شمارهٔ ۲۲۱

هوش مصنوعی: ای شب با زلف‌های خوشبو و زیبا، تو همچون ماهی که پوشیده از عطر است، نرگس مست تو عاشق نوشیدن شراب است و سنگ سرخ و خاموشت همچون فروشنده شراب است.

هوش مصنوعی: مقداری از عطر مشک را از گل بیرون بیاور، و نور روشنی را از شب به نمایش بگذار. مشک تیره را بر روی ماه بگذار و گل سنبل را از لاله پنهان نکن.

هوش مصنوعی: لبان تو همچون دانه‌ای قیمتی هستند و شراب خوشگوار زرد از شکر به دست آمده که از چشمه زندگی به ما می‌رسد.

هوش مصنوعی: شمع در حال سوختن است و نوشیدنی‌فروشی در حال آشفتگی است. ماه، که به مانند یک چراغ نورانی در آسمان می‌درخشد، آواز می‌خواند. در این حال، پرنده‌ای که به «صراحی» معروف است، به صدا درمی‌آید و می‌خواهد به سر و صدا ادامه دهد.

هوش مصنوعی: شراب‌نوشان در حال مستی هستند و دور هم جمع شده‌اند. به ساقی نگاه می‌کنند و به مطرب گوش می‌دهند و از حال و هوای شاد خود لذت می‌برند.

هوش مصنوعی: در مجلس، موسیقی‌دان نغمه‌های زیبایی را می‌خواند و محبوبه‌ی می‌نوشان خود را به نمایش می‌گذارد. اگر صدای او را بشنوم، نمی‌توانم در خود صبر و آرامش داشته باشم و اگر به او نگاه کنم، طاقت و هوش خود را از دست می‌دهم.

هوش مصنوعی: پیر مغان در شب گذشته در میکده گفت وقتی که خواجو از خود بی‌خود شد، بیا شراب بنوش، تا زمانی که او را نبرند.