شمارهٔ ۳۲۵

هوش مصنوعی: زمانی که تو مانند یک چوب چوگان به بازی می‌پردازی، به سرگشتگی و بی‌خیالی خود ادامه بده و اگر به گوی برخورد کردی، به آن بگو که نگران نباشد و به راه خود ادامه دهد.

هوش مصنوعی: وقتی گوی به سر زخم چوبی می‌خورد، بس است که چوب به سرش بیفتد و او را به زمین بزند.

هوش مصنوعی: تشنگان را به کنار آب نگاه کن و کسانی را که در جنگ‌ها کشته شده‌اند، در دل خون بیاب.

هوش مصنوعی: عارفان در حالتی از شوق و وجد به سر می‌برند، در حالی که ما در هیاهوی موسیقی و شادی غرق هستیم.

هوش مصنوعی: جان من مانند فردی تشنه است که در جستجوی آب و خوشحالی به سر می‌برد، و وقتی کسی از خاک، کوزه‌ای زیبا می‌سازد، بی‌صبرانه انتظار دارد که در آن کوزه، مایعی حیات‌بخش پیدا شود.

هوش مصنوعی: اگر من به خاک راه تو تبدیل شوم، کجا باید بروم که آن طرف را ببینم؟ برادرت کجاست که آبرو و زیبايي‌اش را نشان دهد؟

هوش مصنوعی: شاید اگر کاشت گل را در کنار جوی قرار دهند، به خاطر زیبایی گل، آن را بیشتر دوست داشته باشند.

هوش مصنوعی: با چهره‌ات مانند خورشید درخشان، از خود دور نشو و با قامتی که مانند سرو راست و استوار است، به آرامی حرکت کن و نرو.

هوش مصنوعی: دل که بر خاک درت گم کرده‌ام، یعنی عشق و دلم را در کنار در تو فراموش کرده و رها کرده‌ام. حالا عطر و بوی زلف‌های مشکین تو را با خود می‌برم و به همراه خود می‌برم.

هوش مصنوعی: اگر تو با موهای خود در مقام عشق هستی، فرق بین موهای من و موی تو مهم نیست.

هوش مصنوعی: اگر لب‌های تو به آب زندگی آغشته نشود، بهتر است از دست او هم دست برداری.