خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

شمارهٔ ۱۷۸

هلالی جغتایی » غزلیات » شمارهٔ ۱۷۸

وه! چه شورانگیزی، این شیرین پسر؟

هم نمک می ریزد از تو، هم شکر

خاک پایت، چون مرا فرق سرست

من چرا بر دارم از پای تو سر؟

خاک گشتم، لاله از خاکم دمید

هم چنان داغ تو دارم بر جگر

بی خبر بودن ز عالم، آگهیست

زاهد افسرده کی دارد خبر؟

شمارهٔ ۱۷۷: غم نیست، گر ز داغ تو می سوزدم جگر شمارهٔ ۱۷۹: جان خواهم از خدا، نه یکی، بلکه صد هزار

اطلاعات

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

قالب شعری:غزل

منبع اولیه: علی پی‌سپار

تعداد ابیات: 4

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

وه! چه شورانگیزی، این شیرین پسر؟

هم نمک می ریزد از تو، هم شکر

هوش مصنوعی: وا! چه هیجان و جذابیتی دارد این پسر شیرین، که هم از وجودش نمکینی می‌بارد و هم شیرینی!

خاک پایت، چون مرا فرق سرست

من چرا بر دارم از پای تو سر؟

هوش مصنوعی: خاک پایت برای من به اندازه فرق سرم ارزش دارد، پس چرا باید از پای تو جدا شوم؟

خاک گشتم، لاله از خاکم دمید

هم چنان داغ تو دارم بر جگر

هوش مصنوعی: من به خاک بدل شدم و از آن خاک، لاله‌ای سر زده است. هنوز هم درد تو را در دل دارم.

بی خبر بودن ز عالم، آگهیست

زاهد افسرده کی دارد خبر؟

هوش مصنوعی: دنیا را نمی‌شناسد، اما زاهد غمگین چگونه می‌تواند از چیزی باخبر باشد؟