خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

هلالی جغتایی » غزلیات

شمارهٔ ۱ : مه من، بجلوه گاهی که ترا شنودم آنجا

شمارهٔ ۲ : سعی کردم که شود یار ز اغیار جدا

شمارهٔ ۳ : ای نور خدا در نظر از روی تو ما را

شمارهٔ ۴ : به چشم لطف اگر بینی گرفتاران رسوا را

شمارهٔ ۵ : ز روی مهر اگر روزی ببینی یک دو شیدا را

شمارهٔ ۶ : از آن تنهایی ملک غریبی شد هوس ما را

شمارهٔ ۷ : گه گهم خوانی و گویی که: چه حالست ترا؟

شمارهٔ ۸ : ترک یاری کردی و من همچنان یارم تو را

شمارهٔ ۹ : من کیستم تا هر زمان پیش نظر بینم تو را؟

شمارهٔ ۱۰ : جان خوشست، اما نمیخواهم که: جان گویم ترا

شمارهٔ ۱۱ : یار ما هرگز نیازارد دل اغیار را

شمارهٔ ۱۲ : من کیم بوسه زنم ساعد زیبایش را؟

شمارهٔ ۱۳ : آرزومند توام، بنمای روی خویش را

شمارهٔ ۱۴ : یار، چون در جام می‌بیند، رخ گل‌فام را

شمارهٔ ۱۵ : یک دو روزی می گذارد یار من تنها مرا

شمارهٔ ۱۶ : بی تو، چندان که محنتست مرا

شمارهٔ ۱۷ : شوق درون بسوی دری می کشد مرا

شمارهٔ ۱۸ : گفتگوی عقل در خاطر فرو ناید مرا

شمارهٔ ۱۹ : ای شهسوار حسن، سر افراز کن مرا

شمارهٔ ۲۰ : زان پیشتر که عقل شود رهنمون مرا

شمارهٔ ۲۱ : هست آرزوی کشتن آن تند خو مرا

شمارهٔ ۲۲ : ز سوز سینه، هر دم، چند پوشم داغ هجران را؟

شمارهٔ ۲۳ : نهادی بر دلم داغ فراق و سوختی جان را

شمارهٔ ۲۴ : بروز غم، سگش خواهم، که پرسد خاکساران را

شمارهٔ ۲۵ : بچه نسبت کنم آن سرو قد دلجو را؟

شمارهٔ ۲۶ : گه نمک ریزد بخم، گه بشکند پیمانه را

شمارهٔ ۲۷ : ای شوخ، مکش عاشق خونین جگری را

شمارهٔ ۲۸ : دیدیدیم ز یاران وفادار بسی را

شمارهٔ ۲۹ : بحمدالله که صحت داد ایزد پادشاهی را

شمارهٔ ۳۰ : بنام ایزد، میان مردمان آن تندخو با ما

شمارهٔ ۳۱ : چند نادیده کنی؟ آه! چه دیدی از ما؟

شمارهٔ ۳۲ : نمی توان بجفا قطع دوستداری ما

شمارهٔ ۳۳ : من و بیداری شب‌ها و شب تا روز یارب‌ها

شمارهٔ ۳۴ : من همچو گلزار ارم، گل گل ترا رخسارها

شمارهٔ ۳۵ : ز آب چشم من گِل شد به راه عشق، منزل‌ها

شمارهٔ ۳۶ : دلا، ذوقی ندارد دولت دنیا و شادی‌ها

شمارهٔ ۳۷ : گل رویت عرق کرد از می ناب

شمارهٔ ۳۸ : شب هجرست و مرگ خویش خواهم از خدا امشب

شمارهٔ ۳۹ : سر نمی تابم ز شمشیر حبیب

شمارهٔ ۴۰ : گر دعای دردمندان مستجابست، ای حبیب

شمارهٔ ۴۱ : من بکویت عاشق زار و دل غمگین غریب

شمارهٔ ۴۲ : ای شده خوی تو با من بتر از خوی رقیب

شمارهٔ ۴۳ : ای سر زلف تو کمند حیات

شمارهٔ ۴۴ : چیست پیراهن آن دلبر شیرین حرکات

شمارهٔ ۴۵ : وه! چه عمرست این که در هجر تو بردم عاقبت؟

شمارهٔ ۴۶ : در آفتاب رخش آب باده تاب انداخت

شمارهٔ ۴۷ : ما عاشقیم و بی سر و سامان و می پرست

شمارهٔ ۴۸ : ای که از یار نشان می طلبی، یار کجاست؟

شمارهٔ ۴۹ : ای که می پرسی ز من کان ماه را منزل کجاست؟

شمارهٔ ۵۰ : روز نوروزست، سرو گل عذار من کجاست؟

شمارهٔ ۵۱ : ای باد صبح، منزل جانان من کجاست؟

شمارهٔ ۵۲ : ز باغ عمر عجب سرو قامتی برخاست

شمارهٔ ۵۳ : هر آتشین گلی، که بر اطراف خاک ماست

شمارهٔ ۵۴ : عکس آن لبهای میگون در شراب افتاده است

شمارهٔ ۵۵ : مه ز جور فلک دوتا شده است؟

شمارهٔ ۵۶ : رفته‌ست عزیز من و مکتوب نوشته‌ست

شمارهٔ ۵۷ : دارم شبی، که دوزخ از آن شب علامتست

شمارهٔ ۵۸ : ماه من، عیدست و شهری را نظر بر روی تست

شمارهٔ ۵۹ : دلم بسینه سوزان مشوش افتادست

شمارهٔ ۶۰ : عشقبازی چه بلا فکر خطایی بودست!

شمارهٔ ۶۱ : راه وفا پیش گیر، کان ز جفا خوشترست

شمارهٔ ۶۲ : دل‌های مردمان به نشاط جهان خوش است

شمارهٔ ۶۳ : مرا ز عشق تو صد گونه محنت و المست

شمارهٔ ۶۴ : جان من، الله الله! این چه تنست؟

شمارهٔ ۶۵ : این همه لاله، که سر بر زده از خاک منست

شمارهٔ ۶۶ : این چنین بیرحم و سنگین دل، که جانان منست

شمارهٔ ۶۷ : بهر که قصه دل گفته ام دلش خونست

شمارهٔ ۶۸ : نخل بالای تو سر تا به قدم شیرینست

شمارهٔ ۶۹ : برخیز، تا نهیم سر خود بپای دوست

شمارهٔ ۷۰ : گفتی: بگو که: در چه خیالی و حال چیست؟

شمارهٔ ۷۱ : شیشهٔ می دور از آن لب‌های میگون می‌گریست

شمارهٔ ۷۲ : این تازه گل، که می رسد، از بوستان کیست؟

شمارهٔ ۷۳ : من با تو یکدلم، سخن و قول من یکیست

شمارهٔ ۷۴ : بی تو هر روز مرا ماهی و هر شب سالیست

شمارهٔ ۷۵ : در دل بیخبران جز غم عالم غم نیست

شمارهٔ ۷۶ : کدام جلوه، که در سر و سرفراز تو نیست؟

شمارهٔ ۷۷ : دگرم بسته آن زلف سیه نتوان داشت

شمارهٔ ۷۸ : در مجلس اگر او نظری با دگری داشت

شمارهٔ ۷۹ : دل چه باشد کز برای یار ازان نتوان گذشت

شمارهٔ ۸۰ : روز من شب شد و آن ماه براهی نگذشت

شمارهٔ ۸۱ : یا تمنای وصال تو مرا خواهد کشت

شمارهٔ ۸۲ : آمد آن سنگین دل و صد رخنه در جان کرد و رفت

شمارهٔ ۸۳ : دل به امید کرم دادم و دیدم ستمت

شمارهٔ ۸۴ : در کوی تو آمد بسرم سنگ ملامت

شمارهٔ ۸۵ : نا دیده میکنی، چو فتد دیده بر منت

شمارهٔ ۸۶ : اگر از آمدنم رنجه نگردد خویت

شمارهٔ ۸۷ : چه غم گر در سرم شوریست از سودای گیسویت؟

شمارهٔ ۸۸ : خدا را، تند سوی من مبین، چون بنگرم سویت

شمارهٔ ۸۹ : مرا بباده، نه باغ و بهار شد باعث

شمارهٔ ۹۰ : مشتاق درد را به مداوا چه احتیاج؟

شمارهٔ ۹۱ : بدین هوس که: دمی سر نهم بپای قدح

شمارهٔ ۹۲ : ای چشم تو شوخ تر ز هر شوخ

شمارهٔ ۹۳ : خوشا کَسی که دَر این عالَمِ خَراب‌آباد

شمارهٔ ۹۴ : دوش با صد عیش بودی، هر شبت چون دوش باد

شمارهٔ ۹۵ : بیا، بیا، که دل و جان من فدای تو باد

شمارهٔ ۹۶ : کارم از دست شد و دل ز غمت زار افتاد

شمارهٔ ۹۷ : سایه ای کز قد و بالای تو بر ما افتد

شمارهٔ ۹۸ : گر ز رخسار تو یک لمعه بدریا افتد

شمارهٔ ۹۹ : ترا گهی که نظر بر من خراب افتد

شمارهٔ ۱۰۰ : چو از داغ فراقت شعله حسرت به جان افتد

شمارهٔ ۱۰۱ : آب حیات حسنت گل برگ تر ندارد

شمارهٔ ۱۰۲ : روز عمرم چند، یارب! چون شب غم بگذرد؟

شمارهٔ ۱۰۳ : ماه شهرآشوب من، هر گه به راهی بگذرد

شمارهٔ ۱۰۴ : شمع، دوش از ناله من گریه بسیار کرد

شمارهٔ ۱۰۵ : مسکین طبیب، چاره دردم خیال کرد

شمارهٔ ۱۰۶ : نمی‌توان به‌تو شرح بلای هجران کرد

شمارهٔ ۱۰۷ : من عاشق و دیوانه و مستم، چه توان کرد؟

شمارهٔ ۱۰۸ : به ناز می‌روَد و سوی کس نمی‌نگرد

شمارهٔ ۱۰۹ : باغ عیش من بجای گل همه خار آورد

شمارهٔ ۱۱۰ : تا کی آن شوخ نظر بر دگری اندازد؟

شمارهٔ ۱۱۱ : یار، هر چند که رعنا و سهی قد باشد

شمارهٔ ۱۱۲ : می خواهم و کنجی که به جز یار نباشد

شمارهٔ ۱۱۳ : شب هجران رسید و محنت بسیار پیدا شد

شمارهٔ ۱۱۴ : افروخت رنگت از می و دلها کباب شد

شمارهٔ ۱۱۵ : تا از فروغ روی تو گل کامیاب شد

شمارهٔ ۱۱۶ : بر سر بالین طبیب از ناله من زار شد

شمارهٔ ۱۱۷ : گر برون می‌آید، آن بی‌رحم، زارم می‌کشد

شمارهٔ ۱۱۸ : زان دل به جانب سگ کوی تو می‌کشد

شمارهٔ ۱۱۹ : باز عشق آمد و کار دل ازو مشکل شد

شمارهٔ ۱۲۰ : اگر سودای عشق اینست، من دیوانه خواهم شد

شمارهٔ ۱۲۱ : از حالِ دل و دیده مپرسید که چون شد؟

شمارهٔ ۱۲۲ : تا سلسله زلف تو زنجیر جنون شد

شمارهٔ ۱۲۳ : گل شکفت و شوق آن گل چهره از سر تازه شد

شمارهٔ ۱۲۴ : غم بتان مخور، ای دل، که زار خواهی شد

شمارهٔ ۱۲۵ : نیست عرق، که در رهت از حرکات می‌چکد

شمارهٔ ۱۲۶ : آه و صد آه! که آن مه ز سفر دیر آمد

شمارهٔ ۱۲۷ : روز هجران تو، یارب! ز کجا پیش آمد؟

شمارهٔ ۱۲۸ : دلم، پیش لبت، با جان شیرین در فغان آمد

شمارهٔ ۱۲۹ : نگسلد رشته جان من از آن سرو بلند

شمارهٔ ۱۳۰ : یارب! غم ما را که بعرض تو رساند؟

شمارهٔ ۱۳۱ : عارضت هست بهشتی، که عیان ساخته اند

شمارهٔ ۱۳۲ : جان من، بهر تو از جان بدنی ساخته‌اند

شمارهٔ ۱۳۳ : عجب! که رسم وفا هرگز آن پری داند

شمارهٔ ۱۳۴ : جهان و هر چه درو هست پایدار نماند

شمارهٔ ۱۳۵ : دلم رفت و جان حزین هم نماند

شمارهٔ ۱۳۶ : پیش از روزی، که خاک قالبم گل ساختند

شمارهٔ ۱۳۷ : بس که خلقی سخن عاشقی من کردند

شمارهٔ ۱۳۸ : عاشقان، هر چند مشتاق جمال دلبرند

شمارهٔ ۱۳۹ : رند لب تشنه چرا جام شرابی نزند؟

شمارهٔ ۱۴۰ : چو ترک من هوس مجلس شراب کند

شمارهٔ ۱۴۱ : هرگز آن شوخ بما غیر نگاهی نکند

شمارهٔ ۱۴۲ : گر کسی عاشق رخسار تو باشد چه کند؟

شمارهٔ ۱۴۳ : خوبرویان، چون بشوخی قصد مرغ دل کنند

شمارهٔ ۱۴۴ : چو لاله سینهٔ من کاش پاره‌پاره کنند!

شمارهٔ ۱۴۵ : جای آنست که شاهان ز تو شرمنده شوند

شمارهٔ ۱۴۶ : دودی، که دوش بر سر کویت بلند بود

شمارهٔ ۱۴۷ : شیرین دهنا، این همه شیرین نتوان بود

شمارهٔ ۱۴۸ : دی به راهم دیدن و آنگاه نادیدن چه بود؟

شمارهٔ ۱۴۹ : با من اول آن همه رسم وفاداری چه بود؟

شمارهٔ ۱۵۰ : کاکل ز چه بگذاشته ای تا کمر خود؟

شمارهٔ ۱۵۱ : یار اگر مرهم داغ دل محزون نشود

شمارهٔ ۱۵۲ : لعل جان‌بخشت، که یاد از آب حیوان می‌دهد

شمارهٔ ۱۵۳ : هر گه آن قصاب خنجر بر گلوی من نهد

شمارهٔ ۱۵۴ : ماه من، زلفت شب قدرست و رویت روز عید

شمارهٔ ۱۵۵ : جز بندگیم کاری از دست نمی آید

شمارهٔ ۱۵۶ : زان پیشتر که جانان ناگه ز در درآید

شمارهٔ ۱۵۷ : اگر نه از گل نو رسته بوی یار آید

شمارهٔ ۱۵۸ : چه حاصل گر هزاران گل دمد یا صد بهار آید؟

شمارهٔ ۱۵۹ : اگر چون تو سروی ز جایی برآید

شمارهٔ ۱۶۰ : دلا، گر عاشقی، بنشین، که جانانت برون آید

شمارهٔ ۱۶۱ : غمی، کز درد عشقت، بر دل ناشاد می‌آید

شمارهٔ ۱۶۲ : دم آخر، که مرا عمر به سر می‌آید

شمارهٔ ۱۶۳ : مه من با رقیبان جفااندیش می‌آید

شمارهٔ ۱۶۴ : مرا، چون دیگران، یاد گل و گلشن نمی‌آید

شمارهٔ ۱۶۵ : هردم از چشم تو دل را نظری می‌باید

شمارهٔ ۱۶۶ : آخر از غیب دری بر رخ ما بگشاید

شمارهٔ ۱۶۷ : ای کسانی که بخاک قدمش جا دارید

شمارهٔ ۱۶۸ : آن کمر بستن و خنجر زدنش را نگرید

شمارهٔ ۱۶۹ : دل به درد آمد و این درد به درمان نرسید

شمارهٔ ۱۷۰ : بهر درد دل ما از تو دوایی نرسید

شمارهٔ ۱۷۱ : گر دلم زین گونه آه دم بدم خواهد کشید

شمارهٔ ۱۷۲ : وه! که سودای تو آخر سر بشیدایی کشید

شمارهٔ ۱۷۳ : ای بتان سنگدل، تا چند استغنا کنید؟

شمارهٔ ۱۷۴ : من نمیخواهم که : در کویش مرا بسمل کنید

شمارهٔ ۱۷۵ : دوستان، امشب دوای درد محزونم کنید

شمارهٔ ۱۷۶ : می نویسم سخن از آتش دل بر کاغذ

شمارهٔ ۱۷۷ : غم نیست، گر ز داغ تو می سوزدم جگر

شمارهٔ ۱۷۸ : وه! چه شورانگیزی، این شیرین پسر؟

شمارهٔ ۱۷۹ : جان خواهم از خدا، نه یکی، بلکه صد هزار

شمارهٔ ۱۸۰ : ای به خوبی از همه خوبان عالم خوب‌تر

شمارهٔ ۱۸۱ : ای قامتت ز سرو سهی سرفرازتر

شمارهٔ ۱۸۲ : تا ز خط عنبرین حسن تو شد بیش تر

شمارهٔ ۱۸۳ : جامه گلگون، روی آتشناک از گل پاک تر

شمارهٔ ۱۸۴ : هر روز در کویش روم، پیدا کنم یار دگر

شمارهٔ ۱۸۵ : وه! که بازم فلک انداخت به غوغای دگر

شمارهٔ ۱۸۶ : حاش لله! کز رخت چشم افگنم سوی دگر

شمارهٔ ۱۸۷ : با رخ زرد آمدم سوی درت، ای سروناز

شمارهٔ ۱۸۸ : برو، ای نرگس رعنا، تو باین چشم مناز

شمارهٔ ۱۸۹ : قد تو عمر درازست و سرو گلشن ناز

شمارهٔ ۱۹۰ : یار من، وه! که مرا یار نداند هرگز

شمارهٔ ۱۹۱ : از آن چه سود که نوروز شد جهان افروز؟

شمارهٔ ۱۹۲ : برخیز طبیبا، که دل آزرده ام امروز

شمارهٔ ۱۹۳ : عمر رفت و از تو ما را صد پریشانی هنوز

شمارهٔ ۱۹۴ : عید شد، هر گوشه، خلقی ماه نو دارد هوس

شمارهٔ ۱۹۵ : کار من از جمله عالم همین عشقست و بس

شمارهٔ ۱۹۶ : کام از آن لب مشکل و ما را غم کامست و بس

شمارهٔ ۱۹۷ : یار من با دگران یار شد، افسوس افسوس!

شمارهٔ ۱۹۸ : زاهد، بکنج صومعه می نوش و مست باش

شمارهٔ ۱۹۹ : دردمندم، گر مرا درمان نباشد، گو: مباش

شمارهٔ ۲۰۰ : آه! از آن شوخ، که تا سر نشود خاک درش

شمارهٔ ۲۰۱ : آه! از آن ماه مسافر، که نیامد خبرش

شمارهٔ ۲۰۲ : آنکه از آب حیات آزرده می گردد تنش

شمارهٔ ۲۰۳ : زبان او، که ندیدم ز تنگی دهنش

شمارهٔ ۲۰۴ : گر گذر افتد، چو باد صبح، بر خاک منش

شمارهٔ ۲۰۵ : روزی که بر لب آید جانم در آرزویش

شمارهٔ ۲۰۶ : کار من فریاد و افغانست، دور از یار خویش

شمارهٔ ۲۰۷ : ای شاه حسن، جور مکن بر گدای خویش

شمارهٔ ۲۰۸ : ای کجی آموخته پیوسته از ابروی خویش

شمارهٔ ۲۰۹ : مردم و خود را ز غمهای جهان کردم خلاص

شمارهٔ ۲۱۰ : وای! که جانم نشد از غم هجران خلاص

شمارهٔ ۲۱۱ : عاشقان را نه گل و باغ و بهارست غرض

شمارهٔ ۲۱۲ : گر من ز شوق خویش نویسم به یار خط

شمارهٔ ۲۱۳ : ترک یاری کردی، از وصل تو یاران را چه حظ؟

شمارهٔ ۲۱۴ : ما که از سوز تو در گریه زاریم چو شمع

شمارهٔ ۲۱۵ : مهوشان در نظر کج نظرانند، دریغ!

شمارهٔ ۲۱۶ : خوبان، اگر چه هر طرفی می کشند صف

شمارهٔ ۲۱۷ : وه! که رفت آن شوخ و بر ما کرد بیداد از فراق

شمارهٔ ۲۱۸ : نیست غم، گر شد گریبان من از غم چاک چاک

شمارهٔ ۲۱۹ : ای تو سرو چمن حسن و گل باغ جمال

شمارهٔ ۲۲۰ : ظاهر نکنم پیش رقیبان الم دل

شمارهٔ ۲۲۱ : نه رفیقی، که بود در پی غمخواری دل

شمارهٔ ۲۲۲ : آمد بهار و خوشدلم از رنگ و بوی گل

شمارهٔ ۲۲۳ : ای در دلم ز آتش عشق تو صد الم

شمارهٔ ۲۲۴ : نیست حد آن که گویم: بنده روی توام

شمارهٔ ۲۲۵ : عجب شکسته‌دل و زار و ناتوان شده‌ام!

شمارهٔ ۲۲۶ : روزی که در فراق جمال تو بوده‌ام

شمارهٔ ۲۲۷ : ز سوز سینه کبابم، ز سیل دیده خرابم

شمارهٔ ۲۲۸ : به یارِ بی‌وفا عمری وفا کردم ندانستم

شمارهٔ ۲۲۹ : هر شب بسر کوی تو از پای در افتم

شمارهٔ ۲۳۰ : براهت بینم و از بیخودی بر رهگذر غلتم

شمارهٔ ۲۳۱ : اگر چون خاک پامالم کنی، خاک درت گردم

شمارهٔ ۲۳۲ : بصد امید هر دم گرد آن دیوار و در گردم

شمارهٔ ۲۳۳ : عیدست، برون آی، که حیران تو گردم

شمارهٔ ۲۳۴ : ز پیر میکده عمری در التماس شدم

شمارهٔ ۲۳۵ : کاشکی! خاک حریم حرمت می‌بودم

شمارهٔ ۲۳۶ : دو روز شد که ز درد فراق بیمارم

شمارهٔ ۲۳۷ : من نه آنم که دل خویش مشوش دارم

شمارهٔ ۲۳۸ : یار آمد و من طاقت دیدار ندارم

شمارهٔ ۲۳۹ : عمر رفته است و کنون آفت جانی دارم

شمارهٔ ۲۴۰ : هر زمان بر صف خوبان بتماشا گذرم

شمارهٔ ۲۴۱ : خواهم که: بزیر قدمت زار بمیرم

شمارهٔ ۲۴۲ : بخاک من گذری کن، چو در وفای تو میرم

شمارهٔ ۲۴۳ : پس از عمری، که خود را بر سر کوی تو اندازم

شمارهٔ ۲۴۴ : مگو افسانه مجنون، چو من در انجمن باشم

شمارهٔ ۲۴۵ : اگر خوانی درونم، بنده این خاندان باشم

شمارهٔ ۲۴۶ : چو بخت نیست که شایسته وصال تو باشم

شمارهٔ ۲۴۷ : تا عمر بود، در هوس روی تو باشم

شمارهٔ ۲۴۸ : مرا چه زهره که گویم: غلام روی تو باشم؟

شمارهٔ ۲۴۹ : گفت یار: از ما بکن قطع نظر، گفتم: به چشم!

شمارهٔ ۲۵۰ : من که باشم که می لعل بآن ماه کشم؟

شمارهٔ ۲۵۱ : چون قامت آن سرو سهی کرد هلاکم

شمارهٔ ۲۵۲ : مشکل که رود داغت هرگز ز دل چاکم

شمارهٔ ۲۵۳ : گر بخاکم گذرد یوسف گل پیرهنم

شمارهٔ ۲۵۴ : هر شبی گویم که: فردا ترک این سودا کنم

شمارهٔ ۲۵۵ : خود را نشان ناوک بد خوی خود کنم

شمارهٔ ۲۵۶ : با تو خواهم شرح غم‌های دل محزون کنم

شمارهٔ ۲۵۷ : دل را ز چاک سینه توانم برون کنم

شمارهٔ ۲۵۸ : آهم شنید و رنجه شد آن ماه چون کنم؟

شمارهٔ ۲۵۹ : ای تو آرام دل و جان، از تو دوری چون کنم؟

شمارهٔ ۲۶۰ : گر جفایی رفت، از جانان جدایی چون کنم؟

شمارهٔ ۲۶۱ : جان من، جان و دل خویش نثار تو کنم

شمارهٔ ۲۶۲ : بهار میرسد، اما بهار را چه کنم؟

شمارهٔ ۲۶۳ : دلم بآرزوی جان نمیرسد، چه کنم؟

شمارهٔ ۲۶۴ : دوستان، عاشقم و عاشق زارم، چه کنم؟

شمارهٔ ۲۶۵ : یار بی رحم و من از درد بجانم، چه کنم؟

شمارهٔ ۲۶۶ : دلم ز دست شد، از دست دل چه چاره کنم؟

شمارهٔ ۲۶۷ : آنکه از درد دل خود بفغانست منم

شمارهٔ ۲۶۸ : کدام صبح سعادت بود مبارک ازینم؟

شمارهٔ ۲۶۹ : چه حالست این؟ که: هر گه در جمالت یک نظر بینم

شمارهٔ ۲۷۰ : تا کی به درت آیم و دیدار نبینم؟

شمارهٔ ۲۷۱ : از پی آن دلبر شیرین شمایل می‌روم

شمارهٔ ۲۷۲ : عید شد، بخرام، تا مدهوش و حیرانت شوم

شمارهٔ ۲۷۳ : جلوه های قد دلجوی ترا بنده شوم

شمارهٔ ۲۷۴ : من سگ یارم و آن نیست که بیگانه شوم

شمارهٔ ۲۷۵ : چنان از پا فگند امروزم آن رفتار و قامت هم

شمارهٔ ۲۷۶ : ای که از خوبان مراد ما تویی مقصود هم

شمارهٔ ۲۷۷ : نقد جان را در بهای زلف جانان می دهم

شمارهٔ ۲۷۸ : خرم آن روز کزین محنت و غم باز رهم

شمارهٔ ۲۷۹ : بحمدالله! که جان بر باد رفت و خاک شد تن هم

شمارهٔ ۲۸۰ : خراب یک نظر از چشم نیم خواب توایم

شمارهٔ ۲۸۱ : هر خوبی‌ای، که از همه خوبان شنیده‌ایم

شمارهٔ ۲۸۲ : روز عیدست، سر راهگذاری گیریم

شمارهٔ ۲۸۳ : زهی سعادت! اگر خاک آن حرم باشیم

شمارهٔ ۲۸۴ : خیز، تا امروز با هم ساغر صهبا کشیم

شمارهٔ ۲۸۵ : ای سگ آن سر کو، ما و تو یاران همیم

شمارهٔ ۲۸۶ : نوبهارست، بیا، تا قدحی نوش کنیم

شمارهٔ ۲۸۷ : شام عید، آن به، که منزل بر سر راهی کنیم

شمارهٔ ۲۸۸ : ای گل، از شکل تو با ناز و خرامت گویم

شمارهٔ ۲۸۹ : یارب، غم بی‌رحمی جانان به که گویم؟

شمارهٔ ۲۹۰ : ساخت گدای درگهت مرحمت الهی‌ام

شمارهٔ ۲۹۱ : ای ماه من و شاه سپاه همه خوبان

شمارهٔ ۲۹۲ : من گرفتار و تو در بند رضای دگران

شمارهٔ ۲۹۳ : ای پریچهره من، چند نشینی بکسان؟

شمارهٔ ۲۹۴ : صبح امید همانست و رخ یار همان

شمارهٔ ۲۹۵ : در قبای ارغوانی قد آن سرو روان

شمارهٔ ۲۹۶ : مشکل غمی‌ست عشق، که گفتن نمی‌توان

شمارهٔ ۲۹۷ : منم، چون غنچه، در خوناب زان گل برگ تر پنهان

شمارهٔ ۲۹۸ : جان به حسرت نتوان بی‌رخِ جانان دادن

شمارهٔ ۲۹۹ : اگر برای تو مردن، چه باک از آن مردن؟

شمارهٔ ۳۰۰ : خط ریحانش رقم بر نسترن خواهد زدن

شمارهٔ ۳۰۱ : گل برگ را ز سایه سنبل نقاب کن

شمارهٔ ۳۰۲ : ای معلم، خاطر غمدیده من شاد کن

شمارهٔ ۳۰۳ : عید قربان شد، بیا عاشق کشی بنیاد کن

شمارهٔ ۳۰۴ : ای دل، بکوی او مرو، از بیخودی غوغا مکن

شمارهٔ ۳۰۵ : از رشک سوختم، برقیبان سخن مکن

شمارهٔ ۳۰۶ : برخیز و بسر وقت اسیران گذری کن

شمارهٔ ۳۰۷ : نظاره کن در آینه خود را، حبیب من

شمارهٔ ۳۰۸ : از فراق آن پری هر دم فزون شد درد من

شمارهٔ ۳۰۹ : گر جدا سازی بتیغ جور بند از بند من

شمارهٔ ۳۱۰ : بخاک پای تو، ای سرو ناز پرور من

شمارهٔ ۳۱۱ : پشت و پناه من بود، دیوار دلبر من

شمارهٔ ۳۱۲ : دل خون شد از امید و نشد یار یار من

شمارهٔ ۳۱۳ : در کوی بتان نیست کسی زارتر از من

شمارهٔ ۳۱۴ : نه رحم در دل یار و نه صبر در دل من

شمارهٔ ۳۱۵ : تا بکی تند شوی بهر جفای دل من؟

شمارهٔ ۳۱۶ : ای قدت نازک نهال جویبار چشم من

شمارهٔ ۳۱۷ : فدای آن سگ کو باد جان ناتوان من

شمارهٔ ۳۱۸ : گفتیم: چون زنده مانی در غم هجران من؟

شمارهٔ ۳۱۹ : خوش آنکه در همه روی زمین تو باشی و من!

شمارهٔ ۳۲۰ : گهی لطفست و گاهی قهر کار دلربای من

شمارهٔ ۳۲۱ : بهر خون ریز دلم، ترک کمان ابروی من

شمارهٔ ۳۲۲ : شهید عشقم و از خاک من خون داده نم بیرون

شمارهٔ ۳۲۳ : مسلمانان، مرا جان خواهد آمد از الم بیرون

شمارهٔ ۳۲۴ : مردم از درد و نگفتی: دردمند ماست این

شمارهٔ ۳۲۵ : دلا، زان لب زلال خضر می خواهی، خیالست این

شمارهٔ ۳۲۶ : آخر، ای آرام جان، سوی دل افگاری ببین

شمارهٔ ۳۲۷ : من و تخیل حسنت، چه یار بهتر ازین؟

شمارهٔ ۳۲۸ : روز نوروزست و ما را مجلس افروزی چنین

شمارهٔ ۳۲۹ : عاشقم کردی و گفتی با رقیب تندخو

شمارهٔ ۳۳۰ : خوش باشد اگر باشم در طرف چمن با او

شمارهٔ ۳۳۱ : ندارم قوت اظهار درد خویشتن با او

شمارهٔ ۳۳۲ : چنان بلند نشد سرو ناز پرور او

شمارهٔ ۳۳۳ : آن‌که رفت امروز و صد دل می‌رود دنبال او

شمارهٔ ۳۳۴ : خاکم بره پیک حریم حرم او

شمارهٔ ۳۳۵ : چند گیرد جام می کام از لب میگون او؟

شمارهٔ ۳۳۶ : خواهم فگندن خویش را پیش قد رعنای او

شمارهٔ ۳۳۷ : روزم از بیم رقیبان نیست ره در کوی او

شمارهٔ ۳۳۸ : چند سوزی داغها بر دست؟ آه از دست تو

شمارهٔ ۳۳۹ : چند پنهان کنم افسانه هجران از تو؟

شمارهٔ ۳۴۰ : من بیدل بعمر خود ندیدم یک نگاه از تو

شمارهٔ ۳۴۱ : لیلی و مجنون اگر میبود در دوران تو

شمارهٔ ۳۴۲ : نمیکشیم سر از آستان خانه تو

شمارهٔ ۳۴۳ : ای بی‌وفا، چه چاره کنم با جفای تو؟

شمارهٔ ۳۴۴ : بیا، تا نقد جان را برفشانم در هوای تو

شمارهٔ ۳۴۵ : مردم ازین الم: که نمردم برای تو

شمارهٔ ۳۴۶ : سازم قدم ز دیده و آیم بسوی تو

شمارهٔ ۳۴۷ : ما ز یک جانب، رقیب از یک طرف در کوی تو

شمارهٔ ۳۴۸ : سینه مجروحست و از هر جانبی صد غم درو

شمارهٔ ۳۴۹ : آمده ای بمنزلم، ای مه نازنین، فرو

شمارهٔ ۳۵۰ : باز، ای سوار شوخ، کجا می روی؟ مرو

شمارهٔ ۳۵۱ : این چه چشسمت؟ که بی خوابم ازو

شمارهٔ ۳۵۲ : یار وداع می کند، تاب وداع یار کو؟

شمارهٔ ۳۵۳ : بر سر راه تو بودم، که رسیدی ناگاه

شمارهٔ ۳۵۴ : هر کس که نیست کشته عشقت هلاک به

شمارهٔ ۳۵۵ : چشم او می خورده و خود را خراب انداخته

شمارهٔ ۳۵۶ : بلبل بباغ و جغد بویرانه ساخته

شمارهٔ ۳۵۷ : ماییم جا بگوشه می خانه ساخته

شمارهٔ ۳۵۸ : آن سایه نیست، دایم دنبال او فتاده

شمارهٔ ۳۵۹ : جان من، گاهی سخن کن ز آن لب و کامی بده

شمارهٔ ۳۶۰ : کیست آن سرو روان؟ کز ناز دامن بر زده

شمارهٔ ۳۶۱ : بر بستر هلاکم، بیمار و زار مانده

شمارهٔ ۳۶۲ : ای همچو پری از من دیوانه رمیده

شمارهٔ ۳۶۳ : بخون نشست دلم، خار غم خلیده خلیده

شمارهٔ ۳۶۴ : دردا! که باز ما را دردی عجب رسیده

شمارهٔ ۳۶۵ : خطت، که رقم بر ورق لاله کشیده

شمارهٔ ۳۶۶ : به کجا روم ز دردت؟ چه دوا کنم؟ چه چاره؟

شمارهٔ ۳۶۷ : ترا، که جان منی، ساخت ناتوان روزه

شمارهٔ ۳۶۸ : گر نیست جام گلگون، خوش نیست دور لاله

شمارهٔ ۳۶۹ : تا چند بهر کشتن ما جور و کین همه؟

شمارهٔ ۳۷۰ : زین پیش لطف بود و کنون جور و کین همه

شمارهٔ ۳۷۱ : با تو هر ساعت مرا عرض نیازست این همه

شمارهٔ ۳۷۲ : ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

شمارهٔ ۳۷۳ : دوش پیمانه تهی آمدم از می خانه

شمارهٔ ۳۷۴ : بی‌جهت با ما چرا آهنگ غوغا کرده‌ای؟

شمارهٔ ۳۷۵ : ای که به خون مردمان چشم سیاه کرده‌ای

شمارهٔ ۳۷۶ : کشیده‌ای می و بالای منظر آمده‌ای

شمارهٔ ۳۷۷ : ای آنکه در نصیحت ما لب گشوده‌ای

شمارهٔ ۳۷۸ : امشب تو باز چشم و چراغ که بوده‌ای؟

شمارهٔ ۳۷۹ : چون گویمت که: در دل ویران من درآی

شمارهٔ ۳۸۰ : مست با رخسار آتشناک بیرون تاختی

شمارهٔ ۳۸۱ : من نگویم که: وفا یار مرا بایستی

شمارهٔ ۳۸۲ : ز من بیگانه شد، بیگانه با اغیار بایستی

شمارهٔ ۳۸۳ : ماه من، روی تو خوبست و چنین بایستی

شمارهٔ ۳۸۴ : ای ز بهار تازه تر، تازه بهار کیستی؟

شمارهٔ ۳۸۵ : گفتی: بگو که: بنده فرمان کیستی؟

شمارهٔ ۳۸۶ : بر من، ای شوخ، ستم‌ها کردی

شمارهٔ ۳۸۷ : رفتی، ای ماه، که از مهر وفا می‌کردی

شمارهٔ ۳۸۸ : ای شهسوار حسن، بمیدان خوش آمدی

شمارهٔ ۳۸۹ : دوشینه کجا رفتی و مهمان که بودی؟

شمارهٔ ۳۹۰ : ای مسلمانان، گرفتارم بدست کافری

شمارهٔ ۳۹۱ : چند پرسم خبر وصل و نیابم اثری؟

شمارهٔ ۳۹۲ : من بنده کمین و تو سلطان کشوری

شمارهٔ ۳۹۳ : ز دوری تا به کی، ما را چنین مهجور می‌داری؟

شمارهٔ ۳۹۴ : تو در میدان و من چون گوی در ذوق سراندازی

شمارهٔ ۳۹۵ : دلا، رفت آنکه: وصل دلستانی داشتم روزی

شمارهٔ ۳۹۶ : شب فراق ز صبحم خبر چه می‌پرسی؟

شمارهٔ ۳۹۷ : دیده ام از تو بلایی که ندیدست کسی

شمارهٔ ۳۹۸ : تا کی بکنج صبر جگر خون کند کسی؟

شمارهٔ ۳۹۹ : چند از بلای هجر جگر خون کند کسی؟

شمارهٔ ۴۰۰ : بس که جانها همه شد صرف تو جانان کسی

شمارهٔ ۴۰۱ : زهی شراب لبت مایه طربناکی!

شمارهٔ ۴۰۲ : آخر، ای شوخ، دل از جور تو غمگین تا کی؟

شمارهٔ ۴۰۳ : جان من در فرقت جانان برآید کاشکی!

شمارهٔ ۴۰۴ : یار دور از صحبت اغیار بودی کاشکی!

شمارهٔ ۴۰۵ : با تو از اول نبودی آشنایی کاشکی!

شمارهٔ ۴۰۶ : ای گلستان جمالت در کمال خرمی

شمارهٔ ۴۰۷ : اگر بلطف بخوانی وگر بجور برانی

شمارهٔ ۴۰۸ : تو از من فارغ و من از تو دارم صد پریشانی

شمارهٔ ۴۰۹ : چه حاجتست که گه خشم و گه عتاب کنی؟

شمارهٔ ۴۱۰ : ز روی ناز و حیا منعم از نیاز کنی

شمارهٔ ۴۱۱ : چه شد که جانب اهل وفا گذر نکنی؟

شمارهٔ ۴۱۲ : ناگاه اگر ز ما سخنی گوش می‌کنی

شمارهٔ ۴۱۳ : ای که در عاشق‌کشی هر لحظه صد خون می‌کنی

شمارهٔ ۴۱۴ : تیر و کمان گرفته‌ای، سوی شکار می‌روی

شمارهٔ ۴۱۵ : سوی شکار، ای بت رعنا، چه می‌روی؟

شمارهٔ ۴۱۶ : آن کف پا بر زمین حیفست، ای سرو سهی

شمارهٔ ۴۱۷ : خدا را سوی مشتاقان نگاهی

شمارهٔ ۴۱۸ : ای صد هزار چون من خاک در سرایی

شمارهٔ ۴۱۹ : به رهت ز رشک میرم، چو به غیر همره آیی

شمارهٔ ۴۲۰ : چند رسوا شوم از عشق من شیدایی؟

شمارهٔ ۴۲۱ : چون در میان خوبان رسمیست بی وفایی

شمارهٔ ۴۲۲ : سحرگاهان که چون خورشید از منزل برون آیی

شمارهٔ ۴۲۳ : عشاق را حیات بجانست و جان تویی