شمارهٔ ۳۶۵

هوش مصنوعی: اگر بر چهرۀ تو نگاهی می‌انداختم، جانم را به پای تو می‌ریختم؛ اگر کمک می‌کردی، صبرم را کنار می‌گذاشتم و دل را از تو می‌گرفتم.

هوش مصنوعی: وقتی تو وارد شدی، اگر از شدت احساس غم و اندوه به شدت نگریسته نمی شدم، به یقین اشک هایی چون مروارید را به پای تو می ریختم.

هوش مصنوعی: ای معشوق من، تو مانند یک اسب سرکش می‌مانی که نمی‌خواهم از کنارم دور شوی. تنها از دو چشمانم، دریای غم و خون دل را نمی‌ریزم.

هوش مصنوعی: اگر دوباره دل گریزانت به من برگردد، از تو بریدن و جدا شدن از تمام دیگران را انتخاب می‌کنم.

هوش مصنوعی: نوک قلم در اثر احساسات عمیق و سوزان من سوخته، و اگر نه، از چشمانم هر لحظه آب اشک می‌ریخت.

هوش مصنوعی: ضعف من رها نمی‌کند؛ اگر نه، صدای دل‌انگیز صبحگاهی می‌توانست آتش زندگی را روشن کند و مرا بیدار کند.

هوش مصنوعی: اگر خواجو مثل دود دل را به آه من می‌سوزاند، به زمین می‌افتاد و من او را به آسمان می‌رساندم.