شمارهٔ ۱۳۷

هوش مصنوعی: اگر خردمندان به خاطر زلف تو در بند هستند، من که دیوانه‌ام، بدون بهره از محبتی شبیه به سنگ سرد کودکیم.

هوش مصنوعی: دل من از این ماه مهر به آرامش نخواهد رسید و هر لحظه از این دنیا به من غمی نمی‌افزاید.

هوش مصنوعی: من هیچ اشتیاقی برای پرواز در گلستان ندارم و تنها زمانی خوشحال می‌شوم که در گوشه قفس، پرها و بال‌هایم باز شود.

هوش مصنوعی: وقتی که شب را مانند نخی از موهای شمع روشن می‌کنم، روزم به شعفی شبیه می‌شود که همچون لکه‌ای تیره بر پیشانی غزالی است. حال و روز من نیز به همین شکل تیره و غمناک است.

هوش مصنوعی: از زیبایی و درخشندگی موهای آن ماه آسمانی بی‌تاب و نگرانم، و از آن چشمان سیاه که سرنوشت مرا به سمت نامرادی‌ها کشیده‌اند، دلخور و پریشانم.

هوش مصنوعی: زمانی که عمرم سرآمد و به پیری رسیدم، از شراب لذتی می‌برم که گویی از خون پر شده است. در زیر گنبد آسمان، از این حال ناشکیبا هستم و نالانم.

هوش مصنوعی: دل من تغییر کرده و انگار به پایان نزدیک می‌شود. ای کسانی که در این شب مشغول خرید و فروش هستید، از حال و احوال من غافل نباشید.

هوش مصنوعی: از چرخ روزگار غمگین نباش، حتی اگر بارها بدی و ستم را مشاهده کنی. هرگز این تصور به ذهنت نیاید که من از دوست خود گلایه می‌کنم.