شمارهٔ ۳۳۴

هوش مصنوعی: گاهی به تو محبت می‌کنم و گاهی هم توبیخ و سرزنش. تو خودت بهتر می‌دانی که اگر تو مرا دعوت کنی، یا مرا برانی چه وضعیتی پیش می‌آید.

هوش مصنوعی: من از دنیای بیرون و از درگاه تو چیزی نمی‌دانم، فقط تو هستی که از آنچه هست خبر داری.

هوش مصنوعی: اگر از یک فرد غریبه بپرسی چه خبر، یا اگر به یک اسیر بخوانی، چه بر سرت می‌آید؟

هوش مصنوعی: به خاطر آن‌قدر ناله و زاری من که گویی کوه سنگینی بر دل من نشسته است.

هوش مصنوعی: وقتی که من دور از تو در آتش عذاب می‌سوزم، تو انتظار داری که بر خاک من نشانی بگذاری.

هوش مصنوعی: اگر صدای خوشی مرا ببرد، من را به نوشیدن شراب ارغوانی می‌کشاند.

هوش مصنوعی: بیایید با دوستان جوان باده بنوشیم، زیرا دوران جوانی سریعاً می‌گذرد.

هوش مصنوعی: ای روی زیبا، تو همچون گلی از باغ بهشت هستی و خط سبزت مانند آسمان است.

هوش مصنوعی: تو را همچون سرو زیبا و فربه می‌دانم، که نمایی از جانداری و لطافت در تمام وجودت حس می‌شود.

هوش مصنوعی: وقتی نام شیرینی را بردم، خرد گفت که هیچ کس را تا به حال به این شیرینی و زبان بازی ندیده است.

هوش مصنوعی: اگر خضر، چشمه‌ی نوحرا ببیند، از آب زندگی دست برمی‌دارد و می‌نشیند.

هوش مصنوعی: به هر طرف نرو، چشمانت را از آنجا برنگردان که مبادا بر مردمی بیفتد که به خاطر بی‌کسی و ناتوانی دارند رنج می‌کشند.

هوش مصنوعی: خاطره زیبایی از تو باعث می‌شود که خواجو در بعضی مواقع از سر شوق و عشق سخنانی دلنشین و ارزشمند بگوید.