شمارهٔ ۳۱۱

هوش مصنوعی: عشق تو چنان مرا مجذوب کرده که خواب را از چشمانم گرفته و گرمای محبتت سبب می‌شود احساس کنم که در آتش هستم.

هوش مصنوعی: نور چهره‌ات، که همیشه در پس پرده محفوظ است، هرگز از نظر من پنهان نمی‌ماند. تمامی شب، همچون خورشید در چشمم می‌درخشی و حضور تو را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که یاد رنگ و بوی گل و سنبل تو را کردم، دیگر گل‌ها در نظرم رنگ و بوی خود را از دست دادند و دیگر گلاب بدون یاد تو برایم ارزشی ندارد.

هوش مصنوعی: شب طولانی است و نمی‌دانم چشمان جادویی تو چه سحری کردند که خواب را از چشمانم ربودند.

هوش مصنوعی: به خاطر دل و دیده‌ام، در عذاب و رنج بودم. حالا که دل دیگر در دست نیست، از چشم‌هایم رنج می‌کشم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم مردم چه چیزی در من بیدل دیده‌اند که اشک من مثل خون دل ریخته می‌شود و این درد را از چشمانم حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگر خونم بریزد، به خاطر دیدن تو است؛ چون درد و رنجی که می‌کشم، به خاطر توست و از چشمم دور نخواهید بود.

هوش مصنوعی: غم تو چه دارویی است که تنها از خواص خودت نشأت می‌گیرد؛ این غم از چهره‌ام به طلا تبدیل می‌شود و اشک‌های من مانند نقره ذوب می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که لبخند تو مانند لعل (گیلاس) زیبای تو می‌درخشد، گنجینه‌های گوهر و مروارید نیز از یادم می‌رود و دُرّهای ناب از چشمانم می‌ریزد.

هوش مصنوعی: گاهی که جام می نوشم، می‌دانم که حاصل شادی‌ام، از دل زخمی و اشک چشمانم به دست می‌آید.

هوش مصنوعی: گفتار تو مانند الماس است که وقتی در میان می‌آید، مانند دانه‌ای از یاقوت ناب به نظر می‌رسد و از چشمانم بیرون می‌ریزد.