شمارهٔ ۱۷۴

هوش مصنوعی: نمی‌خواهم که در کوی تو مرا به قتل برسانید، چون دعا می‌کنم که این خاکی که مجروح می‌شود، به خونم گلی زیبا بیافریند.

هوش مصنوعی: چون نمی‌توانم دور از چهره‌ی او زندگی کنم، به خاطر خدا، شمشیری برندارید و من را در برابر او از پای درآورید.

هوش مصنوعی: شما برای کشتن من خیلی زحمت می‌کشید، اما با ناز و محبت خود به من آزار می‌زنید. من آماده‌ام که به خاطر آن قاتل فدا شوم.

هوش مصنوعی: وقتی که تصمیم به خاکسپاری من بگیرید، در هر قدم که برمی‌دارید، صد جا را جستجو کنید تا به کوی او برسید و در آنجا مأوا بگیرید.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چهره محبوبم را ببینم و هیچ کس دیگری تماشایش نکند، چشم‌هایم را از بقیه пنهان کنید.

هوش مصنوعی: دل در آن کوی است و من بی‌قرار. پس از این، دیگر به فکر دل نباشید و به فکر من بیدل باشید.

هوش مصنوعی: ای رفقا! شما که در میهمانی آن ماه لبخند زده‌اید، تا هلالی هم به جمع‌تان بپیوندد، کمی مهلت بگیرید.