شمارهٔ ۲۹۸

هوش مصنوعی: ای زیبای یاقوتی، لب‌های تو مثل ماه است و در دل شب به مانند شمعی می‌درخشی. تو در باغ جان من مانند گلی در بستانی هستی، اما دل من از محبت تو بی‌نصیب است.

هوش مصنوعی: گاهی صبح زود است و لحظه‌ی پرشور شب، در حالی که صبح دوم در حال طلوع است و پرنده‌ی سحر در حال سر و صدا است.

هوش مصنوعی: مردم چشمم، تا صبح شبی را بیدار ماندم، هرچند که او فقط نگهبان شب است و در ایوان ما حضور دارد.

هوش مصنوعی: ای ماه، مانند آتش زنده و سرخ، چهره‌ات را بر افروزی و آتش وجود ما را روشن کن.

هوش مصنوعی: اگر نور شمع آسمان را فراخ کنی و درخشندگی آن را با دیده ببینی، آرامش را از دست نده. اگر هم صدای مرغ سحر را شنیدی، بهتر است که آرام بمانی و نجوایی نکن.

هوش مصنوعی: اگر خواجو عاشق باشد، نیازی به توضیح خواسته‌هایش نیست؛ چون رنگ پریده‌ات خود نشان‌دهنده درد و غمت است.

هوش مصنوعی: اگر بتوانی به زبان بیاوری، سوسن آزاد و بی‌قید و شرطی هستی؛ اما بعضی آزادند، اما در واقع ده زبان دارند و نشان از آزادی‌شان نیست.