دهنده‌ی احساسات عمیق و دل‌تنگی من است. دل من در این حالت مشابه به یک چیز تازه و زنده است و این اشک‌ها نشانه‌ای از زندگی و وجود درد و عشق در من است.

هوش مصنوعی: وقتی که من در حضور تو نیستم، ای کاش راهی بود که به سمت تو می‌رفت.

هوش مصنوعی: هر نگاه و توجهی که از تو به کسی می‌افتد، در دل او نشسته است؛ مگر اینکه آن تیر به تقدیر و سرنوشت مربوط باشد.

هوش مصنوعی: تو از خانه خود دور شدی و مانند سرزمین‌های غمگین، رازهایی را به همراه بردی، اما با حسرت به گذشته نگاه می‌کردی.