شمارهٔ ۸

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم آن زمانی که نگاه من به تو بود و زیبایی چهره و موهایت برایم همچون نور صبح و شب اهمیت داشت.

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم که آن شب‌هایی که به تماشای چهره‌ات نشسته بودم، به مدت چهارده شب تمام، همه روزها برای من پر از یاد تو بود.

هوش مصنوعی: به یاد آور آن زمان که چهره تو هر صبح افق را برای من پر از نور و شوق می‌کرد.

هوش مصنوعی: یادآوری می‌شود که آن زمان که زیبایی‌های چشمان تو و لب‌های سرخ‌ات باعث می‌شد تا مجلس ما پر از شادابی و دل‌انگیزی باشد، برای من همچون بادام و شکر شیرین بود.

هوش مصنوعی: به خاطر می‌آورم آن زمان را که به خاطر چهره‌ات و تصویر می خالص، چشمانم پر از درخشش خورشید و ماه بودند.

هوش مصنوعی: به یاد دارم که حتی زمانی که کلامت گرم و دلنشین نبود، باز هم هر روز از حال و احوال تو باخبر بودم.

هوش مصنوعی: به یاد می‌آورم زمانی که عزم سفر می‌کردم، همیشه در کنار تو بودم و در هر لحظه احساس آرامش و پشتیبانی از تو داشتم.

هوش مصنوعی: به خاطر دارم که زمانی از تو جدا شدم و از دیار تو به سفر می‌رفتم.

هوش مصنوعی: به خاطر می‌آورم زمانی را که مثل خواجو، لب‌ها و دندان‌هایت برای من شیرین و چشم‌هایت گوهرنما بود.