شمارهٔ ۳۴۴

هوش مصنوعی: آیا این چهره، مانند ماه است یا نور آفتاب، که در دل شب می‌درخشد؟ یا اینکه این موهای مجعد، شبیه به قمر است که بر اسب خویش رکاب می‌زند؟

هوش مصنوعی: زبان عاشقانه‌ این بیت به ما می‌گوید که به من نگو دل خود را در دام او نیندازم. به آن چهره زیبا بگو که دل من به قدری شیرین و دلپذیر است که نمی‌توانم در مقابلش مقاومت کنم.

هوش مصنوعی: چه فایده‌ای دارد که آن ماه که بر صورتش می‌نشیند، نمی‌گوید که دیگر از این احوال خود را رها کن ای صاحب مال بی‌فایده؟

هوش مصنوعی: من به خاطر زلف محبوبم به حالت طوطی عشق ورزیده‌ام، اما فکر نکن که او تنها به خاطر زیبایی‌اش به هندوستان سفر کرده است.

هوش مصنوعی: صدای سازم چه فایده‌ای دارد وقتی که تمام شب تنها در خیال زلف تو هستم و قلبم به یاد تو می‌تپد.

هوش مصنوعی: بوی زلف سیاه تو را به نسیم سپردم و عمرم را هم به خاطر گفتاری که شنیدم، در انتظار نشستن و نوشیدن باد تقدیم کردم.

هوش مصنوعی: اگرچه تویی شب تار و سیاه زندگی من، بگذار بگذرد و اگرچه تویی روشنی و جان من، ای ماه دو هفته، پس از تو هم خواهد گذشت.

هوش مصنوعی: از آنجا که روشن است عمر من اینقدر طولانی نخواهد بود، عمر تو نیز نباید بیش از این ادامه یابد.

هوش مصنوعی: در بهار خوشایند است که در زمان صبح، صدای موسیقی از خانه باغ در فضای باغ طنین انداز می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر بلبلان بخوانند و ناله کنند، گل سوری نباید نگران باشد، چرا که نغمه‌سرایان گل را تحت تأثیر قرار نمی‌دهند.

هوش مصنوعی: با شادی و لطافت، شعر من صدای عشق را به گوش می‌آورد و در باغ گفت‌وگو، سخن‌وران همچون طوطیانی که شیرینی می‌گویند، سروده‌های دلنشین دارند.