خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

خواجوی کرمانی » دیوان اشعار » صنایع الکمال » حضریات » غزلیات

شمارهٔ ۱ : سبحان من یسبّحه الرَّمل فی القفار

شمارهٔ ۲ : می رود آب رخ از باده ی گلرنگ مرا

شمارهٔ ۳ : ساقیا وقتِ صبوح آمد بیار آن جام را

شمارهٔ ۴ : دست گیرید درین واقعه کافتاد مرا

شمارهٔ ۵ : آب آتش می برد خورشید شب پوش شما

شمارهٔ ۶ : همچو بالات بگویم سخنی راست تو را

شمارهٔ ۷ : مگذار مطرب را دمی کز چنگ بنهد چنگ را

شمارهٔ ۸ : یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا

شمارهٔ ۹ : آن نقش بین که فتنه کند نقش بند را

شمارهٔ ۱۰ : رام را گر برگ گل باشد نبیند ویس را

شمارهٔ ۱۱ : وقت صبوح شد بیار آن خور مه نقاب را

شمارهٔ ۱۲ : ای ماه قبچاقی شب است از سر بِنِهْ بَغطاق را

شمارهٔ ۱۳ : آن ماه مهر پیکر نامهربان ما

شمارهٔ ۱۴ : رحم بر گدایان نیست ماه نیمروزی را

شمارهٔ ۱۵ : گوئیا عزم ندارد که شود روز امشب

شمارهٔ ۱۶ : ای چشم نیمخواب تو از من ربوده خواب

شمارهٔ ۱۷ : ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب

شمارهٔ ۱۸ : طمع مدار که دوری گزینم از رخ خوب

شمارهٔ ۱۹ : دیشب در آمد آن بت مه‌روی شب‌نقاب

شمارهٔ ۲۰ : ای ز چشمت رفته خواب از چشم خواب

شمارهٔ ۲۱ : مغنّی وقت آن آمد که بنوازی رباب

شمارهٔ ۲۲ : ای کرده مه را از تیره شب نقاب

شمارهٔ ۲۳ : ای خط سبز تو همچون برگ نیلوفر در آب

شمارهٔ ۲۴ : طرّه مشکین نباشد بر رخ جانان غریب

شمارهٔ ۲۵ : سحر بگوش صبوحی کشان باده پرست

شمارهٔ ۲۶ : زلفش نافه ی تاتار تاریست

شمارهٔ ۲۷ : شعاع چشمه ی مهر از فروغ رخسارست

شمارهٔ ۲۸ : دلبرا سنبل هندوی تو در تاب چراست

شمارهٔ ۲۹ : وه که از دست سر زلف سیاهت چه کشیده‌ست

شمارهٔ ۳۰ : این باد کدامست که از کوی شما خاست

شمارهٔ ۳۱ : لب شیرین تو هر دم شکرانگیزترست

شمارهٔ ۳۲ : کاف و نون جزوی از اوراق کتب خانه ماست

شمارهٔ ۳۳ : ای که شهد شکرین تو برد آب نبات

شمارهٔ ۳۴ : پیش اسبت رخ نهم ز آنرو که غم نبود زمات

شمارهٔ ۳۵ : رخسار تو شمع کایناتست

شمارهٔ ۳۶ : سنبلش برگ ارغوان بگرفت

شمارهٔ ۳۷ : چو طلعت تو مرا منتهای مقصودست

شمارهٔ ۳۸ : ایکه از سرچشمه ی نوشت برفت آب نبات

شمارهٔ ۳۹ : ای قمر تابی از بنا گوشت

شمارهٔ ۴۰ : هر که مجنون نیست از احوال لیلی غافلست

شمارهٔ ۴۱ : فروغ عارض او یا سپیده سحرست

شمارهٔ ۴۲ : ترا که طره ی مشکین و خط زنگاریست

شمارهٔ ۴۳ : خطی کز تیره شب بر خور نوشته‌ست

شمارهٔ ۴۴ : آن حور ماه چهره که رضوان غلام اوست

شمارهٔ ۴۵ : ز کفر زلفت ایمان می توان یافت

شمارهٔ ۴۶ : از لعل آبدار تو نعلم بر آتشست

شمارهٔ ۴۷ : هنوزت نرگس اندر عین خوابست

شمارهٔ ۴۸ : کدام دل که گرفتار و پای بند تو نیست

شمارهٔ ۴۹ : هیچ دل نیست که میلش بدلارائی نیست

شمارهٔ ۵۰ : ترا که نرگس مخمور و زلف مهپوشست

شمارهٔ ۵۱ : یاقوت روان بخش تو تا قوت روانست

شمارهٔ ۵۲ : منزلگه جانست که جانان من آنجاست

شمارهٔ ۵۳ : مشنو که مرا با لب لعلت هوسی نیست

شمارهٔ ۵۴ : در سر زلف سیاه تو چه سوداست که نیست

شمارهٔ ۵۵ : برمه از سنبل پرچین تو پرچین بگرفت

شمارهٔ ۵۶ : جان من جان مرا چون ضرر از بیماریست

شمارهٔ ۵۷ : کفر سر زلف تو ایمان ماست

شمارهٔ ۵۸ : از روضه ی نعیم جمالش روایتیست

شمارهٔ ۵۹ : دلبرا خورشید تابان ذره ئی از روی تست

شمارهٔ ۶۰ : آن نه رویست مگر فتنه ی دور قمرست

شمارهٔ ۶۱ : بوستان طلعتش را نو بهاری دیگرست

شمارهٔ ۶۲ : گفتمش روی تو صدره ز قمر خوبترست

شمارهٔ ۶۳ : ماهم از شب سایبان بر آفتاب انداختست

شمارهٔ ۶۴ : در خنده آن عقیق شکر ریز خوشترست

شمارهٔ ۶۵ : ای جان جهان جان و جهان برخی جانت

شمارهٔ ۶۶ : بیمار چشم مست تو رنجور خوشترست

شمارهٔ ۶۷ : دردا که یار در غم و دردم بماند و رفت

شمارهٔ ۶۸ : سحرگه ماه عقرب زلف من مست

شمارهٔ ۶۹ : ای پیک صبا حال پریچهره ی ما چیست

شمارهٔ ۷۰ : بهار روی تو بازار مشتری بشکست

شمارهٔ ۷۱ : عنبرست آن دام دل یا زلف عنبرسای دوست

شمارهٔ ۷۲ : تا کی ندهی داد من ای داد ز دستت

شمارهٔ ۷۳ : جانم از غم بلب رسیده ی تست

شمارهٔ ۷۴ : ترا که موی میان هم وجود و هم عدمست

شمارهٔ ۷۵ : ز عشق غمزه و ابروی آن صنم پیوست

شمارهٔ ۷۶ : آنچه نماز زنده دلان جز نیاز نیست

شمارهٔ ۷۷ : این چنین صورت گر از آب و گلست

شمارهٔ ۷۸ : رخش با آب و آتش در نقابست

شمارهٔ ۷۹ : گره ی زلف بهم برزده کاین مشک تتارست

شمارهٔ ۸۰ : ایکه از دفتر حسنت مه تابان بابیست

شمارهٔ ۸۱ : شکنج زلف سیاه تو بر سمن چه خوشست

شمارهٔ ۸۲ : ایکه زلف سیهت بر گل روی آشفته‌ست

شمارهٔ ۸۳ : ای من زدو چشم نیم مستت مست

شمارهٔ ۸۴ : چو از برگ گلشن سنبل دمیده‌ست

شمارهٔ ۸۵ : آنزمان مهر تو می جست که پیمان می بست

شمارهٔ ۸۶ : اهل دل را از لب شیرین جانان چاره نیست

شمارهٔ ۸۷ : بتی که طرّه او مجمع پریشانیست

شمارهٔ ۸۸ : هیچ روئی نیست کز چرخ سیه رو زرد نیست

شمارهٔ ۸۹ : مرا یاقوت او قوت روانست

شمارهٔ ۹۰ : دلم با مردم چشمت چنانست

شمارهٔ ۹۱ : گفتم که چرا صورتت از دیده نهانست

شمارهٔ ۹۲ : با منت کینه و با جمله صفاست

شمارهٔ ۹۳ : سپیده دم که جهان بوی نوبهار گرفت

شمارهٔ ۹۴ : گر از جور جانان ننالی رواست

شمارهٔ ۹۵ : آن ترک پریچهره مگر لعبت چینست

شمارهٔ ۹۶ : ایکه لبت آب شکر ریختست

شمارهٔ ۹۷ : ابروی تو طاق است که پیوسته هلالست

شمارهٔ ۹۸ : گل بستان خرد لفظ دلارای منست

شمارهٔ ۹۹ : زلف لیلی‌صفتت دام دل مجنون است

شمارهٔ ۱۰۰ : دیشب درآمد از درم آن ماه چهره مست

شمارهٔ ۱۰۱ : هیچ می دانی چرا اشکم ز چشم افتاده است

شمارهٔ ۱۰۲ : کار ما بی قد زیبات نمی آید راست

شمارهٔ ۱۰۳ : میانش موئی و شیرین دهان هیچ

شمارهٔ ۱۰۴ : حیات‌بخش بُود باده خاصه وقت صبوح

شمارهٔ ۱۰۵ : بنوش لعل مذاب از زمرّدین اقداح

شمارهٔ ۱۰۶ : سپیده دم که صبا دامن سمن بدرد

شمارهٔ ۱۰۷ : هر کرا یار یار می افتد

شمارهٔ ۱۰۸ : چه کسانند که در قصد دل ریش کسانند

شمارهٔ ۱۰۹ : کسی کو دل بر جانان ندارد

شمارهٔ ۱۱۰ : نقش رویت بچه رو از دل پر خون برود

شمارهٔ ۱۱۱ : ماه من مشک سیه در دامن گل می کند

شمارهٔ ۱۱۲ : ز چشم مست تو آنها که آگهی دارند

شمارهٔ ۱۱۳ : ما بر کنار و با تو کمر در میان بماند

شمارهٔ ۱۱۴ : ماه من دوش سر از جیب ملاحت برکرد

شمارهٔ ۱۱۵ : یارب این هدهد میمون ز کجا می آید

شمارهٔ ۱۱۶ : کاروان ختنی مشک ختا می آرد

شمارهٔ ۱۱۷ : دوش کز طوفان اشکم آب دریا رفته بود

شمارهٔ ۱۱۸ : گویی بت من چون ز شبستان بدر آید

شمارهٔ ۱۱۹ : صوفی اگرش باده ی صافی نچشانند

شمارهٔ ۱۲۰ : ترک من گوئی که بازش خاطر نخجیر بود

شمارهٔ ۱۲۱ : کسی که پشت بر آن روی چون نگار کند

شمارهٔ ۱۲۲ : صبح چون گلشن جمال تو دید

شمارهٔ ۱۲۳ : یاد باد آنکو مرا هرگز نگوید یاد باد

شمارهٔ ۱۲۴ : یارش نتوان گفت که از یار بنالد

شمارهٔ ۱۲۵ : وفات به بُود آنرا که در وفای تو نبود

شمارهٔ ۱۲۶ : مردان این قدم را باید که سر نباشد

شمارهٔ ۱۲۷ : دوش چون در شکن طرّه ی شب چین دادند

شمارهٔ ۱۲۸ : باش تا روی تو خورشید جهانتاب شود

شمارهٔ ۱۲۹ : آنزمان کز من دلسوخته آثار نبود

شمارهٔ ۱۳۰ : زهی لعل تو درّ درج منضود

شمارهٔ ۱۳۱ : چون ترک من سپاه حبش برختن زند

شمارهٔ ۱۳۲ : خدنگ غمزه ی جادو چو در کمان آرد

شمارهٔ ۱۳۳ : پری رخان که به رخ رشک لعبت چینند

شمارهٔ ۱۳۴ : در آن مجلس که جام عشق نوشتند

شمارهٔ ۱۳۵ : سرّیست مرا با تو که اغیار نداند

شمارهٔ ۱۳۶ : دلا سود عالم زیانی نیرزد

شمارهٔ ۱۳۷ : لب چو بگشود ز تنگ شکرم یاد آمد

شمارهٔ ۱۳۸ : خسرو انجم بگه بام برآمد

شمارهٔ ۱۳۹ : جز ناله کسی مونس و دمساز نیاید

شمارهٔ ۱۴۰ : سنبلش غارت ایمان نکند چون نکند

شمارهٔ ۱۴۱ : جان وطن بر در جانان چه کند گر نکند

شمارهٔ ۱۴۲ : از باد صبا در سر زلفش چو خم افتد

شمارهٔ ۱۴۳ : انکو بشکر ریزی شور از شکر انگیزد

شمارهٔ ۱۴۴ : شبی با یار در خلوت مرا عیشی نهانی بود

شمارهٔ ۱۴۵ : شام خون آشام گیسو را اگر چین کرده اند

شمارهٔ ۱۴۶ : ترکم از غمزه چو ناوک بکمان درفکند

شمارهٔ ۱۴۷ : خورشید را ز مشک زره پوش کرده اند

شمارهٔ ۱۴۸ : آن پریچهره که جور و ستم آئین دارد

شمارهٔ ۱۴۹ : چو مطربان سحر آهنگ زیر و بام کنند

شمارهٔ ۱۵۰ : آخر از سوز دل شبهای من یاد آورید

شمارهٔ ۱۵۱ : بلبل دلشده از گل به چه رو باز آید

شمارهٔ ۱۵۲ : دل مجروح مرا آگهی از جان دادند

شمارهٔ ۱۵۳ : بمهر روی تو در آفتاب نتوان دید

شمارهٔ ۱۵۴ : عجب دارم گر او حالم نداند

شمارهٔ ۱۵۵ : اگر دو چشم تو مست مدام خواهد بود

شمارهٔ ۱۵۶ : دل من زحمت جان برنتابد

شمارهٔ ۱۵۷ : مرا وقتی نگاری خرگهی بود

شمارهٔ ۱۵۸ : دیگرانرا عیش و شادی گرچه در صحرا بود

شمارهٔ ۱۵۹ : دلم دیده از دوستان برنگیرد

شمارهٔ ۱۶۰ : این چه نامه ست که از کشور یار آوردند

شمارهٔ ۱۶۱ : وهم بسی رفت و مکانش ندید

شمارهٔ ۱۶۲ : مهره ی مهر چو از حقّه مینا بنمود

شمارهٔ ۱۶۳ : ماه فرو رفت و آفتاب برآمد

شمارهٔ ۱۶۴ : چون صبا نکهت آن زلف پریشان آرد

شمارهٔ ۱۶۵ : چون برقع شبرنگ ز عارض بگشاید

شمارهٔ ۱۶۶ : عجب از قافله دارم که بدر می نشود

شمارهٔ ۱۶۷ : این دلبران که پرده به رخ درکشیده‌اند

شمارهٔ ۱۶۸ : توئی که لعل تو دست از عقیق کانی بُرد

شمارهٔ ۱۶۹ : مرا ای بخت یاری کن چو یار از دست بیرون شد

شمارهٔ ۱۷۰ : شکر تنگ تو تنگ شکر آمد

شمارهٔ ۱۷۱ : وقت صبوح آنزمان که ماه بر آمد

شمارهٔ ۱۷۲ : مه را اگر از مشک زره پوش توان کرد

شمارهٔ ۱۷۳ : گل اندامی که گلگون می دواند

شمارهٔ ۱۷۴ : اندم که نه شمع و نه لگن بود

شمارهٔ ۱۷۵ : گر مرا بخت درین واقعه یاور نشود

شمارهٔ ۱۷۶ : چون طرّه عنبر شکنش در شکن افتد

شمارهٔ ۱۷۷ : ماجرائی که دل سوخته می پوشاند

شمارهٔ ۱۷۸ : من خاک آن بادم که او بوی دلارام آورد

شمارهٔ ۱۷۹ : چون خطّ تو گرد رخ گلرنگ بگیرد

شمارهٔ ۱۸۰ : عید آمد و آن ماه دلافروز نیامد

شمارهٔ ۱۸۱ : کسی را از تو کامی بر نیاید

شمارهٔ ۱۸۲ : جان توجه بروی مهوش کرد

شمارهٔ ۱۸۳ : سوی دیرم نگذارند که غیرم دانند

شمارهٔ ۱۸۴ : باز عزم شراب خواهم کرد

شمارهٔ ۱۸۵ : چون سایبان آفتاب از مشک تاتاری کند

شمارهٔ ۱۸۶ : گل نهالی ببوستان آورد

شمارهٔ ۱۸۷ : دوش چون موکب سلطان خیالش برسید

شمارهٔ ۱۸۸ : چون سنبل تو سلسله بر ارغوان نهاد

شمارهٔ ۱۸۹ : پیغام بلبلان به گلستان که می‌برد

شمارهٔ ۱۹۰ : چه بادست اینکه می آید که بوی یار ما دارد

شمارهٔ ۱۹۱ : خیمه ی نوروز بر صحرا زدند

شمارهٔ ۱۹۲ : سبزه پیرامن سرچشمهٔ نوشش نگرید

شمارهٔ ۱۹۳ : بر سر کوی تو اندیشه‌ی جان نتوان کرد

شمارهٔ ۱۹۴ : ز حال بی خبرانت خبر نمی باشد

شمارهٔ ۱۹۵ : ای نغمه ی خوشت دم داود را شعار

شمارهٔ ۱۹۶ : دامن خرگه برافکن ای بت کشمیر

شمارهٔ ۱۹۷ : ماه یا جنتست یا رخسار

شمارهٔ ۱۹۸ : با عقیق لب او لعل بدخشان کم گیر

شمارهٔ ۱۹۹ : بیار باده که شب ظلمتست و شاهد نور

شمارهٔ ۲۰۰ : برافکن سایبان ظلمت از نور

شمارهٔ ۲۰۱ : حبّذا پای گل و صبحدم و فصل بهار

شمارهٔ ۲۰۲ : دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور

شمارهٔ ۲۰۳ : شمسه ی چین را طلوع از طرف بغتاقش نگر

شمارهٔ ۲۰۴ : ما را ز پرده ی تو دل از پرده شد بدر

شمارهٔ ۲۰۵ : منم ز مهر رخت روی کرده در دیوار

شمارهٔ ۲۰۶ : بیدلی گر دل ز دلبر بر نگیرد گو مگیر

شمارهٔ ۲۰۷ : ایا صبا گرت افتد بکوی دوست گذار

شمارهٔ ۲۰۸ : طرّه بفشان و مرا بیش پریشان مگذار

شمارهٔ ۲۰۹ : مائیم و عشق و کنج خرابات و روی یار

شمارهٔ ۲۱۰ : ای خوشا وصل یار و فصل بهار

شمارهٔ ۲۱۱ : خادمه ی عود سوز مطربه ی عود ساز

شمارهٔ ۲۱۲ : ای شده بر مه ز شبه مُهره ساز

شمارهٔ ۲۱۳ : روز عیش و طرب و عید صیامست امروز

شمارهٔ ۲۱۴ : بگشا بشکر خنده لب لعل شکرریز

شمارهٔ ۲۱۵ : ای دل ار صحبت جانان طلبی جان درباز

شمارهٔ ۲۱۶ : در جهان قصّه حسن تو نشد فاش هنوز

شمارهٔ ۲۱۷ : ز لعل عیسویان قصّه مسیحا پرس

شمارهٔ ۲۱۸ : دگر وجود ندارد لطیفه ئی ز دهانش

شمارهٔ ۲۱۹ : ای شبت غالیه آسا و مهت غالیه پوش

شمارهٔ ۲۲۰ : یار ما را گر غمی از یار نبود گو مباش

شمارهٔ ۲۲۱ : ای شب زلفت غالیه‌سا وی مه رویت غالیه‌پوش

شمارهٔ ۲۲۲ : سخنی گفتم و صد قول خطا کردم گوش

شمارهٔ ۲۲۳ : مستم زدو چشم نیمه مستش

شمارهٔ ۲۲۴ : گرچه تنگ است دلم چون دهن خندانش

شمارهٔ ۲۲۵ : کارم از بی سیمی ار چون زر نباشد گو مباش

شمارهٔ ۲۲۶ : ترک خنجرکش لشکر شکن ترلک پوش

شمارهٔ ۲۲۷ : مبرید نام عنبر بر زلف چون کمندش

شمارهٔ ۲۲۸ : الوداع ای دلبر نامهربان بدرود باش

شمارهٔ ۲۲۹ : بیرون ز کمر هیچ ندیدم ز میانش

شمارهٔ ۲۳۰ : رقیب اگر بجفا باز دارم ز درش

شمارهٔ ۲۳۱ : چو جام لعل تو نوشم کجا بماند هوش

شمارهٔ ۲۳۲ : زهی مستی من ز بادام مستش

شمارهٔ ۲۳۳ : آنک جز نام نیابند نشان از دهنش

شمارهٔ ۲۳۴ : حسد از هیچ ندارم مگر از پیرهنش

شمارهٔ ۲۳۵ : سرو را پای بگل می رود از رفتارش

شمارهٔ ۲۳۶ : آن ماه بین که فتنه شود مهر انورش

شمارهٔ ۲۳۷ : گلزار جنتست رخ حور پیکرش

شمارهٔ ۲۳۸ : ای حلقه زده افعی مشکین تو بر دوش

شمارهٔ ۲۳۹ : ای دو چشم خوش پُر خواب تو در خوابی خوش

شمارهٔ ۲۴۰ : به بزمگاه صبوحی کنون به مجلس خاص

شمارهٔ ۲۴۱ : بده آن راح روان بخش که در مجلس خاص

شمارهٔ ۲۴۲ : طفل بود در نظر پیر عشق

شمارهٔ ۲۴۳ : ای برده عارضت بلطافت ز مه سبق

شمارهٔ ۲۴۴ : چو حرفی بخوانی ز طومار عشق

شمارهٔ ۲۴۵ : باز بر افراختیم رایت سلطان عشق

شمارهٔ ۲۴۶ : سِری بالعِیس أصحابی وَلی فی العیس مَعشوق

شمارهٔ ۲۴۷ : دیدم از دور بُتی کاکلکش مشکینک

شمارهٔ ۲۴۸ : نکهت روضه ی خلدست که می بیزد مشک

شمارهٔ ۲۴۹ : وه چه شیرینست لعل اندرو پنهان نمک

شمارهٔ ۲۵۰ : ای روان از شکّر تنگ تو شکّر تنگ تنگ

شمارهٔ ۲۵۱ : زهی زلفت شکسته نرخ سنبل

شمارهٔ ۲۵۲ : ای دل من بسته در آن زنجیر سمن سا دل

شمارهٔ ۲۵۳ : رحمتی گر نکند بر دلم آن سنگین دل

شمارهٔ ۲۵۴ : چو هیچگونه ندارم بحضرت تو مجال

شمارهٔ ۲۵۵ : ای ماه تو مهر انور دل

شمارهٔ ۲۵۶ : زهی ز باده ی لعلت در آتش آب زلال

شمارهٔ ۲۵۷ : ای غم عشق تو آتش زده در خرمن دل

شمارهٔ ۲۵۸ : گشت معلوم کنون قیمت ایام وصال

شمارهٔ ۲۵۹ : دلم ربودی و رفتی ولی نمی روی از دل

شمارهٔ ۲۶۰ : ای سواد خط تو شرح مصابیح جمال

شمارهٔ ۲۶۱ : گر می کشندم ور می کشندم

شمارهٔ ۲۶۲ : بزن بنوک خدنگم که پیش دست تو میرم

شمارهٔ ۲۶۳ : روزی بسر کوی خرابات رسیدم

شمارهٔ ۲۶۴ : ما بنظّاره ی رویت بجهان آمده ایم

شمارهٔ ۲۶۵ : گر من خمار خود ز لب یار بشکنم

شمارهٔ ۲۶۶ : ما حاصل از جهان غم دلبر گرفته ایم

شمارهٔ ۲۶۷ : خوشا به مجلس شوریدگان درد آشام

شمارهٔ ۲۶۸ : ای روی تو چشمه ی خور چشم

شمارهٔ ۲۶۹ : ما مست می لعل روان پرور یاریم

شمارهٔ ۲۷۰ : چو چشم مست تو می پرستم

شمارهٔ ۲۷۱ : ما سر بنهادیم و بسامان نرسیدیم

شمارهٔ ۲۷۲ : شمع بنشت زباد سحری خیز ندیم

شمارهٔ ۲۷۳ : نشان روی تو جستم به هر کجا که رسیدم

شمارهٔ ۲۷۴ : رخشنده تر از مهر رخش ماه ندیدم

شمارهٔ ۲۷۵ : از عمر چو این یک دو نفس بیش نداریم

شمارهٔ ۲۷۶ : می درم جامه و از مدعیان می پوشم

شمارهٔ ۲۷۷ : بدانک بوی تو آورد صبحدم بادم

شمارهٔ ۲۷۸ : وقتست کز ورای سراپرده ی عدم

شمارهٔ ۲۷۹ : ما نوای خویش را در بینوائی یافتیم

شمارهٔ ۲۸۰ : نکنم حدیث شکّر چو لبت گزیدم

شمارهٔ ۲۸۱ : من آن مرغ همایونم که باز چتر سلطانم

شمارهٔ ۲۸۲ : رند و دردی کش و مستم چه توان کرد چو مستم

شمارهٔ ۲۸۳ : با روی چون گلنارش از برگ سمن باز آمدم

شمارهٔ ۲۸۴ : خیزید ای میخوارگان تا خیمه بر گردون زنیم

شمارهٔ ۲۸۵ : خرّم آن روز که از خطّهٔ کرمان بروم

شمارهٔ ۲۸۶ : ای نسیم سحری بوی بهارم برسان

شمارهٔ ۲۸۷ : ای رخت شمع بُت پرستان شمع برون بر از شبستان

شمارهٔ ۲۸۸ : ای مِی لعل تو کام رندان

شمارهٔ ۲۸۹ : جان بده یا دگر اندیشه ی جانانه مکن

شمارهٔ ۲۹۰ : چه خوش باشد میان لاله زاران

شمارهٔ ۲۹۱ : دلا از جان زبان درکش که جانان

شمارهٔ ۲۹۲ : چو چشم خفته بگشودی ببستی خواب بیداران

شمارهٔ ۲۹۳ : زهی روی تو صبح شب نشینان

شمارهٔ ۲۹۴ : ای سر زلف تو لیلی و جهانی مجنون

شمارهٔ ۲۹۵ : بر اشکم کهربا آبیست روشن

شمارهٔ ۲۹۶ : آن لب شیرین همچون جان شیرین

شمارهٔ ۲۹۷ : نرگس مستت فتنه ی مستان

شمارهٔ ۲۹۸ : ای بت یاقوت لب وی مه نامهربان

شمارهٔ ۲۹۹ : ای لب و گفتار تو کام دل و قوت جان

شمارهٔ ۳۰۰ : ای چشم می پرستت آشوب چشم بندان

شمارهٔ ۳۰۱ : ای رخ تو قبله ی خورشید پرستان

شمارهٔ ۳۰۲ : ببوستان می گل بوی لاله گون مستان

شمارهٔ ۳۰۳ : در تابم از دو هندوی آتش پرستشان

شمارهٔ ۳۰۴ : مرا ز هجر تو امّید زندگانی کو

شمارهٔ ۳۰۵ : آب آتش می رود زان لعل آتش فام او

شمارهٔ ۳۰۶ : خوشا کشته بر طرف میدان او

شمارهٔ ۳۰۷ : صبحست ساقیا می چون آفتاب کو

شمارهٔ ۳۰۸ : ای طبیب دل ریش از سر بیمار مرو

شمارهٔ ۳۰۹ : بساز چاره ی این دردمند بیچاره

شمارهٔ ۳۱۰ : ای ملک دلم خراب کرده

شمارهٔ ۳۱۱ : زهی ربوده خیال تو خوابم از دیده

شمارهٔ ۳۱۲ : ای روانم بلب لعل تو آورده پناه

شمارهٔ ۳۱۳ : ای خوشه چین سنبل پرچینت سنبله

شمارهٔ ۳۱۴ : قدحی ده، ای بر آتش تتقی ز آب بسته

شمارهٔ ۳۱۵ : برآمد ما هم از میدان سواره

شمارهٔ ۳۱۶ : ای از گل رخسار تو خون در دل لاله

شمارهٔ ۳۱۷ : این چه بویست ای صبا از مرغزار آورده ئی

شمارهٔ ۳۱۸ : از مشک سوده دام بر آتش نهاده ئی

شمارهٔ ۳۱۹ : من کیم زاری نزار افتاده ئی

شمارهٔ ۳۲۰ : گِرد ماه از مشک چنبر کرده ئی

شمارهٔ ۳۲۱ : گرفتمت که بگیرم عنان مرکب تازی

شمارهٔ ۳۲۲ : اگر تو عشق نبازی بعمر خویش چه نازی

شمارهٔ ۳۲۳ : دلا تا طلعت سلمی نیابی

شمارهٔ ۳۲۴ : ای سر زلف ترا پیشه سمن فرسائی

شمارهٔ ۳۲۵ : چون نئی سرگشتهٔ چوگان چو گوی

شمارهٔ ۳۲۶ : شبست و خلوت و مهتاب و ساغر ای بت ساقی

شمارهٔ ۳۲۷ : گر آن مه در نظر بودی چه بودی؟

شمارهٔ ۳۲۸ : ای میان تو چو یک موی و دهان یکسر موی

شمارهٔ ۳۲۹ : خرامنده سروی به رخ گلستانی

شمارهٔ ۳۳۰ : ای دلم ز زلف سیهت زنّاری

شمارهٔ ۳۳۱ : تو آن ماه زهره جبینی و آن سرو لاله عذاری

شمارهٔ ۳۳۲ : بخوبی چون یار من نباشد یاری

شمارهٔ ۳۳۳ : ای آفتاب رویت در اوج دلفروزی

شمارهٔ ۳۳۴ : گهم رانی و گه دشنام خوانی

شمارهٔ ۳۳۵ : باده ی گلگون مرا و طلعت سلمی

شمارهٔ ۳۳۶ : برخیز که بنشیند فریاد ز هر سویی

شمارهٔ ۳۳۷ : دلکم برد به غارت ز برم دلبرکی

شمارهٔ ۳۳۸ : گر تو شیرین شکر لب به شکر خنده درآیی

شمارهٔ ۳۳۹ : ای آینه قدرت بیچون الهی

شمارهٔ ۳۴۰ : ای لاله‌زار آتش روی تو، آبروی

شمارهٔ ۳۴۱ : چون پیکر مطبوعت در معنی زیبائی

شمارهٔ ۳۴۲ : خودپرستی مکن ار زان که خدا می‌طلبی

شمارهٔ ۳۴۳ : ای که بر دیدهٔ صاحب‌نظران می گذری

شمارهٔ ۳۴۴ : مهست یا رخ آن آفتاب مهرافزای

شمارهٔ ۳۴۵ : چگونه سرو روان گویمت که عین روانی

شمارهٔ ۳۴۶ : ترک صورت کن اگر عالم معنی طلبی

شمارهٔ ۳۴۷ : حریفان مست و مدهوشند و شادروان خراب از می

شمارهٔ ۳۴۸ : گر آفتاب نباشد تو ماه چهره تمامی

شمارهٔ ۳۴۹ : مگر بدیده مجنون نظر کنی ورنی

شمارهٔ ۳۵۰ : ای سبزه دمانیده بگرد قمر از موی

شمارهٔ ۳۵۱ : ای ترک پریچهره بدین سلسله موئی

شمارهٔ ۳۵۲ : گر به فریب می‌کشی ور به عتاب می‌کشی

شمارهٔ ۳۵۳ : گفتا تو از کجایی کآشفته می‌نمایی

شمارهٔ ۳۵۴ : پرده ابر سیاه از مه تابان بگشای

شمارهٔ ۳۵۵ : از برای دلم ای مطربه ی پرده سرای

شمارهٔ ۳۵۶ : ای مقیمان درت را عالمی در هر دمی

شمارهٔ ۳۵۷ : در دلم بود کزین پس ندهم دل به کسی

شمارهٔ ۳۵۸ : ز زلف و روی تو خواهم شبی و مهتابی

شمارهٔ ۳۵۹ : ز تو با تو راز گویم به زبان بی‌زبانی

شمارهٔ ۳۶۰ : چون نیست ما را با او وصالی

شمارهٔ ۳۶۱ : شاید آن زلف شکن برشکن ار می‌شکنی

شمارهٔ ۳۶۲ : ای رفته پیش چشمه ی نوش تو آب می

شمارهٔ ۳۶۳ : ای شمع چگل دوش در ایوان که بودی

شمارهٔ ۳۶۴ : چه خوش باشد دمی با دوستداری

شمارهٔ ۳۶۵ : روی تو گر بدیدمی جان بتو برفشاندمی

شمارهٔ ۳۶۶ : یا باری البرایا یا ذاری الّذراری

شمارهٔ ۳۶۷ : سقی الله ایام وصل الغوانی

شمارهٔ ۳۶۸ : أرّوض الخُلدام مغنی الغوانی

شمارهٔ ۳۶۹ : یا حادی النیاق قد ذُبتَ فی الفراق

شمارهٔ ۳۷۰ : طوبی لک ای پیک صبا خرّم رسیدی مرحبا