شمارهٔ ۷

هوش مصنوعی: بهتر است مطرب لحظه‌ای هم از نوا کردن دست نکشد. سازش را در جامی که به رنگ آب و آتش است بینداز و نگذار سکوتی در فضا حاکم شود.

هوش مصنوعی: شراب صبحگاهی را بنوش و به نغمه‌ی خواننده گوش بده. معنای آن را درک کن و سپس در سکوت به خاطر خود نگه‌دار، همه‌ی درس‌های بی‌معنا را فراموش کن.

هوش مصنوعی: مردم عادی مانند حیوانات نیستند و نباید آنها را در تنهایی رها کرد، مگر اینکه در جمع عاشقان و دل‌باختگان زیبایی‌ها و شادی‌ها قرار گیرند.

هوش مصنوعی: ای ساقی، باده‌ای بیاور که وجود من پر از زنگار است؛ باشد که این نوشیدنی، غبار و زنگ دل را بزداید و جانم را پاک کند.

هوش مصنوعی: بیا جام را پُر کن تا از زندگی مصنوعی و فریبنده فاصله بگیریم. من هیچ‌گاه رنگ و زیبایی زهد و لباس ساده را نچشیده‌ام، چرا که در نظر من، زنگار و کسالت به همین زهد وابسته است.

هوش مصنوعی: دل من به قدری احساس می‌کند که می‌خواهد از قید و بندها رها شود. اگر نوازنده (مطرب) این موسیقی را آغاز کند، باید به او بگوید که آهنگ را به سمت پایین بیاورد، تا دل من به آنچه در درونش است، ابراز کند.

هوش مصنوعی: فرهاد، با شور و شوقی که داشت، اگر بر روی سنگی جانش را فدای عشق کرد، سخن شیرینی که بی‌کلام است می‌تواند به سنگ جان بدهد و روح و حالت تازه‌ای به آن ببخشد.

هوش مصنوعی: چشمان تو مانند آهویی است که اگر در زندگی سختی و مشکلاتی وجود داشته باشد، حتی شیر قوی و بزرگ هم نمی‌تواند در برابر رنگ و زیبایی آن تاب بیاورد.

هوش مصنوعی: خواجو می‌گوید: اگر می‌خواهی نزد اهل دل محبوب و معتبر باشی، باید از نام و ننگ خود بگذری و به عشق و احساست توجه کنی. درواقع، نام و اعتبار در عشق اهمیت چندانی ندارد.