شمارهٔ ۱۰۶

هوش مصنوعی: من آنچه را که در دوری و فراق زیبایی‌اش مشاهده کردم، ای خداوند، کسی نمی‌تواند مانند آن را ببیند.

هوش مصنوعی: در تنهایی و دوری از معشوق، شب و روز به خودم آرامش می‌بخشم و دل را با یاد او تسکین می‌دهم.

هوش مصنوعی: فراق و جدایی او آنقدر عذاب‌آور است که حتی جهنم هم برایم کافی به نظر می‌رسد، از طرفی بهشت فقط یک راز و نشانه از نزدیکی‌اش به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که در عشق، احساسی که به قلب انسان‌ها مربوط است، انجام کارهایی که به آسیب رساندن به دیگران منجر شود، نمی‌تواند توجیه‌پذیر باشد. عشق حقیقی با بی‌گناهی و محبت همراه است و نباید به رفتارهایی منجر شود که موجب زخم یا درد به دیگران شود. در اصل، عشق باید به سوژه‌ای مثبت تبدیل شود و هرگونه ظلم و بی‌عدالتی را نفی کند.

هوش مصنوعی: ای ساقی، اگر قرار است نوشیدنی بدهی، نیکوست که کمی از دردی که در دل داریم را هم فراموش کنیم، پس مایه‌ات باید خالص و زلال باشد.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است ماه به خاطر تو از جایش افتاده باشد، که این‌گونه بر چهره‌اش سایه‌اش افتاده است؟

هوش مصنوعی: اگر چشم او باعث ویرانی من شده، امیدوارم خداوند او را از آسیب و نابودی حفظ کند.

هوش مصنوعی: تو هیچ نمی‌پرسی که چه مرغان در قفس به سر می‌برند و حالشان چگونه است.

هوش مصنوعی: در آن لحظه، مانند بهشتی بود که آدم در اثر دانشی که به دست آورده بود، به اشتباه دانه‌ای را که از آن پرهیز شده بود، دید و فریب آن را خورد.