شمارهٔ ۱۰۱

هوش مصنوعی: عطر عرق تو بر زمین می‌ریزد، انگار که دُر و جواهری از تو به زمین می‌افتد. در من لایه‌ای از زیبایی و درخشش وجود دارد که با تو ارتباطی عمیق دارد، مثل زیبایی ستاره‌ها و ماه.

هوش مصنوعی: نور پیشانی تو روشنایی کوه طور را می‌دهد، همچنان که زلف‌هایت بر صورتت زیباست، یا همانند عودی که بر روی زغال می‌سوزد.

هوش مصنوعی: سرو زیبا با دامن بلند و دلربا در حالی که ناز می‌کند، به سمت ما می‌آید و ما را در اشک‌هایمان گرفتار می‌کند.

هوش مصنوعی: ابروی تو مانند طاقی بلند در آسمان‌هاست و حالتی چون کمان دارد که اگر به سمت ما کشیده شود، بلا و سختی به همراه خواهد آورد.

هوش مصنوعی: ای کسی که تیر نگاهت به اشتباه نمی‌زند، در دین شما به خاطر خطا و اشتباهی، خون من هدر نرود.

هوش مصنوعی: دل دشمنان من به خاطر حال بد من می‌سوزد، لیکن آنها مانند سنگی سخت هستند و هیچ نشان از ترحم و همدلی نشان نمی‌دهند.

هوش مصنوعی: من درویش بی‌چیزم و تو پادشاه زیبایی، اما چه اهمیتی دارد اگر من به جواهرات برسیم؟

هوش مصنوعی: از این درگاه به پناه دیگری نخوانم من را، که در زیر پای علی (ع) نشسته‌ام و به هیچ کس دیگر نیازی ندارم.

هوش مصنوعی: لطفاً بار بر روی شتر نگذار ای سوارکار، دوست یا اینکه از کاروان عبری خودت هم غافل نشو.

هوش مصنوعی: هر چه از اسرار عشق را پنهان کردم، در نهایت سودی برایم نداشت. در پایان، اشک من از پشت حجاب‌ها بیرون آمد و آشکار شد.