شمارهٔ ۳۱۶

هوش مصنوعی: ای قامت ظریف و زیبای من، لطفاً بر بلندای نگاه من بنشین و کنار چشمانم قرار بگیر.

هوش مصنوعی: چشم مردم از گرد و غبار به خاطر محیط آلوده است، اما گرد و غباری که بر سر کوی تو نشسته، چشمان من را پر از درد و نگرانی کرده است.

هوش مصنوعی: هر کسی که اشک من را دید، از زخم دل و درد چشمم آگاه شد. و با یک نگاه مختصر به من فهمید که چه دردی را تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: قطره‌ای از خون که نشانه‌ای از دل من بود، از چشمانم به یادگار افتاده و اکنون این یادگار برای من باقی مانده است.

هوش مصنوعی: اگر تو بروی، ای هلالی، اشک‌های زیادی از چشمانم سرازیر می‌شود. چه چیزهای دیگری ممکن است از این چشمانم بگذرد؟