شمارهٔ ۸۸

هوش مصنوعی: خدا را، به سرعت به سمت من نیا، زیرا وقتی به تو نگاه می‌کنم، از یک لحظه غفلت کن تا بتوانم یک بار زیبایی‌ات را ببینم.

هوش مصنوعی: از خاک محل اقامتم، به من گفتی که برو یا اینجا خاک شو. چون من در نهایت به خاک تبدیل خواهم شد و خاک سر کوی تو هم خواهم شد.

هوش مصنوعی: بدنم در حال خراب شدن است و روحم گرفته و غمزده است، جگرم پر از درد و دلم پر از غم است. لطفاً به حال من رحم کن، چون دیگر توان تحمل سختی‌های ناشی از رفتار تو را ندارم.

هوش مصنوعی: با ظلم و ستم، مرا به شدت آزار دادی، حالا چرا باید از تو عذرخواهی کنم؟ تو با مهربانی‌هایت مرا نوازی، پس من به تو هزاران بار آفرین می‌گویم.

هوش مصنوعی: پس از سال‌ها، اگر تنها یک لحظه کنار تو بنشینم، رقیب حضور می‌یابد و من از کنارت دور می‌شوم.

هوش مصنوعی: موهای تو تمام فاصله‌ی ما را پر کرده و جان من به شدت به عشق تو تشنه است. بیا، ای جانِ مشتاقان، که جان هر عاشق و دیوانه‌ای فدای موهای تو می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر هلالی تو را نمی‌دید، حتی اگر سجده کردن از زیبایی‌ات مانع می‌شد، تا قیامت باید در مقابل ابروهایت سر به زمین می‌نهادیم.