شمارهٔ ۴۱۰

هوش مصنوعی: اگر چه با زیبایی و حیا خود مرا از درخواست محروم کرده‌ای، من به تو نیاز دارم و حتی اگر هزار بار هم ناز کنی، باز هم به تو نیازمندم.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات وقتی چشمت را به روی دوستانت باز می‌کنی، برای رفع نیازهایت، می‌بینی که باید به هزار و یک شیوه خودت را به آنها نزدیک کنی.

هوش مصنوعی: همیشه به کسانی که به تو مهربانی می‌کنند نگاه مهربانانه‌ای داشته باش و وقتی به تو می‌گویم که از درگیری و نزاع دوری کن، به آن توجه کن.

هوش مصنوعی: اگر از دید ما دور شوی، چه تعجبی دارد؟ تو که فرشته‌ای و از مردم فاصله می‌گیری.

هوش مصنوعی: زمانی که در کنار تو هستم، زندگی‌ام به اوج می‌رسد. آه، اگر تو بمانی و این عمر را برایم بیشتر کنی، چقدر خوب خواهد شد!

هوش مصنوعی: هرچقدر هم که عبادت کنی، نمی‌تواند به ارزش این باشد که برای کسی که به ناحق کشته شده، نماز بخوانی.

هوش مصنوعی: ای دل، تو با نفس گرمت، جانم را به آتش می‌کشانی و جگرم به درد می‌آید. نکند اگر آهی بلند بکشی، این درد بیشتر شود!

هوش مصنوعی: به نیازها و مشکلات خود نباید خود را به دیگران نشان دهی، چرا که این کار خوشایند نیست. بهتر است که خود را از وابستگی به دیگران آزاد کنی و به جای آن، به خداوندی که بی‌نیاز است، روی بیاوری.