شمارهٔ ۱۷۶

هوش مصنوعی: وقتی که موهای خوش‌بو و لطیف او در هم فرو می‌رود، از زیبایی‌اش مانند ساقه‌ی گل نسرین به سمت دیگری جلب توجه می‌کند.

هوش مصنوعی: می‌دانی که عرقی که بر چهره زیبا و نازک او نشسته، مانند شبنمی است که بر روی گل یاسمن می‌افتد.

هوش مصنوعی: اگر چین‌های موهایت در دستانم بیفتد، دل بی‌قرارم را با زیبایی لعل تو شاد می‌کنم.

هوش مصنوعی: در صبحگاه، گل‌ها با زیبایی و شیرینی خود درخشان می‌شوند و بلبل شیدا با صدای دل‌انگیز خود نغمه‌خوانی می‌کند و این صدا در باغ شنیده می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر تار مویی از زلف تو بیفتد، به خاطر آن، خون دل من مانند عطر مشک در دل به یاد تو خواهد ماند.

هوش مصنوعی: اگر طوطی‌ای که در باغ شکر مشغول به شکستن شکر است، در جایی مثل شکرستان با زبانی شیرین و دلنواز، چون تو حضور یابد، آنجا را رها می‌کند و به جای دیگری می‌رود.

هوش مصنوعی: اگر لب سرخ تو در سخن بگوید، قلبم به درد می‌آید و مثل عقیق یمن زخم می‌خورد.

هوش مصنوعی: هر کسی که مانند من به عشق تو گرفتار شده و خود را از دست داده، در دام اندوه قرار می‌گیرد و از درد دلش رنج می‌کشد.

هوش مصنوعی: خواجو به شدت از غم فراق تو رنج می‌برد، به‌طوری که احساساتش آن‌قدر سوزان است که زمانی که در خاک دفن شود، آتش دل سوخته‌اش در لایه‌های کفن‌اش باقی می‌ماند.